Wystawa towarzysząca
13 Międzynarodowemu Triennale Tkaniny, Łódź 2010
An exhibition accompanying
the 13th International Triennial of Tapestry, Łódź 2010

Andrzej Rajch, Gracje AR53/Graces AR53, gobelin, wełna/gobelin, wool, 232x183 cm, fot. archiwum Rodziny/Familly archive	Andrzej Rajch, Gracje AR42/Graces AR42, gobelin, wełna/gobelin, wool, 232x183 cm, fot. archiwum Rodziny/Familly archive
Lidia Choczaj, Bliżej błękitu/Approuching the Blue, 2006, szkło, atłas, satyna/glass, chiffon, satine, 154x260 cm, fot. archiwum Autorki/Autor's archive	Lidia Choczaj, Bliżej błękitu – żakard II/ Approuching the Blue-jaquarde II, 2008, 150x250 cm, fot. archiwum Autorki/Autor's archive

Bożenna Biskupska. Menument
4 marca – 25 kwietnia 2010, otwarcie: 04.03., (czwartek) godz. 18.00

Bożenna Biskupska urodziła się w 1952 roku w Warszawie. Studiowała malarstwo w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie Akademii Sztuk Pięknych) w Poznaniu w latach 1970-1972 i w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w l. 1972-1976, gdzie uzyskała dyplom z wyróżnieniem w pracowni malarstwa prof. Tadeusza Dominika.
W 2004 roku powołała wspólnie z Zygmuntem Rytką Fundację Sztuki Współczesnej In Situ, która w 2007 roku otrzymała lokalizację w spalonym, neogotyckim sanatorium dra Hermanna Brehmera w Sokołowsku. Tam tworzone jest przez artystów wraz z zespołem Fundacji Laboratorium Kultury.
Twórczość w zakresie malarstwa, rzeźby, performance, instalacji, filmów wideo.
Do najważniejszych cykli prac Biskupskiej należą: Trwanie (1980-1982), Misterium czasu (1982-1984 – cykl 32 rzeźb, wykonanych z trocin, pakuł i sizalu, wiązanych za pomocą żywicy epoksydowej, zaprezentowanych na XLI Biennale Sztuki w Wenecji w 1984 roku), Płytowce, Non Omnis Moriar (1985), Klatka (1992-2010), Wytyczanie obrazu (1995-2010), Wytyczanie obrazu 01 (2002-2010), Przeganianie myśli (2007-2010).
Wystawa Menument prezentuje ostatnie cykle prac autorki: Wytyczanie obrazu 01 i Przeganianie myśli. Obydwa cykle będą reprezentowane przede wszystkim pracami wideo: Wytyczanie obrazu 01. Zapis idei; Przeganianie myśli. Po co; Przeganianie myśli. Chaos – prac, które zostaną zaaranżowane w Łodzi w nowym przestrzennym kontekście. Pokazane będą również: przygotowany specjalnie na wystawę, obszerny zapis na folii negatywowej rzeźby Wytyczanie obrazu 01, a także 2 płaskorzeźby z tego cyklu, wykonane w betonie i brązie oraz 7 płaskorzeźb z cyklu Wytyczanie obrazu/343.
Zdaniem autorki Menument ma być kolejnym etapem w pozbawieniu materialności systemu 01, ujawnieniem kolejnego zbioru Wytyczania obrazu. Na bazie 2 bloków z betonu i brązu o naprzemiennym układzie jednonogich na ekspozycji nastąpi rozbudowa systemu 01. Istnienie reszty instalacji będzie ledwie zauważalne, mgliste. Projekcja Zapisu idei będzie obrazować płynny charakter systemu 01, którego największa, a potencjalnie nieskończona realizacja przyjmie formę monumentalnego wydruku na folii negatywowej. Autorka chce oddać głos miejscu, zdefiniować je przy pomocy projekcji obrazu. Gest artystyczny ma być przy tym minimalny, ale znaczący. Artystka wykona tylko tyle, by ujawnić to, co konieczne, aby zaznaczyć, zasugerować. By to, co źródłowe – ścieżka Zapisu idei – mogła w przestrzeni galerii stać się przedmiotem doświadczenia. Zmianie postawy wobec przestrzeni będzie towarzyszyć także odmienna rola widza – z obserwatora, stanie się on tym, który doświadcza, uczestnikiem określonej sytuacji artystycznej.
Proces „wytyczania obrazu” jest dla Biskupskiej synonimem twórczości, wyzwaniem rzuconym czasowi. Figura „jednonogiego” – bohatera cyklu, staje się sygnaturą artystki. Artystka formuje je i odlewa w brązie pojedynczo, nazywając „przecinkami” tworzonymi pomiędzy pustymi polami (0), od czasu gdy zostały zgrupowane po 24 lub czasem po 25 na tle modułów z betonu i marmuru. Z daleka są jak enigmatyczny, graficzny rząd. Są jak zdania zapisane na stronach, czekające na odczytanie ich na nowo w czasie i w przestrzeni: horyzontalnie (kultura łacińska), wertykalnie (kultura Dalekiego Wschodu) i diagonalnie (sztuka). Mariusz Knorowski podkreśla, iż kadłubowy kształt „jednonogiego” wskazuje na jakieś okaleczenie, niedoskonałość postaci ludzkiej. Podparcie na jednej nodze, przeczy poczuciu równowagi, tym bardziej grozi mu potknięcie, czy upadek. Jego ekspresyjnie wygięty korpus przywodzi na myśl pasyjny wizerunek ukrzyżowanego, chociaż znak krzyża jest tu tylko hipotezą. Równie dobrze może być to wizerunek zmaltretowanego Hioba. Jednonodzy – mimo zewnętrznego podobieństwa – są istotami indywidualnymi, osamotnionymi wizerunkami swych indywidualnych historii.
Instalacje Przeganianie myśli. Chaos i Przeganianie myśli. Po co powstałe w trakcie rewitalizacji sanatorium w Sokołowsku – to rodzaj wizualno-akustycznego environment. Magdalena Wicherkiewicz w tekście do katalogu-obiektu z metalu, stanowiącego integralną część ekspozycji, napisała, iż film Przeganianie myśli to rytmiczna sekwencja obrazów przedstawiających pewną, nie do końca jasną i czytelną, sytuację architektoniczną. (...) Przeganianie myśli zdaje się dotyczyć tego, co irracjonalne i sprzeczne z zasadami logiki, klarownością i precyzją myślenia, ale co wnosi do doświadczenia bogactwo i niepowtarzalność.
Wicherkiewicz uważa, iż rysem charakterystycznym sztuki Bożenny Biskupskiej jest ciągłość poszukiwań: konsekwentne odkrywanie form, za pomocą których możliwe jest ujęcie, definiowanie dwóch istotnych pojęć – przestrzeni i czasu. Wznoszenie budowli możliwych. To także twórczość, której towarzyszy pytanie o formę, ujawniającą się w miejscu, gdzie styka się materia i myśl/gest artystyczny. Stabilny konkret łączy się z otwartą możliwością.


Patronat medialny:
     

Fragmenty ekspozycji prezentowanej w Ośrodku Propagandy Sztuki: Bożenna Biskupska. Menument, fot. Anna Modrzejewska

Wystawa towarzysząca 9. Konkursowi Gepperta. Malarstwo. Bez ram
14 stycznia – 21 lutego 2010, wernisaż 14.01., (czwartek) godz. 18.00

Już po raz drugi Miejska Galeria Sztuki w Łodzi gości w swoich przestrzeniach wystawę towarzyszącą, odbywającemu się od 1989 roku konkursowi im. Eugeniusza Gepperta, organizowanemu przez Akademię Sztuk Pięknych z Wrocławia oraz BWA Galerie Sztuki Współczesnej. Rywalizują w nim młodzi malarze i malarki – w ostatniej 9. edycji warunkiem uczestnictwa było ukończenie rodzimej wyższej uczelni artystycznej w latach 2006-2008 – zgłoszeni przez krytyków. Na renomę konkursu składa się nie tylko fakt, iż kreuje on najbardziej znaczące talenty, ale również, iż przyczynia się do ożywienia dyskusji oraz podsumowań na temat nowych impulsów i tendencji w polskim malarstwie. 9. edycja konkursu pod hasłem Malarstwo. Bez ram jest wyrazem formalnych poszukiwań nowych środków wyrazu i inspiracji, również za pomocą tak pozornie nie mieszczących się w tradycyjnie pojętych granicach malarstwa technikach jak: wideo, proces, instalacja czy mural. W przestrzeni Ośrodka Propagandy Sztuki możemy obejrzeć cykle prac dwudziestu pięciu wyłonionych przez Radę Ekspercką artystów, w tym nagrodzonych przez Jury Grand Prix Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Prezydenta Miasta Wrocławia oraz organizatorów.

W wystawie udział biorą:
Justyna Adamczyk, Magdalena Bicz, Agata Biskup, Aleksandra Bujnowska, Sławomir Czajkowski – Grand Prix Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Aleksandra Czerniawska, Jakub Czyszczoń, Paweł Dunal, Agnieszka Gębska, Grupa Krecha, Róża Janiszewska, Paulina Kara, Szymon Kobylarz – Nagroda Dyrektora BWA Wrocław – Galerie Sztuki Współczesnej, Marcin Kuligowski, Kordian Lewandowski, Jasmina Metwaly, Bartłomiej Siegmund, Katarzyna Skupny, Michał Stachyra, Justyna Sztela – Nagroda Rektora Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, Michał Szuszkiewicz, Urszula Wasielewska, Anna Wybierała – pozakonkursowa nagroda miesięcznika Art&Business, Piotr Wysocki – Nagroda Prezydenta Miasta Wrocławia, Julia Zborowska

Pierwsze 30 osób, które zawita na wernisaż otrzyma w prezencie katalog wystawy, płócienną torbę oraz przypinkę z logo konkursu.

Organizatorzy:                                              Mecenat:

                       


Patronat medialny:

Sławomir Czajkowski, Bez tytułu, 2008, mural, Wagenburg na Grobli, Wrocław, fot. archiwum Artysty	Piotr Wysocki, Zbliżenie, 2009, video, fot. archiwum Artysty
Justyna Sztela, Szafka czerwonego pająka, 2009, rysunek, fot. archiwum Artysty	Szymon Kobylarz, Jonolot wersja „Fake”, 2008, instalacja, 220x110x200 cm, fot. Archiwum artysty

Czuła Ostrość 2.0
26 listopada 2009 – 3 stycznia 2010, wernisaż 26.11., godz. 18.00
Kurator: Ewa Ciechanowska

Organizatorzy: Miejska Galeria Sztuki w Łodzi
Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. L. Schillera w Łodzi

Wystawa jest trzecią z kolei, po Fotografowie jutra (maj 2008) i Interior obrazu (listopad 2008), wspólną inicjatywą Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi oraz PWSFTViT mającą na celu przedstawienie szerszej publiczności najnowszych prac studentów i absolwentów łódzkiej „Filmówki”.

Eksponowane prace są swoistą odpowiedzią młodych twórców na otaczający nas terror szybkości. Fotografie i prace multimedialne, przekraczając trywialność codzienności, przenoszą nas w światy wewnętrzne; w subtelne niuanse rzeczywistości, w senne marzenia. Uczą dostrzegać to, co na co dzień niewidoczne; mgnienia, szmery, powidoki i przebłyski.
Są wyzwaniem dla naszej percepcji.
Są komentarzem do rzeczywistości.
Są czułą ostrością widzenia.

Patronat medialny:
     

Dominika Truszczyńska. Z cyklu: Mgnienie nieskończoności
Dawid Furkot. Z cyklu: Ćwiczenia mimetyczne	Magdalena Gałka. Z cyklu: Lalki	Rafał Jóźwicki
Agnieszka Furtak. Z cyklu: Ślady	Jakub Karwowski. Z cyklu: Summersweed	Piotr Zbierski. Z cyklu: Trzy słonie

Stefan Krygier /1923-1997/
Otwartość formy
13 października – 15 listopada 2009, wernisaż 13.10., godz. 18.00
Kurator wystawy: Elżbieta Fuchs
Projekt ekspozycji: Monika Krygier

Stefan Krygier urodził się w Łodzi, studiował w PWSSP pod kierunkiem Władysława Strzemińskiego, co zaważyło na jego twórczości i tych powinowactw artysta nigdy nie ukrywał. Potrafił w swojej twórczości kontynuować zapoczątkowany w latach 30. mit Łodzi – miasta awangardy. Uderzającą cechą twórczości Stefana Krygiera jest konsekwencja, z jaką – wzorem swego mistrza   budował własną teorię widzenia i własną wielowątkową sztukę, skupiającą się wokół zagadnień formy i jej przekształceń. Z czasem i ona stała się inspiracją nie tylko dla kolejnych pokoleń młodych artystów, ale także i dla naukowców z różnych dziedzin. Celem wystawy w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi jest uchwycenie różnorodności wariantów odbioru tej sztuki, ciągle nowych interpretacji i odczytań. Specjalnie dla tej wystawy, zbudowany będzie również Ośrodek Kondensacji Formy 2 – jedna z ważniejszych i znanych prac Stefana Krygiera, która pozwala odczuwać dynamikę koloru i kształtu.

Wynalazczość nowych środków wyrazu formy, nierozłącznie wiąże się z twórczością. W mojej działalności artystycznej występują dwa czynniki. Jeden to poszukiwanie nowego problemu; drugi to znajdywanie właściwej formy dla jego wyrażenia – określenia. Zgodnie z tą ideą tworzyłem malarskie prace inspirowane analizą sztuki egipskiej, cykle kolineacje i konflikty a także ośrodki kondensacji formy. W ostatnim okresie opracowuję cykl malarstwa symultanicznego. Wymienione etapy twórczości łączą się ze sobą, stanowią nie tylko rozwinięcie nowego problemu, lecz wynikają także z ewolucji formy użytych kształtów i rozwiązań kolorystycznych. Zrealizowane zostały w postaci malarstwa, reliefów i rzeźb przestrzennych

Na wystawie w Ośrodku Propagandy Sztuki będą eksponowane:
Ośrodek Kondensacji Formy 1wraz z towarzyszącą mu dokumentacją fotograficzną, składającą się ze zdjęć autorskich tego obiektu. Jest to forma przestrzenna, która powstała na plenerze w Osiekach na początku lat 70. XX wieku. Ośrodek Kondensacji Formy 2 wraz z kolażami artysty z lat 70. a także przedstawiony w postaci malarskiej Ośrodek Kondensacji Formy 3. Pochodzące z lat 70. obiekty przestrzenne (reliefy), obrazy z kolekcji rodzinnej i Muzeum Sztuki w Łodzi, a także obrazy z cyklu Symultanizm formy namalowane w latach 80. i 90. Całość ekspozycji dopełnia malarstwo materii z lat 60.


Patronat medialny:
     

Stefan Krygier, fotografia autorska, OKF 1, 1970, archiwum rodzinne	Stefan Krygier, Z cyklu Konflikty, 1968, drewno, płótno, lakier, plastik, 83x68 cm, fot. W. Pietrzyk, wł. Muzeum Sztuki w Łodzi	Stefan Krygier, Z cyklu Kolineacje II, 1970, drewno, sklejka, emalia, 70x70x17 cm, fot. W. Pietrzyk

Bernard Aptekar.
Transfiguracja ku Nadziei / Transfiguration to Hope
3 – 27 września 2009, wernisaż 3.09 (czwartek) godz. 18.00
Współorganizator: Narodowe Centrum Kultury
Kurator wystawy: Elżbieta Fuchs
Współpraca: Małgorzata Potocka

Bernard Aptekar urodził się w 1936 roku w Nowym Jorku, gdzie nadal mieszka i tworzy.
W 1957 roku uzyskał dyplom magistra w dziedzinie sztuk pięknych na Uniwersytecie stanu Indiana. Jest profesorem sztuki w Miejskim Uniwersytecie w Nowym Jorku (CUNY) w New York City College of Technology. W latach siedemdziesiątych był założycielem grupy 10 Downtown. Otrzymał również stypendium CAPS od Stanowej Rady ds. Sztuki w Nowym Jorku a także kierował programami nowojorskiego Wydziału Kultury. Swoje prace prezentował zarówno na wystawach grupowych, jak i indywidualnych (DeCordova Museum, Whatcom Museum, Uniwersytet Stony Brook, Muzeum Stanowe w Nowym Jorku, Muzeum Sztuki Współczesnej w Chicago, Muzeum Stanu New Jersey, Brooklyn Museum, etc.).

Wystawa Transfiguracja ku Nadziei / Transfiguration to Hope prezentuje malarstwo, rysunek i grafikę Bernarda Aptekara. Ekspozycja ta będzie pierwszą prezentacją twórczości artysty w Polsce i największą z dotychczasowych w Europie. Obejmuje prace z ostatnich 30 lat twórczości. Powstające od początku lat 60. do chwili obecnej dzieła – odzwierciedlają zachodzące w świecie zmiany na płaszczyźnie społeczno-politycznej. Obrazy, rysunki, grafiki oraz charakterystyczne dla twórczości artysty, zamalowane wielkie panele o różnych kształtach, poruszają zawsze ten sam problem: binarność ludzkiego społeczeństwa. To z jednej strony ukazywanie piekła stworzonego przez ludzi, z drugiej zaś, spełnienia się obietnicy raju, gdyż artysta wierzy, że ludzkość w końcu wybierze dobro.
Osobiste doświadczenia spowodowały, iż Aptekar skłaniał się zawsze ku sztuce zaangażowanej. W swej chęci do zmierzenia się w twórczości z kwestiami społecznymi, kierował się swoistym credo – najpełniej wyrażonym w tryptyku: Ludzkość gotowa do zrealizowania swego długoletniego marzenia o zniszczeniu siebie i świata (1960).
Mówiąc o roli artysty, Aptekar stwierdził: „Z pewnością sztuka spełnia wiele funkcji i służy wielu celom. Lecz przede wszystkim musisz odkryć, co stanowi o jakości twojego życia, miejsca, czasu, historii, osobistego doświadczenia i uczuć, a potem wynaleźć plastyczną strukturę, formę, by przekazać tę wiedzę. Tym, co się tu liczy, jest treść”1.
Jego charakterystyczne sculptural painting – „rzeźbiarskie malarstwo” operuje siłą graficzną komiksowego rysunku przedstawionego na panelach, których zewnętrzny kontur jest dopasowywany do przedstawionych wewnątrz niego obiektów. Efekt potęgują zastosowane grube, czarne linie oraz użycie jaskrawych kolorów. Krytyczna analiza zachowań ludzi i tworzonych przez nich społeczeństw jest niekiedy zmiękczana przez ironię a także poczucie humoru. Na wystawie zostaną przedstawione następujące cykle: Nasi ludzie i niektóre z ich dokonań, Obcy w intergalaktycznej kafejce, Tańczący przezroczyści kuglarze.

Wystawa zorganizowana w ramach Obchodów 70. Rocznicy Wybuchu II Wojny Światowej oraz 20. Rocznicy Odzyskania Wolności i Upadku Komunizmu w Europie Środkowej.

1. Christopher Sweet [w:] Bernard Aptekar. Transfiguracja ku Nadziei/ Transfiguration to Hope, tł. Alina Kwiatkowska, katalog wystawy, Miejska Galeria Sztuki w Łodzi, Łódź, 2009.


                 

Patronat medialny:
        

Bernard Aptekar, Obcy w intergalaktycznej kafejce, 1967-1983, fot. Maud Aptekar	Bernard Aptekar, Upadek miasta Plutonu, 1981-1983, fot. Maud Aptekar	Bernard Aptekar, Wyruszmy w drogę razem, fragment, 1961, fot. Maud Aptekar

Wystawa kwiatów i kompozycji kwiatowych
22 – 23 sierpnia 2009, otwarcie 22.08., godz. 11.00
Ekspozycja czynna 22.08 (sobota) i 23.08 (niedziela) w godz. 11.00-19.00

W dniach 22-23 sierpnia 2009 roku w Miejskiej Galerii Sztuki przy ul. Sienkiewicza 44 w Łodzi odbędzie się wystawa kwiatów i kompozycji kwiatowych. Łódzkie wystawy ogrodnicze mają długą i bogatą tradycję, odbywały się w szczególnych obiektach naszego Miasta i zawsze stanowiły ważne wydarzenie kulturalne. Dużą rangę i sławę europejską miały m.in. wystawy organizowane w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi, w latach 20. ubiegłego wieku przez ogrodnika-artystę Wojciecha Salwę. Zwano Go „królem łódzkich ogrodników”. Tworzył swoje wspaniałe kompozycje i aranżacje kwiatowe między innymi z roślin kwitnących na łąkach, polach i w lasach, dzięki Jego talentowi powstawały niepowtarzalne, choć krótkotrwałe dzieła sztuki.
Po wojnie, w różnych okresach, powracano do idei wystaw kwiatów. Zarówno te organizowane w salach wystawowych Galerii, jak i w Domu Technika, w Tivoli, Teatrze Wielkim, w Hali Sportowej, czy w Ogrodzie Botanicznym budziły zawsze ogromne zainteresowanie społeczeństwa i świadczyły o tęsknocie mieszkańców wielkiego miasta za pięknem żywej przyrody.
Obecnie środowisko ogrodnicze Łodzi powraca do tych tradycji. Przestrzeń Miejskiej Galerii Sztuki sprzyja temu projektowi i nada wystawie wyjątkowy charakter, tak jak to miało miejsce w minionym roku.
Podczas trwania wystawy będzie możliwość zakupu kwiatów.


Patronat medialny:

Zbylut Grzywacz (1939-2004)
25 czerwca – 16 sierpnia 2009, wernisaż 25.06., godz. 18.00
Kurator: Joanna Boniecka

Zbylut Grzywacz urodził się 4 czerwca 1939 roku w Krakowie, zmarł tamże 16 lipca 2004 r. Był malarzem, grafikiem, rysownikiem, rzeźbiarzem, profesorem zwyczajnym i wieloletnim nauczycielem akademickim krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, z którą związał się od czasu rozpoczęcia studiów artystycznych. Był także uczestnikiem ruchu kultury niezależnej i opozycji demokratycznej w czasach PRL-u. W 1966 roku wraz z Leszkiem Sobockim, Maciejem Bieniaszem i Jackiem Waltosiem założył w Krakowie GRUPĘ WPROST – formację artystyczną zaliczaną do nurtu Nowej Figuracji, która przetrwała do połowy lat 80.
Brał udział w ponad stu wystawach na terenie kraju oraz w kilkudziesięciu zagranicznych i indywidualnych. Jego obrazy, a także rzeźby, rysunki i grafiki znajdują się m.in. w zbiorach Muzeów Narodowych w Krakowie, Warszawie, Poznaniu, Gdańsku i Wrocławiu, a także w licznych kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.
Przygotowana przez Muzeum Narodowego w Krakowie wystawa Zbylut Grzywacz (1939-2004) ma miejsce w siedemdziesiątą rocznicę urodzin i piątą rocznicę śmierci artysty. Stanowi niepowtarzalną możliwość poznania jego wszechstronnej aktywności, obejmującej sztuki plastyczne, piśmiennictwo, wiedzę o Ziemi (był kolekcjonerem minerałów i skamieniałości), teorię i praktykę dydaktyczną oraz działalność społeczną. Na ekspozycję składają się dzieła pochodzące z kolekcji polskich muzeów, galerii i osób prywatnych.

Wystawa przygotowana przez Muzeum Narodowe w Krakowie




Patronat medialny:
      

Zbylut Grzywacz, Klatka, 1982, własność Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi

Tomasz Chojnacki. Grafika, rysunek, malarstwo
7 maja – 14 czerwca 2009, wernisaż 7.05., godz. 18.00

Tomasz Chojnacki jest absolwentem łódzkiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych, obecnie Akademii Sztuk Pięknych im. W. Strzemińskiego, gdzie studiował w latach 1971-1976. Dyplom obronił w Pracowni Malarstwa prof. Stanisława Fijałkowskiego oraz w Pracowni Technik Drzeworytniczych prof. Andrzeja Bartczaka. W latach 1999-2001 pełnił funkcję prorektora Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Uprawia twórczość w zakresie malarstwa, rysunku i grafiki.
Jest twórcą Pracowni Grafiki Warsztatowej na Wydziale Edukacji Wizualnej ASP w Łodzi. Wypromował ponad 90 dyplomantów, wśród których wielu jest laureatami konkursów krajowych i międzynarodowych, stypendystami zagranicznych uczelni.
Artysta jest laureatem wielu prestiżowych nagród i wyróżnień międzynarodowych i ogólnopolskich. Jego prace znajdują się w zbiorach min. Biblioteki Narodowej w Warszawie, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, Städtische Galerie Bietigheim-Bissingen (Niemcy), The Polish Museum of America w Chicago oraz w wielu kolekcjach prywatnych w Europie.
Ekspozycja prac Tomasza Chojnackiego daje sposobność (artysta nie wystawia zbyt często) przyjrzenia się wyjątkowej twórczości, skupionej zarówno na poszukiwaniu interesujących odniesień i sensów, jak i doskonałym warsztacie artystycznym. Chojnacki, ceniąc tradycyjny warsztat graficzny i malarski, wzbogaca go, włączając do procesu twórczego takie działania, dzięki którym dokonuje przekroczenia przyjętych zasad. Nie jest to twórczość ściśle analityczna, Chojnacki uważa, że twórczość artystyczna powinna odwoływać się do „rozszerzonej percepcji”. Na wystawie zaprezentowane zostaną zarówno prace z lat ostatnich, jak i te wcześniejsze, wykonane w różnorodnych technikach, począwszy od rysunków i obrazów po linoryty i druki cyfrowe.

Patronat medialny:

„I”, 2004, 200x390 cm	„I”, 2007, druk solwentowy na tkaninie winylowej, 360x400 cm	Tryptyk „C”, 2007, technika mieszana, 300x200 cm

Paweł Jocz (1943-2008). Rzeźbiarz i rysownik
19 marca – 23 kwietnia 2009, wernisaż 19.03., godz. 18.00

Paweł Jocz urodzony w 1943 roku w Wilnie, zmarły w 2008 w Paryżu. Obdarzony niezwykle barwną, bogatą osobowością i wielkim talentem. Studia artystyczne odbył w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Przez blisko 40 lat mieszkał i tworzył w Paryżu. Miarą uznania dla Jego osiągnięć artystycznych jest z pewnością fakt, iż wygrał konkurs na dwie rzeźby w przestrzeni miejskiej w Boulogne Billancourt. Elévation i Nuage de poète – rzeźby w brązie, odlane w Polsce, należą do najwybitniejszych osiągnięć Pawła Jocza. W czerwcu 2008 utrwalił swoją obecność we Francji odsłaniając w szpitalu w Wersalu metalowy monumentalny relief (7x4,5m).
Losy Artysty były pełne zarówno sukcesów, jak i dramatów. Ostatnie miesiące życia poświęcił na wykonanie projektu rzeźby Cypriana Kamila Norwida, którą podarował Łodzi. Zasłynął jako wybitny rzeźbiarz i rysownik. Rysował nieprzerwanie nawet wtedy, kiedy choroba i niesprawność dłoni sprawiały, iż był to niezwykły wysiłek.
W środowisku polskiej emigracji w Paryżu był uważany za postać niezwykłą, gromadził wokół siebie utalentowanych ludzi, a wielu przybyszom pomógł odnaleźć i zakorzenić się we Francji. Bardzo kochał swoją drugą ojczyznę, był zafascynowany francuską architekturą i sztuką, ale z równie wielką miłością odnosił się do dziedzictwa polskiej kultury narodowej, czemu dał szczególny wyraz jako właściciel i kustosz zabytkowego dworku w Cielcach.
Jego rzeźby i rysunki posiada wiele muzeów i galerii polskich i francuskich. Wielokrotnie wystawiał swoje prace podczas Salon de Mai w Grand Palais w Paryżu, był członkiem stowarzyszenia pielęgnującego twórczość Cypriana Kamila Norwida.

Idea wystawy w Ośrodku Propagandy Sztuki powstała w czerwcu 2008 roku podczas moich spotkań z artystą w Jego paryskiej pracowni, przy ulicy Rue du Vieux Pont de Sevres. Składają się nań rysunki z lat 1991-2008, rzeźby oraz filmy poświęcone twórczości Artysty. Wśród rzeźb na szczególną uwagę zasługują prace dedykowane wybitnym kompozytorom i muzykom, m.in. Ludwikowi Beethovenowi, Aleksandrowi Tansmanowi i Arturowi Rubinsteinowi.

Patronat medialny:
                

CRICOTEKA w ŁODZI
7 – 21 września 2008, otwarcie 7.09, godz. 15.00
Kurator wystaw: Jan Raczkowski
Koordynator projektu: Jolanta Kunowska

W ramach Festiwalu Dialogu Czterech Kultur od 7 do 12 września 2008 w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi, Ośrodku Propagandy Sztuki, krakowska Cricoteka przedstawi obiekty ze spektakli pochodzące z najważniejszych realizacji teatralnych Tadeusza Kantora, a także cykl wykładów i projekcji filmów dokumentalnych. Od 7 września będzie można oglądać ekspozycję, składającą się w swej części stałej ze scenografii do spektaklu Nadobnisie i koczkodany, z którym teatr Kantora gościł w łódzkim Ośrodku Propagandy Sztuki w roku 1974 oraz obiektów pochodzących z cricotage'u Gdzie są niegdysiejsze śniegi z roku 1979. W części zmiennej pokazane zostaną kolejno obiekty ze spektakli: Umarła klasa (7-8 września), Wielopole, Wielopole (9-10 września) i Powrót Odysa (11-12 września).

7 września (niedziela) godz. 15.00 – 19.00
Tadeusz Kantor – retrospektywa / dzień pierwszy
część zmienna ekspozycji: obiekty ze spektaklu Umarła klasa
wykład: Małgorzata Dziewulska: Synowie, Ojcowie, Umarli w teatrze Tadeusza Kantora
Projekcja zapisu spektaklu: Nigdy tu już nie powrócę, Teatr Cricot 2, premiera: 1988, realizacja: A. Sapija, TVP S.A. 1990, 81'

8 września (poniedziałek) godz. 12.00 – 19.00
Tadeusz Kantor – retrospektywa / dzień drugi
godz. 12.00 – 15.00
część zmienna ekspozycji: obiekty ze spektaklu Umarła klasa
projekcje filmowe:
U Kantora, realizacja: H. Makarewicz, 2,07'; fragment zapisu spektaklu Kurka wodna w Galerii Krzysztofory w Krakowie, 1967, Polska Kronika Filmowa, nr 22/67, wydanie B
Szatnia Tadeusza Kantora, czyli „Nadobnisie i koczkodany” w Teatrze Cricot 2, realizacja: K. Miklaszewski, OTV Kraków 1973, 33'
Inscenizacja teatralna. Język polski. Z cyklu: Spotkania. Rozmowa Tadeusza Kantora z A. Małachowskim, realizacja: K. Konarzewski, TVP S.A. 1978, 32'
Tadeusz Kantor. Wybór z prób „Nigdy tu już nie powrócę”, realizacja na zamówienie Cricoteki, Teatr Cricot 2, premiera: 1988, opracowanie: B. Renczyński, 35'
godz. 16.00 – 19.00
wykład: Anna R. Burzyńska: Przeciw nicości. Tadeusz Kantor i Luk Perceval
Projekcja zapisu spektaklu: Umarła klasa, Teatr Cricot 2, premiera: 1975, realizacja: A. Wajda, TVP 1976, 75'

9 września (wtorek) godz. 12.00 – 19.00
Tadeusz Kantor – retrospektywa / dzień trzeci
godz. 12.00 – 15.00
część zmienna ekspozycji: obiekty ze spektaklu Wielopole, Wielopole
projekcje filmowe cricotage'y:
Un Matrimonio [Ślub], realizacja: R. Carrara, D. Riguatelli, Centro di Formazione Professionale per le tecnice cinetelevisive, Milano 1988, 60'
Une tres courte leçon [Bardzo krótka lekcja], realizacja: J. Bablet, Laboratoire De Recherches Sur Les Arts Du Spectacle CNRS Audiovisuel, Paris 1988, 42'
Ô douce nuit [Cicha noc], realizacja: L. Champonnois, L'Institut Superieur des Techniques du Spectacle et Equipage, Avignon 1990, 40'
godz. 16.00 – 19.00
wykład: Anna Halczak: Cricotages Tadeusza Kantora
projekcja zapisu cricotage'y:
Gdzie są niegdysiejsze śniegi, Teatr Cricot 2, premiera: 1979, realizacja: A. Sapija, WFO Łódź 1984, 33'
Maszyna miłości i śmierci, premiera: 1987, zapis wykonany amatorską kamerą, CRT Milano 1987, 42'

10 września (środa) godz. 12.00 – 19.00
Tadeusz Kantor – retrospektywa / dzień czwarty
godz. 12.00 – 15.00
część zmienna ekspozycji: obiekty ze spektaklu Wielopole, Wielopole
projekcja filmów dokumentalnych:
Tadeusz Kantor. Die Familie aus Wielopole, realizacja: M. Kluth i D. Mendelsohn, Westdeutscher Rundfunk 1980, 45'
Wywiad z Tadeuszem Kantorem, realizacja: K. Miklaszewski, materiał archiwalny, Kraków 1981, 11'
Moja historia sztuki – Lekcja Wojtkiewicza, realizacja: K. Miklaszewski, OTV Kraków 1984-86, 34'
Moja historia sztuki – Według Malczewskiego, realizacja: K. Miklaszewski, OTV Kraków 1984-86, 25'
godz. 16.00 – 19.00
wykład: Zbigniew Osiński: Pamięć tradycji: Tadeusz Kantor wobec Leona Schillera i Andrzeja Pronaszki. Formacja schillerowska w kulturze polskiej
projekcja zapisu spektaklu:
Wielopole, Wielopole, Teatr Cricot 2, premiera: 1980, realizacja: S. Zajączkowski, OTV Kraków 1983, 77'

11 września (czwartek) godz. 12.00 – 19.00
Tadeusz Kantor – retrospektywa / dzień piąty
godz. 12.00 – 15.00
część zmienna ekspozycji: obiekty ze spektaklu Powrót Odysa
projekcja filmów dokumentalnych:
Kantor ist da. Der Kunstler und seine Welt [Kantor tu jest. Artysta i jego świat], realizacja: D. Mahlow, Saarländ Rundfunk1969, 46' (projekcja w języku niemieckim, polskie napisy)
Säcke, Schrank und Schirm [Worki, szafa i parasol], realizacja: D. Mahlow, Saarlandischen Rundfunk1972, 85' (projekcja w języku niemieckim, polskie napisy)
godz. 16.00 – 18.00
wykład: Katarzyna Osińska: Wsiewołod Meyerhold – współtowarzysz podróży teatralnej Tadeusza Kantora
projekcja zapisu spektaklu:
Dziś są moje urodziny, Teatr Cricot 2, premiera: 1991, realizacja: D. Bablet, J. Bablet, J. Sirot, CNRS Audiovisuel, Paryż 1991, 75'

12 września (piątek) godz. 12.00 – 19.00
Tadeusz Kantor – retrospektywa / dzień szósty
godz. 12.00 – 15.00
część zmienna ekspozycji: obiekty ze spektaklu Powrót Odysa
projekcja filmów dokumentalnych:
Candid Kantor, realizacja: G. Soldi, CRT Milano, Instytut für Moderne Kunst Nürnberg 1985, 42' (projekcja w języku włoskim)
Tadeusz Kantor. Wybór z prób. „Niech sczezną artyści”, realizacja na zamówienie Cricoteki, Teatr Cricot 2, premiera: 1985, opracowanie: B. Renczyński, 22'
Teatr Niezależny. Premiera „Balladyny”, realizacja: W. Janda, OTV Kraków 1982, 17'
godz. 16.00 – 18.00
wykład: Anna Królica: Powiększeni o przedmiot. O sposobie konstruowania postaci w praktyce teatralnej Schlemmera i Kantora
projekcja zapisu spektaklu:
Niech sczezną artyści, Teatr Cricot 2, premiera: 1985, realizacja: S. Zajączkowski, OTV Kraków 1986, 77'

Nadobnisie i koczkodany, Banda Libertynów. Mandelbaumy domagają się wzięcia udziału w orgii, Forrest Hill Theatre, Edynburg 1973	Tadeusz Kantor, Pokój Odysa, (Podziemny Teatr Niezależny, Powrót Odysa, 1944), autorska rekonstrukcja, 1985-1985, zbiory Cricoteki, fot. Cricoteka
Umarła klasa, „Wielki Toast” scena zbiorowa, Centre Georges Pompidou, Paryż 1983, fot. Jacquie Bablet	Wielopole, Wielopole, fragment sceny, wystawa „Przestrzeń. Idea Muzeum Teatru Cricot 2”, V-VI 2007, fot. Cricoteka

WYSTAWA KWIATÓW I KOMPOZYCJI KWIATOWYCH
23 – 24 sierpnia 2008, uroczyste otwarcie 23.08, godz. 11.00
23.08.08 (sobota) 11.00 – 19.00
24.08.08 (niedziela) 10.00 – 19.00

W dniach 23-24 sierpnia 2008 roku w Miejskiej Galerii Sztuki przy ul. Sienkiewicza 44 w Łodzi odbędzie się wystawa kwiatów i kompozycji kwiatowych. Łódzkie wystawy ogrodnicze mają długą i bogatą tradycję, odbywały się w szczególnych obiektach naszego Miasta i zawsze stanowiły ważne wydarzenie kulturalne. Dużą rangę i sławę europejską miały m.in. wystawy organizowane w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi, w latach 20. ubiegłego wieku przez ogrodnika?artystę Wojciecha Salwę. Zwano Go „królem łódzkich ogrodników”.
Tworzył swoje wspaniałe kompozycje i aranżacje kwiatowe między innymi z roślin kwitnących na łąkach, polach i w lasach, dzięki Jego talentowi powstawały niepowtarzalne, choć krótkotrwałe dzieła sztuki.
Po wojnie, w różnych okresach, powracano do idei wystaw kwiatów. Zarówno te organizowane w salach wystawowych Galerii, jak i w Domu Technika, w Tivoli, Teatrze Wielkim, w Hali Sportowej, czy w Ogrodzie Botanicznym budziły zawsze ogromne zainteresowanie społeczeństwa i świadczyły o tęsknocie mieszkańców wielkiego miasta za pięknem żywej przyrody.
Obecnie środowisko ogrodnicze Łodzi pragnie powrócić do tych tradycji. Przestrzeń Miejskiej Galerii Sztuki sprzyja temu projektowi i nada wystawie wyjątkowy charakter.
Podczas trwania wystawy będzie możliwość zakupu kwiatów.

Współorganizatorami wystawy są: m.in.
Giełda Ogrodnicza,
Hurtownia Kwiatów „Fleura”,
Łódzki Klub Florystów,
Ogród Botaniczny,
Towarzystwo Przyjaciół Ogrodu Botanicznego,
Związek Ogrodniczy,
Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Ogrodnictwa (w 50-lecie działalności)
oraz
Miejska Galeria Sztuki
i Wydział Promocji, Turystyki i Współpracy z Zagranicą Urzędu Miasta Łodzi.

Patronat medialny:
    

Urbino – miasto grafiki.
Działalność Międzynarodowego Centrum Grafiki Artystycznej w KAUS Urbino
Urbino – citta degli incisori.
L'attivita del Centro Internazionale per I'Incisione Artistica KAUS Urbino
20 czerwca – 31 sierpnia 2008, wernisaż 20.06, godz. 14.00

Wystawa towarzysząca 13. Międzynarodowemu Triennale Małe Formy Grafiki, Polska – Łódź '08.

KAUS to stowarzyszenie, które powstało w celu odnowienia wielkich tradycji grafiki warsztatowej i przywrócenia „letnich kursów grafiki artystycznej” w Urbino. Wielu mistrzów sztuki graficznej gościło w pracowniach stowarzyszenia KAUS, nie tylko z włoskich akademii sztuk pięknych, ale także z wielu akademii zagranicznych. Duży wkład wnieśli twórcy pochodzący z Krakowa, Wilna, Kowna, Walencji, Sarajewa i Duisburga. Stowarzyszenie KAUS organizuje i bierze udział w krajowych i międzynarodowych wystawach, promując prace wykonane przez swoich studentów, asystentów i mistrzów, w ten sposób otwierając się na świat, ukazuje na zewnątrz rezultaty działania Centrum. Obecna wystawa to także okazja do uczczenia pamięci i przypomnienia twórczości Pietro Sanchini – artysty drzeworytnika, jednego z mistrzów potrafiących łączyć w swych dziełach siłę wyrazu z elegancją a także artysty, który zainaugurował w 1966 roku pierwsze międzynarodowe letnie kursy grafiki warsztatowej w Urbino. Ważną rolę w historii Centrum odegrał także artysta japoński Keishiro Handa, którego prace są elementem ekspozycji.
Wystawa w Łodzi jest trzecim tak dużym projektem realizowanym przez Centrum KAUS zagranicą: pierwsza ekspozycja miała miejsce w odbudowanej Bibliotece Aleksandryjskiej w Egipcie, a druga w Hiszpanii.
Dyrektor Centrum KAUS – Giuliano Santini wyraził intencję podarowania prac składających się na wystawę do kolekcji Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi.

„Wystawa, która jest zainaugurowana w Łodzi, to wspaniała okazja do zaprezentowania publiczności artystów i ich warsztatu, ale także do przybliżenia, poprzez ich działalność, niektórych aspektów kulturowej specyfiki miasta Urbino. To także sposobność podkreślenia wagi korzystnych stosunków, jakie łączą Urbino z różnymi instytucjami z Polski.”

Franco Corbucci – burmistrz Urbino

„... grafika i sztuka książki – podobnie jak przez wiele stuleci w Urbino – budują także wizerunek Łodzi jako miasta kultury. Ekspozycja z Urbino jest dla nas cennym darem, za który składam serdeczne podziękowania wszystkim autorom i organizatorom.”

Włodzimierz Tomaszewski – Pierwszy Wiceprezydent Miasta Łodzi

/fragment tekstów do katalogu wystawy Urbino – miasto grafiki.
Działalność Międzynarodowego Centrum Grafiki Artystycznej KAUS,
wydanego przez Miejską Galerię Sztuki w Łodzi, 2008/

Wystawa zorganizowana dzięki pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Urzędu Miasta Łodzi

Patronat medialny:
    

Natalia Romaniuk, Wilgoć (z pierwszego Urbino 2007), 2007, sucha igła, akwatinta, 135x145 mm, fot. Paolo Mini, Tomasz Matczak	Roberto Gianinetti, Impression A, 2006, drzeworyt, 500x700 mm, fot. Paolo Mini, Tomasz Matczak

FOTOGRAFOWIE JUTRA
15 lat studiów fotograficznych w PWSFTviT
27 maja – 8 czerwca 2008, spotkanie z artystami 29.05., godz. 19.00

Wystawa „Fotografowie jutra” stanowi prezentację prac studentów studiów fotograficznych Szkoły Filmowej. Specyfiką kształcenia fotograficznego w naszej Uczelni jest fakt, iż uczestniczą w nim nie tylko wykładowcy związani z twórczością fotograficzną, z historią, z krytyką i teorią fotografii, ale są wśród nich wykładowcy kierunków filmowych. Bliższy kontakt studentów fotografii, posługujących się pojedynczym obrazem z obrazami ruchomymi niewątpliwie sprzyja poszerzeniu świadomości medium fotografii. Stanowi to jedno ze źródeł różnorodności stylistycznej i technologicznej prezentowanych prac, przejawiających się m. in. swobodą wchodzenia w obszary pogranicza dyscyplin i gatunków.

Lech Lechowicz

Autorzy:
Aleksander Beneke, Karolina Bielawska, Anna Bińczyk, Kamila Bogulewska, Kasjan Borkowski, Karolina Breguła, Łukasz Brześkiewicz, Aleksandra Buczkowska, Jakub Ceran, Rafał Chmielewski, Joanna Chudy, Ewa Ciechanowska, Dawid Ciesielski, Renata Dąbrowska, Sylwia Doliszna, Katarzyna Fortuna, Małgorzata Frączek, Dawid Furkot, Adrianna Gajewska, Lucyna Galik, Anna Garbowska, Natalia Giza, Anna Glinka, Monika Golisz, Dominika Gruber, Oliwia Grzymała, Yassen Hristov, Hubert Humka, Tymon Iwański, Beata Jaśniak, Monika Jelińska, Elżbieta Kasperska, Agnieszka Kawa, Krzysztof Koch, Monika Kokoszyńska, Przemysław Konefał, Justyna Lewicka, Maciej Łabucki, Roman Łuszczki, Izabella Maciejewska, Katarzyna Madziała, Monika Majdaniuk, Grzegorz Mart, Tomasz Mażewski, Agnieszka Michalska, Małgorzata Mikołajko, Róża Misztela, Maciej Niesłony, Łukasz Niewiadomski, Ewa Nowakowska, Anna Orłowska, Paweł Pachla, Agnieszka Pajor, Ewa Pasternak, Szymon Pisarek, Katarzyna Pogodzińska, Przemysław Pokrycki, Przeździk Michał, Kamila Rokicka, Zbigniew Sejwa, Tomasz Sikorski, Magdalena Siwicka, Jola Skóra, Julian Sojka, Paweł Sulej, Ula Tarasiewicz, Dominika Truszczyńska, Anna Wiśniewska, Róża Wnuk, Agnieszka Wrześniak, Maria Wytrykus, Sylwia Zaczkiewicz, Marta Zając, Maciej Załustowicz, Piotr Zatoń, Marzenna Zawojska, Piotr Zbierski, Izabela Zdziebko, Dorota Zyguła

Elżbieta Kasperska, Wesele ormiańskie, 2007	Ewa Ciechanowska, One, 2007	Monika Jelińska, Z cyklu „Cisza przed burzą”, 2007
Rafał Chmielewski, Zwierzyna Katarzyny, 2007	Roman Łuszczki, Z cyklu „Sen o Śląsku”, 2005	Ula Tarasiewicz, Molo, 2006

Sławomir Marzec
Wokół widzialności
17 kwietnia – 18 maja 2008, wernisaż 17.04. godz. 18.00

Kurator: Elżbieta Fuchs

Sławomir Marzec ur. 1962, absolwent ASP Warszawa (dyplom w pracowniach Stefana Gierowskiego i Ryszarda Winiarskiego) Kunstakademie Düsseldorf (Meisterschule Diploma w pracowni Günthera Ueckera). Od 1988 pedagog Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, od 2003 także profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie. Brał udział w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych.

Przygotowana wystawa „Wokół widzialności” ma zamiar zaprezentować i zestawić ze sobą, po raz pierwszy w takiej skali i różnorodności, artystyczne dokonania Sławomira Marca z ostatnich lat, ale przede wszystkim te premierowe (instalacja „Genesis”, filmy, po raz pierwszy cały cykl kolaży „Wszystko”, nowe prace z cyklu „Obrazy tytułowane”, które tym razem inspirowane są ikonografią ikony).
Wystawa będzie trwać w ramach 8. Festiwalu Nauki, Techniki i Sztuki Łódź 2008.

Sławomir Marzec postrzega rzeczywistość jako złożoną wielowymiarowość, której sprostać poprzez sztukę można jedynie używając wielu różnych konwencji, mediów i strategii. Tworzy cykle malarskie, rysunkowe, graficzne, realizuje instalacje, obiekty i filmy. W jego przekonaniu sztuka jest formą aktywności symbolicznej, czyli poszukiwania ruchomego optimum współzależności i współistnienia różnych wymiarów i porządków w dążeniu do pełni naszego istnienia i nieustannej refleksji nad rozumieniem owej pełni. W swojej pracy Marzec stara się więc zaangażować zarówno nasze zmysły, wyobraźnię, intuicję, jak i intelekt. W jego twórczości pojawia się idea widzialności i obrazu „wszystkiego” (cykl „Obrazy tytułowane”), idea śmierci („Pompeje”), doświadczenia istotnego (instalacja „Genesis”), które stanowią także osnowę jego filmów.

Niejako równorzędne znaczenie mają publikacje z pogranicza teorii i krytyki (około 200 artykułów). W ostatnich wypowiedziach propaguje ideę depragmatyzacji jako aktywnej bezinteresowności, której domeną powinna pozostać sztuka.

Wokół Ikony, 2005-2006, akryl, płótno, 135x165 cm, fot. archiwum Autora	Cykl Obrazy Tytułowane – Droga, czyli pochwała skończoności, 2001, akryl, płótno, 150x200 cm, fot. archiwum Autora
Genesis, Dzień Pierwszy, 2008, wydruk komputerowy, 80x60 cm, fot. archiwum Autora	Genesis, Dzień Czwarty, 2008, wydruk komputerowy, 80x60 cm, fot. archiwum Autora

Wojciech Leder
Pożegnanie z abstrakcją
6 marca – 13 kwietnia 2008., wernisaż 06.03., godz. 18.00

Kurator Elżbieta Fuchs

Wojciech Leder urodził się w 1960 roku w Łodzi. W latach 1979-1985 studiował na Wydziale Malarstwa i Grafiki Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi. W latach 1982-1985 rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Łódzkim. Dyplom uzyskał w Pracowni Technik Drzeworytniczych prof. Andrzeja M. Bartczaka oraz w Pracowni Malarstwa prof. Stanisława Fijałkowskiego. Od 2002 pełnił funkcję adiunkta II st. w Pracowni Podstaw Kompozycji na Wydziale Tkaniny i Ubioru Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi, gdzie współtworzy Pracownię Otwartą. Od 2005 jest kierownikiem Pracowni Malarstwa i Rysunku na Wydziale Tkaniny i Ubioru Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi a od 2007 profesorem tej uczelni.
Wojciech Leder należy do grona łódzkich artystów średniego pokolenia. Od początku pozostaje wierny malarstwu, które stanowi dla niego najważniejszą formę ekspresji i staje się alternatywą dla sztuki nowych mediów. Artysta tworzy swoje obrazy łącząc różne techniki malarskie i eksperymentując z nimi tak, aby wyrazić głębokie pragnienie odsłaniania, odkrywania świata przez malarstwo. Gruntowne wykształcenie filozoficzne i artystyczne jednocześnie sprawiają, że nawiązuje do szkoły malarstwa jako ukazywania idei, malarstwa rozumianego jako zwieńczenie wysiłków twórczych artysty.
W przestrzeni wystawienniczej Ośrodka Propagandy Sztuki zostaną zaprezentowane obrazy tworzone przez Wojciecha Ledera od 2005 roku do chwili obecnej. Powstanie wielu z nich zainspirowała wystawa Andrzej Łobodziński – Obrazy, rysunki, grafiki, eksponowana w tej Galerii od kwietnia do czerwca 2006 roku.

Odliczanie przestrzeni między akcentami, 2008, enkaustyka na pilśni, 28x60 cm, fot. Jerzy Grzegorski, własność Jerzy Szot, Nowy Jork	Odliczanie przestrzeni między akcentami, 2006, enkaustyka na pilśni, 25x54 cm, fot. Jerzy Grzegorski, własność Konrad Kuzyszyn, Łódź

Malarstwo! Prąd zmienny
7. Krajowa Wystawa Malarstwa Młodych towarzysząca 8. Konkursowi im. Eugeniusza Gepperta
10 stycznia – 17 lutego 2008, wernisaż 10.01., godz. 17.00

Konkurs imienia Eugeniusza Gepperta i będąca jego efektem Krajowa Wystawa Malarstwa Młodych odbyła się w tym roku pod hasłem „Malarstwo! Prąd zmienny”, sugerującym wielość i niejednoznaczność odczytań zawierających się we współczesnym pojęciu malarstwa.

Idea konkursu i wystawy powstała w 1989 roku z inicjatywy wrocławskich pedagogów PWSSP, krytyków sztuki oraz Hanny Krzetuskiej-Geppertowej. Organizowana co dwa lata impreza pełni funkcję papierka lakmusowego tendencji panujących w malarstwie i sposobów rozumienia tego tradycyjnego medium. Prezentowana w Łodzi wystawa, współtworzona przez młode pokolenie kuratorów z całego kraju, jest przeniesionym z Wrocławia pokazem prac debiutujących twórców, z których każdy inaczej postrzega problem malarskiego obrazu, a nawet samą ideę konkursu.

Projekt zrealizowano dzięki wsparciu finansowemu
Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, www.mkidn.gov.pl
oraz Urzędu Miasta Wrocławia, www.wroclaw.pl

Wojtek Doroszuk, Picnic, 2005, video	Monika Szwed, Bez tytułu, 2007	Wojtek Wroński, W pogoni, 2007

Fundatorzy nagród

	Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
	Prezydent Miasta Wrocławia
	Rektor Akademii Sztuk Pięknych
	BWA Wrocław – Galerie Sztuki Współczesnej

Patronat medialny

Patronat medialny w Łodzi

Wiesław Garboliński. Malarstwo i rysunek.
Projekty i realizacje polichromii sakralnych
22 listopada – 31 grudnia 2007, wernisaż 22.11., godz. 17.00

Kurator Elżbieta Fuchs

Wystawa zorganizowana dzięki pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Wiesław Garboliński (1927 Głowno) jest twórcą znanym w środowisku łódzkim, jego prace malarskie wielokrotnie prezentowano na wystawach zarówno zbiorowych, jak i indywidualnych. Jednak w twórczości tego artysty są jeszcze inne wątki, znane nielicznym odbiorcom jego sztuki.
Tak więc oprócz malarstwa na wystawie można zobaczyć dotychczas nie prezentowane rysunki z lat 2003-2007. Rysunki towarzyszyły zawsze przygotowaniom do realizacji malarskich, jednak od kilku lat stały się docelową i samodzielną dziedziną twórczości Wiesława Garbolińskiego. Tematycznie pokrewne malarstwu, są to sceny zaaranżowane zazwyczaj w pracowni artysty, często głównym motywem jest akt. Jednak postać modelki, w zależności od budowanego dla niej kontekstu i towarzyszących jej atrybutów, symbolizuje rozmaite stany i naprowadza na różne odniesienia. Szczegółowo oddane elementy, tworzą atmosferę niezwykłości i melancholii, a często poetyckie tytuły odsyłają do innej rzeczywistości.
Wystawa w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi prezentuje również, mieszczące się w zupełnie innej sferze poczynań artystycznych, polichromie sakralne, realizowane w latach 50., 60. i 70. ubiegłego wieku.
Na ekspozycji można zobaczyć zarówno liczne projekty, jak i powiększenia fotograficzne istniejących polichromii, które artysta wykonał z myślą o 7 polskich kościołach.

Projekt polichromii dla kościoła pw. św. Małgorzaty w Chorzęcinie, 1959	Projekt polichromii dla kościoła pw. Narodzenia Matki Boskiej, śś. Wawrzyńca i Anny w Wartkowicach, 1968
Podwórko, 2005	Babka Majchrowa, 2004

Human - Ex:
Katarzyna Cholewa, Izabela Cieszko, Paweł Hajncel,
Dagmara Horab, Rafał Sobiczewski, Remigiusz Wojaczek
31 października – 18 listopada 2007, wernisaż 30. 10., godz. 18.00

Sponsor wystawy:

Kim są artyści z Human-Ex? Mieszkają i tworzą w Łodzi – mieście płodzącym od wielu lat różnego rodzaju ogniska zapalne, np. nielegalne zgromadzenia lat 1980-1981, niezależne łódzkie grupy i stowarzyszenia artystyczne: Moskwa, Wspólnota Leeżeć, Łódź Fabryczna, Otwarte Pracownie, Human-ex.
Postanowili spotkać się pewnego dnia i wspólnie podjąć wysiłek uwolnienia się od „human” aby z oddali „ex”, wnikliwym spojrzeniem, oddzielić człowieczą powłokę i wnętrze. Opierają się tym samym i uciekają przed miałkością dnia powszedniego, pustą estetyzacją, tanim blichtrem, pop-kulturą, jedynie słusznymi racjami, ideologiami. Podają na sześć różnych sposobów opowieść o człowieku cielesnym, śmiesznym, głupim, rozumnym, egzystencjalnym i pięknym. Każdy z nich traktuje sztukę jako język bardzo osobisty, poszukujący prawdy o współczesnym człowieku.

„Jest coś przejmującego w pejzażu miasta, które żyje w perspektywie swojego „zła” i „obiecania”... Coś, co powoduje, że zaczynasz patrzeć na siebie i ludzi wokół. I pytać: dlaczego tak jest? Może Human-EX mogłaby powstać gdzie indziej, lecz być może tu, w Łodzi, trudniej jest godzić się na to, co otacza?
(...) Jaki jest człowiek według Human-Ex? Nieporadny, ale wolny. Szukający własnej drogi. Zbuntowany. Dochodzący do prawdy o sobie, potem o tym, co otacza. Nazwa „Human ? Ex” ma coś z hybrydy, zarówno pod względem językowym, jak i poprzez skojarzenie z formą życia, łączącą to, co ludzkie z bytem wirtualnym. Przyrostek „Ex” ewokuje przeszłość. Wskazuje na czas potrzebny, by stanąć wobec siebie, by móc „spóźnić się” w świecie, w którym wszystko powinno być premierą. „Ex” kieruje ku temu, co pozostaje w nas, gdy odejmiemy zewnętrzność, która nas kształtuje. A może „Ex” to ekspresja? Życie, które pulsuje?..”

Magdalena Wicherkiewicz
fragment tekstu Życie, które pulsuje... zamieszczonego w katalogu towarzyszącym wystawie

Katarzyna Cholewa ... niech ci będzie, królowo ... Cykl inspirowany opowiadaniami Gabriela Garci i Marqueza	Izabela Cieszko, Biały technika mieszana na płótnie, 130 x 150 cm, 2006	Paweł Hajncel, Saint, Saint olej na płótnie i poduszce, 28 x 32 cm, 2007
Dagmara Horab, bez tytułu żywica epoksydowa, 15 x 15 x 15 cm, 2006	Rafał Sobiczewski The Erased olej na płótnie, 180 x 230 cm, 2007	Remigiusz Wojaczek Skoczek fotografia, 12 x 30 cm, 2007

Rzeźby Jadwigi Janus
5 – 28 października 2007, wernisaż 4.10., godz. 18.00

Jadwiga Janus studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Rzeźby, w pracowni prof. Xawerego Dunikowskiego. Dyplom uzyskała w 1957 roku. Na wystawie w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi będzie można zobaczyć brązy nad którymi Artystka pracowała w latach 1999-2005 oraz ostatnie rzeźby z drewna i tkaniny jutowej z lat 2006-2007.
„Mimo swobody konstruowania obiektów, artystka nie pozostawia niczego przypadkowi. Precyzyjnie i konsekwentnie wypracowuje każdy potrzebny jej efekt rzeźbiarskich elementów. Ich struktura nie zawsze jest oczywista. Może to być subtelna równowaga nieregularnie rozmieszczonych części, albo masywny element. Może nim być też kolor, który autorka traktuje jako element równoprawny. Ma on potęgować i wzmacniać zadania formy. Kolor to najczęściej naturalna cecha użytej materii, która w brązach działa lustrzanymi refleksami albo matową głębią metalu i grynszpanową patyną we wgłębieniach form. W pracach drewnianych, łączonych z workową tkaniną, jasne żółcienie elementów drewnianych, ugry i brązy tego, co w tych kompozycjach miękkie – układają się w walorowo zróżnicowane harmonie barwne.
Rzeźby Jadwigi Janus to jej sposób myślenia o świecie, którego celem zdaje się być nawiązanie bliższego kontaktu z rzeczywistością zmysłową przez cielesność i materialność kształtów, wyzwolonych z racji intelektualnych. Twórczości tej towarzyszy, na wszystkich etapach, dylemat między kontrolującą funkcją umysłu a spontanicznością. Jest to myślenie o twórczości jako formie działalności człowieka, której nie da się do końca zracjonalizować.
Artystka dla swojej twórczości szuka oparcia w konkrecie, angażuje wyobraźnię, angażuje też emocje – wywołuje znaczeniowe napięcie. Jej intuicyjna potrzeba wyrażania się poprzez przestrzeń i kształtowanie, bardziej zbliżone do wzrostu rośliny niż do masywnej konstrukcji, poddawana jest poetyckiej transformacji, a nie dyscyplinie gatunkowej konwencji warsztatu. Formy, które są ekspresją jej osobowości artystycznej, stają się też rusztowaniem dla wyobraźni odbiorcy.”

Tamara Książek
(fragment wstępu do katalogu towarzyszącego wystawie)

Dama, 2006-2007, drewno, tkania jutowa	Podróżnik, 2006-2007, drewno	Wybrany, 2006-2007, drewno, tkanina jutowa	Z pamięci, 2007, drewno, płótno, czaszka

Sami o sobie
Agnieszka Borkowska, Bartłomiej Jarmoliński, Monika Jurkiewicz,
Katarzyna Kamińska, Arkadiusz Karapuda, Anna Leśniak,
Izabela Maciejewska, Aleksandra Waliszewska
Wernisaż 26 lipca godz. 18.00
Wystawa czynna do 30 września 2007

Wobec serwowanego zewsząd zlepku pseudowartości, systematycznie i nachalnie docierającym komunikatom, które umasawiają i kreują wydarzenia, o których mamy myśleć - przyjrzenie się sobie, staje się bardzo pociągającym tematem. Nie z wielkiej konieczności samookreślenia, lub też radykalnej oceny rzeczywistości, ale zwyczajnego spojrzenia na siebie tu i teraz. Agnieszka Borkowska w syntetyczny sposób, używając szerokich pociągnięć pędzla, pokazuje wycinek konkretnej przestrzeni, najczęściej pracowni, warsztatu pracy, w którym pozostaje sam na sam ze sobą. Opowiadając o swoim naturalnym otoczeniu, nakreśla terytorium kobiety, sprzyjające jej intymności, skupieniu i pracy. Anna Leśniak mówi o swojej potrzebie bycia twórcą, zarówno mistrzem, jak i portretowanym obiektem. Dotyczy to zarówno prezentowanej na wystawie serii odcisków jej ciała, czyli prac z cyklu Body printing (2007), jak i video, w którym „używając” póz ze słynnych obrazów Rembrandta, Tycjana, czy Ingresa polemizuje z postrzeganiem kobiety zarówno w sztuce, jak i poza nią. Katarzyna Kamińska stworzyła cykl obrazów Taka ja (2006/2007), w których przedstawiona postać, skupiona na intymnych doznaniach, zdaje się lewitować ku innym, być może mniej realnym przestrzeniom. Aleksandra Waliszewska, od wielu lat zawieszona pomiędzy renesansem i Balthusem, sama dla siebie jest odbiciem rzeczywistości. Znana z wielu autoportretów (stanowiących ponad połowę jej twórczości) przedstawia się w wyciszonych, wyizolowanych przestrzeniach. Jej nieodłącznym atrybutem są lusterka. Te okrągłe, z rączką. Przegląda się w nich i za każdym razem przedstawia w innym świetle, inną stronę swojej natury. Monika Jurkiewicz, stara się odnieść do tych szczególnych momentów w życiu człowieka, które przynoszą olśnienia, jakąś możliwość wyjścia poza to, co trudne do zaakceptowania w otaczających realiach. Np. Autoportret (2003) ukazuje twarz autorki, a właściwie jej profil w przysłaniającym oczy nakryciu głowy. Oglądając obraz rodzi się pytanie, czego nie chce widzieć Autorka? W jej obrazach rama podobrazia, format, w którym ma zmieścić się przedstawienie, stają się symbolem ograniczenia, braku możliwości wyjścia i zmiany. Arkadiusz Karapuda ukazuje ten problem w zupełnie inny sposób w cyklu prac Początek i koniec – ukrzesłowienie według Wróblewskiego (2006). Ukrzesławiając człowieka, ukrzesławiając siebie, za Wróblewskim, jako umowny symbol ograniczenia i zniewolenia, traktuje krzesło. Natomiast metamorfoza, transgresja, tożsamość płci, to tematy prac Izy Maciejewskiej. W swoim filmie Sacrum (2000) pokazuje ciało, które przeistacza się w świątynię, nabiera charakteru sacrum. W Transgresji (2002), instalacji na którą składają się obiekty rzeźbiarskie i fotograficzne dotyka zagadnień tożsamości płci, przemiany, która przestaje być tematem tabu. Ciało nie jest tu ograniczeniem, lecz czymś bardzo pojemnym, symbolicznym, wieloznacznym. Osoby, które zaprosiłem do tej wspólnej ekspozycji w większości znają się od dawna, jednak wystawa, pokaz, wyjście z pracowni pomaga wyrzucić siebie z codzienności, jednocześnie umożliwia wymianę i szersze otwarcie na siebie nawzajem. Pomaga też zobaczyć własny obraz świata.

Bartłomiej Jarmoliński

Agnieszka Borkowska Bez tytułu, 2005, olej/płótno	Bartłomiej Jarmoliński Bez tytułu, 2007, olej/płótno	Monika Jurkiewicz Autoportret, 2003, olej/płótno	Katarzyna Kamińska Z cyklu Taka ja – Ja 1, 2006, olej/płótno
Arkadiusz Karapuda Początek i koniec – ukrzesłowienie według Wróblewskiego III, 2006, olej/płótno	Anna Leśniak Z cyklu Body printing, 2007, akryl/papier	Izabela Maciejewska Transgresja, 2002, gips, żywica, folia światłoczuła	Aleksandra Waliszewska Autoakt, 1996, tempera, gwasz, papier

Transtkanina. W kręgu PWSSP i ASP w Łodzi
Wystawa towarzyszy 12 Międzynarodowemu Triennale Tkaniny w Łodzi
22 maja – 15 lipca 2007, wernisaż 21.05.07., godz. 19.30

Organizatorzy: Miejska Galeria Sztuki w Łodzi, Akademia Sztuk Pięknych w Łodzi
Kuratorzy: Elżbieta Fuchs, Marek Wagner

Patronat medialny:


Wystawa Transtkanina – w kręgu tkaniny PWSSP i ASP w Łodzi odnosi się zarówno do niedawnej historii, jak i teraźniejszości. Jest próbą skomentowania w oparciu o środowisko artystów związanych z Państwową Wyższą Szkołą Sztuk Plastycznych, a obecnie Akademią Sztuk Pięknych w Łodzi, fenomenu zaistnienia w latach 60. i 70. tkaniny jako autonomicznej formy sztuki.

Jak wyglądał początek tej drogi w środowisku artystów łódzkich, jaką rolę spełniła w niej łódzka uczelnia i co jest obecnie obszarem penetracji i zainteresowania studentów i młodych absolwentów związanych z ASP? – wystawą tą chcielibyśmy stworzyć przestrzeń do dyskusji. Z jednej strony ekspozycja prezentuje artystów i pedagogów związanych z uczelnią w latach 50., 60., 70. i 80., dzisiaj nieżyjących lub z racji wieku już na ASP niewykładających.
Natomiast główną jej część tworzą prace studentów i absolwentów uczelni po roku 2000, ze wszystkich istniejących w ASP pracowni tkaniny, kilku rzeźby, jednej pracowni kompozycji oraz trzech pracowni biżuterii. Taki sposób skonstruowania wystawy daje możliwość pokazania rodzaju „osi artystyczno-dydaktycznej” a także „osi pokoleniowej” pomiędzy poprzednimi generacjami pedagogów, które obszar sztuki dla tkaniny zdobyły, a młodymi ludźmi – artystami i projektantami – którzy z tego korzystają i chcą zademonstrować, w jaki sposób to czynią.
Prezentowane są zarówno prace projektowe, realizowane w różnych technikach i technologiach druku na tkaninie, technikach tkackich, m.in. gobelinu i dywanu, wykonane głównie w uczelnianych warsztatach, jak i tkaniny unikatowe, instalacje oraz obiekty przestrzenne, działania flexible.

Ważnym elementem projektu jest włączenie do wystawy dokumentacji działalności poszczególnych pracowni Akademii i dokumentacji wielu prac studenckich.
Całość wystawy jest po raz pierwszy podjętą próbą ukazania bogactwa tradycji artystycznej łódzkiej uczelni w dziedzinie projektowania tkaniny i ubioru w kontekście najnowszych realizacji tkanin unikatowych i obiektów przestrzennych. Otwarciu ekspozycji towarzyszyć będzie pokaz kilku kolekcji ubiorów, zaprojektowanych przez studentów ASP w Łodzi.

Wystawie towarzyszy obszerny katalog, prezentujący zarówno prace historyczne, jak i wybrane realizacje każdego z młodych uczestników tej ekspozycji. Znajdziecie w nim Państwo również teksty przybliżające problematykę wystawy, autorstwa profesorów wykładających w łódzkiej ASP.

Fragment ekspozycji	Fragment ekspozycji	Fragment ekspozycji
Fragment ekspozycji	Fragment ekspozycji	Fragment ekspozycji

Młodzi z Warszawy
15 marca – 6 maja 2007, wernisaż 15 marca, godz. 18.00

Patronat medialny:

Uczestnicy wystawy: Aleksandra Bujnowska Ola Cieślak Pola Dwurnik Jan Dziaczkowski Małgorzata Gurowska Małgorzata Jastrzębska Arkadiusz Karapuda Agnieszka Kieliszczyk Maria Kiesner Marta Kochanek-Zbroja

Anna Konik Stefan Paruch Marta Paulat Aleksandra Polisiewicz Agnieszka Sandomierz Jarosław Skoczylas Jakub Wesołowski Grzegorz Witek Karolina Zdunek Grupa noBrain: Monika Waraxa Jakub Budzyński

Są młodzi, chłoną życie. W ich obrazach, grafikach, rzeźbach, wideo odbija się nasza rzeczywistość, nasze istnienie. Nie unikają trudnych tematów i problemów nurtujących współczesne społeczeństwo. Szczerze mówią o skomplikowanych ludzkich losach; o radości i smutku, poczuciu bezpieczeństwa, lękach i zagrożeniach, o samotności. W różny sposób budują swoje wypowiedzi. Ich twórczość wyrasta z tradycji sztuki współczesnej, wnosi świeżość, odrębność spojrzenia. Oscyluje pomiędzy realizmem coraz mniej oczywistego świata a młodzieńczym otwarciem na dobro, prawdę, piękno. Wystawa „Młodzi z Warszawy”prezentuje prace dwudziestu artystów, których łączy nie tylko wspólne miejsce zamieszkania, ale podobne przeżywanie, interpretowanie życiowych realiów i dylematów oraz mocne przekonanie, że sztuka wciąż jest skutecznym sposobem przedstawiania i porządkowania świata.



III Międzynarodowy Konkurs Rysunku
25 stycznia – 4 marca 2007, wernisaż 25 stycznia, godz. 18.00

Organizator: Akademia Sztuk Pięknych we Wrocławiu

Kurator: prof. Paweł Frąckiewicz

Patronat medialny:


Konkurs jest przeglądem rysunku ostatnich lat, z najszerszym uwzględnieniem postaw i tendencji twórczych, najlepszych osiągnięć i poszukiwań w tej dziedzinie. Obecna edycja miała stać się okazją do tworzenia wypowiedzi na temat rysunku akademickiego.
Organizatorzy konkursu udowodnili, że można odbudować pozycję rysunku, sięgając do jego korzeni. Powrót do klasycznego pojmowania tej techniki pokazał, że podstawowe wyznaczniki rysunku nie ograniczają artystów, a wręcz przeciwnie, stwarzają przestrzeń dla wypowiedzi ważnych i wartościowych artystycznie. W dobie eksperymentu z nowymi mediami i nowoczesną estetyką znów liczy się doskonałość i precyzja akademickiego warsztatu.
Na wystawie będzie można zobaczyć ponad 200 prac 124 autorów.
Nagrodę Grand Prix otrzymał Jiří Voves z Czech, za prace z cyklu „Pamięć ziemi”, rysunek gwoździem na papierze, 82x58, 2004.

Tomasz Tobolewski, Głowa VIII, ołówek, 100x70,2005	Sławomir Ćwiek, Skreślenia II, 95x67,5,2006

Grzegorz Sztabiński
Retrospekcja - obrazy, rysunki, instalacje.
7 grudnia 2006 – 14 stycznia 2007, otwarcie 7.12., godz. 18.00

Tytuł wystawy Retrospekcja – należy rozumieć w innym ujęciu niż to ma miejsce zazwyczaj, gdy mówimy o wystawach pokazujących twórczość zamkniętą, których celem jest przywołanie wcześniejszych dokonaniach twórczych artysty, z podziałem na poszczególne okresy, ujęte klamrą tematyczną.
Ekspozycja prac Grzegorza Sztabińskiego daje możliwość prześledzenia twórczości, która poprzez kolejne lata, rozwija się w sposób progresywny, dokładając kolejne doświadczenia i idee. Każdy cykl i praca wynikają z wcześniejszych dokonań, jak również mają swoje konsekwencje dla dalszej twórczości. Decyzje o podejmowaniu i rozwijaniu poszczególnych zagadnień, pokazują, że kolejne etapy tej twórczości układają się w całość, w której nie ma sprzeczności lecz stały rozwój. Na wystawie znajdują się również najnowsze prace artysty i to one właśnie wyznaczają perspektywę, którą należy przyjąć, patrząc na wcześniejsze rozwiązania. W ten sposób przemyślana i zbudowana ekspozycja nie ma charakteru retrospektywnego, rozumianego z punktu widzenia historyka sztuki, jest raczej spojrzeniem wstecz, uświadamiającym spójność i koherencję poszczególnych cykli i prac.

Wystawie towarzyszy obszerny katalog ze zdjęciami prac artysty oraz tekstami Jana Berdyszaka, Bożeny Kowalskiej, Janiny Ładnowskiej, Eleonory Jedlińskiej, Sławomira Marca, Stefana Morawskiego i Grzegorza Sztabińskiego.

Grzegorz Sztabiński, Z cyklu Pejzaże logiczne, 1976	Grzegorz Sztabiński, Milczący collage III, 1988-2004

6 Triennale Grafiki Polskiej, Katowice 2006
9 listopada – 3 grudnia 2006, otwarcie 9.11., godz. 18.30

Kurator: Adam Romaniuk

Triennale Grafiki Polskiej w Katowicach jest jedną z głównych wystaw towarzyszących, w programie Międzynarodowego Triennale Grafiki w Krakowie.
Szósta edycja ogólnopolskiej wystawy o charakterze konkursowym, prezentuje najciekawsze prace wybitnych polskich artystów grafików powstałe w ciągu ostatnich trzech lat. Triennale Grafiki Polskiej jest od lat największym spotkaniem artystów zajmujących się tą dyscypliną sztuki, jak też wystawą promującą polską sztukę na świecie.

Na tegoroczne Triennale wpłynęło 814 prac 312 artystów.
Zakwalifikowano do wystawy 110 prac 75 autorów.

Nominowani do Grand Prix 6 TGP: Janusz Akermann, Judyta Bernaś, Mateusz Dąbrowski, Grzegorz Hańderek, Krystyna Piotrowska. W głosowaniu tajnym wyłoniono spośród nominowanych zwycięzcę Grand Prix 6 TGP i nagród regulaminowych. 9 czerwca br. na wernisażu wystawy ogłoszono werdykt:

Laureatem GRAND PRIX 6 Triennale Grafiki Polskiej został Grzegorz Hańderek.

Nagrody fundowane i wyróżnienia otrzymali: Ewelina Małysa, Dominika Sadowska, Maciej Kurak, Tomasz Daniec, Andrzej Bobrowski, Henryk Ożóg, Christopher Nowicki, Krzysztof Świętek, Anna Lorenc, Dorota Nowak

Grzegorz Hańderek, Pod ścianą II	Maciej Kurak, Zaczarowany ołówek
Jan Berdyszak, J Apre ppt III CD A	Janusz Akerman, Żona czwarugi tczewskiego

Typo Konstrukcja 3
Philippe Apeloig (Francja), Takenobu Igarashi (Japonia),
Tadeusz Piechura (Polska), Taku Satoh (Japonia),
Ruedi Wyss (Szwajcaria).
7 września – 29 października 2006, otwarcie 7.09., godz. 18.00

Organizatorzy: Miejska Galeria Sztuki w Łodzi, 
Muzeum Narodowe w Poznaniu

Kurator: Anna Grabowska-Konwent

Współpraca: Joanna Ossowska-Struszczyk

Patronat medialny:


Wystawa towarzyszy 20. Międzynarodowemu Biennale Plakatu w Warszawie.

Trzecia już edycja wystawy Typo Konstrukcja, wystawy tematycznej, poświęcona jest plakatowi, w którym litera pełni rolę głównego budulca warstwy kompozycyjnej. Istotne znaczenie, dla wybranych projektów, ma również inspiracja awangardą konstruktywistyczną lat 20.
Tradycja ta ma znaczenie także dla Łodzi, miasta w którym środowisko artystyczne skupione wokół Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego pielęgnuje spuściznę artystyczną swoich najwybitniejszych twórców. Ówczesne propozycje kształtowania kompozycji są wciąż inspirujące i stanowią odwołanie, także i dla młodych twórców, opuszczających łódzką uczelnię.

Typografia, będąca ważną dziedziną projektowania, która cały czas ulega zmianom i twórczo rozwija się, jest obecna na co dzień w naszej rzeczywistości. Nie zawsze jednak spotykamy się z jej najlepszymi przejawami. Wystawa Typo Konstrukcja 3 jest okazją do prezentacji wybitnych prac tej dziedziny projektowania, wykraczającej często poza swoją czysto utylitarną funkcję.

Poprzednie edycje tej wystawy w 1996 i 2000 roku spotkały się z ogromnym zainteresowaniem i szerokim oddźwiękiem, także i u ogólnopolskiej publiczności, nie tylko ze względu na poruszaną problematykę, ale i sposób prezentacji poszczególnych autorów.
Wystawa zrealizowana dzięki pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Takenobu Igarashi, The 15th Summer Jazz Festival, 1983	Takenobu Igarashi, The Museum of Modern Art, 1984

Zażyłość z naturą: Anna Goebel, Piotr C. Kowalski wraz z Joanną Janiak, Anna Kutera, Edward Łazikowski, Aleksandra Mańczak, Teresa Murak, Mirosław Maszlanko.
22 czerwca – 6 sierpnia 2006, otwarcie 22.06., godz. 18.00

Kurator: Elżbieta Fuchs

Patronat medialny
   

Do udziału w wystawie zaproszono siedmioro artystów realizujących dzieła sztuki, których głównym budulcem są różnego rodzaju struktury roślinne, jak: gałęzie, trawy, murawa, liście, nasiona, owoce, żywe rośliny i inne.
Z materiałów tych powstają realizacje przestrzenne, pełne lub ażurowe.
Celem działań podejmowanych przez tych artystów nie są formalne popisy mistrzostwa warsztatowego, lecz nakierowanie uwagi na doskonałość form świata natury, a tym samym podanie bodźca do głębszego i czulszego namysłu nad otaczającym nas światem.

Aleksandra Mańczak, Rok 3006?, 2006, fotografia	Edward Łazikowski Mierzwostany3, 2006, instalacja
Mirosław Maszlanko, Byt ich niepewny jak krawędź chmury, 2006, instalacja	Anna Kutera, Mój Dom Wotywny, 2006, instalacja fotograficzna
Anna Goebel, Okrągłe, zakręcone, 2006, instalacja	Teresa Murak, Partytura na czas i miejsca, 2006, 1 cm3 hyzopu
Piotr C. Kowalski Joanna Janiak, Smaczny obraz z żywą naturą, 2006, instalacja

Andrzej Łobodziński - Obrazy, rysunki, grafiki
4 kwietnia – 11 czerwca 2006
Wystawa towarzysząca VI Festiwalowi Nauki, Techniki i Sztuki

Patronat medialny:
  

Kurator wystawy: Elżbieta Fuchs

Andrzej Łobodziński urodził się w Łodzi w 1931 r. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi (obecnie ASP im. Władysława Strzemińskiego) dyplom w 1955 r. W latach 1961-1963 oraz 1972 - 2001 związany był z macierzystą uczelnią, początkowo jako asystent w Pracowni Podstaw Kompozycji, a następnie przez wiele lat kierownik tejże pracowni.
Uprawia malarstwo i grafikę, jest również autorem utworów czaso-przestrzennych z pogranicza sztuk plastycznych i muzyki.

Wystawa prac Andrzeja Łobodzińskiego w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi obejmuje twórczość powstałą w latach 1957 – 2005: począwszy od taszystowskich realizacji, jak Hommage à Simone Martini z 1957, czy Pranie Odyseusza z 1958, kolaże z lat 60., linoryty z drugiej połowy lat 70. aż po ostatnie powstałe w 2005 roku, jak również malarstwo olejne, akwarelowe i rysunki pochodzące z różnych okresów twórczości.
Ekspozycja pokazuje wieloznaczną i wielowątkową twórczość jednego
z najwybitniejszych polskich artystów. Autora będącego inspiracją i nauczycielem wielu artystów, a w latach 70. jednego z twórców alternatywnego nurtu w sztuce łódzkiej.
Jest to pierwsza wystawa, która w tak szerokim zakresie przedstawia twórczość Andrzeja Łobodzińskiego. Została zaprojektowana przez Autora.

Andrzej Łobodziński, 1999 C	Andrzej Łobodziński, 2002 F
Andrzej Łobodziński, 2003 D	Andrzej Łobodziński, 2004 H

W stronę Innego. Obserwacje i interwencje.
w ramach X Biennale Sztuki „Wobec Wartości”
Otwarcie: 23 lutego 2006., godz. 18.00
Wystawa czynna do: 19 marca 2006

Patronat medialny:
  

Wystawa pod patronatem
Ks. Damiana Zimonia Arcybiskupa Metropolity Katowickiego

Organizatorzy:
Galeria Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach, Muzeum Archidiecezjalne
w Katowicach

Kurator:
Stanisław Ruksza.

Artyści:
Paweł Althamer, Sylwester Ambroziak, Małgorzata Jabłońska i Piotr Szewczyk, Anna Konik, Grzegorz Kowalski, Przemysław Kwiek, Zbigniew Libera, Jarosław Modzelewski, Joanna Rajkowska, Grzegorz Sztwiertnia, Jan Świdziński, Jerzy Truszkowski, Krzysztof Wodiczko, Alicja Żebrowska, Artur Żmijewski

 „Nie można zakochać się w słowie.
Kochać można tylko człowieka.
To jest doskonałość”
Bess w filmie Przełamując fale Larsa von Triera

Wystawa „W stronę Innego. Obserwacje i interwencje” jest kulminacją tematycznych wystaw Biennale Sztuki Wobec Wartości. Pomysł ten sięga do podstawowej idei człowieczeństwa, dialogu, spotkania człowieka z człowiekiem. Z przyjętego u podstaw Biennale motta: „Co jest wymagane, to czyn, który człowiek wykonuje całym jestestwem... Jestem wybrany i wybieram” (Martin Buber), akcentuje jego dynamiczny aspekt.
Projekt „W stronę Innego” rejestruje te obrazy i sfery życia, które wyparte zostały z codziennego, nastawionego na sukces i wieczną młodość, obszaru zjawisk, jak: starość, choroba, bieda, wykluczenie. Z drugiej strony dokumentuje czynne społecznie projekty artystyczne, „wychodzące” w stronę drugiego człowieka i jego problemów.
Zagadnienie „Innego” jest dziś w sztuce, podobnie jak w naukach humanistycznych, mocno eksplorowane. Sama kategoria „Innego” jest ruchoma. Jest nim już nie tylko stary, chory, bezrobotny, emigrant, bezdomny, wykluczony ze względu na płeć... Typ „Innego” będzie za każdym razem, zależnie od kontekstu, oparty o podział na silnych i słabych. A obraz będzie niepełny i fragmentaryczny, ale dzięki temu nie zideologizowany. Przestrzeń sztuki jest być może jednym z ostatnich terenów, gdzie „Inny” nie zostaje wciągany jako alibi dla interesów „posługującej się” nim grupy.
Można dziś powiedzieć, że po dominacji w obrazie sztuki polskiej ostatnich piętnastu lat, kolejno: sztuki krytycznej, pop-banalistycznego malarstwa, sztuki wtapiającej się w codzienną rzeczywistość, na plan pierwszy wychodzi interwencyjna sztuka aktywistyczna. Ona zresztą wywodzi się w naturalny sposób z wymienionych formacji. Duża liczba społecznie interwencyjnych prac pozwala wręcz już mówić o modzie na aktywizm. Powoduje to kolejne wyzwania.
Czy wystawa wykluczonych, „wyautowanych” tematów mimowolnie nie jest sprowadzaniem ich do kolejnego getta, jakim jest dzisiaj obszar sztuki, również wypartej z powszechnego dyskursu? Czy nie należy wobec tego szukać nowych sposobów docierania do odbiorcy oraz faktycznego wpływania na rzeczywistość? […]

Stanisław Ruksza, kurator wystawy

W dniu 1 marca o godz. 17.00 zapraszamy na performance Przemysława Kwieka i Jana Świdzińskiego oraz wykład kuratora wystawy Stanisława Rukszy W stronę innego – kilka wybranych zagadnień.

Jan Świdziński, Starość nie radość, 2005	Artur Żmijewski, Lekcja spiewu 1, 2001, z arch. Fundacji Galerii Foksal

Zobacz to, co ja
Wernisaż: 12.01.2006, godz. 18.30
Wystawa czynna do 05.02.2006

Kurator: Przemysław Jędrowski

Patronat medialny:
 


Wystawa zorganizowana w ramach projektu WYMIANA

Współcześni artyści żyją ze świadomością braku wszelkich reguł. W rzeczywistości uświęconej stwierdzeniem, że „każdy może być artystą” najtrudniej jest nim być. Ale co o tym decyduje? Poszukując odpowiedzi intuicyjnie wracamy do kwestii i kryteriów zasadniczych. Przyglądając się sztuce – chcąc nie chcąc – szukamy oryginalności
i odrębności. A przynajmniej świeżości spojrzenia.

„Zobacz to, co ja” to pokaz młodej poznańskiej sztuki, którego koncepcja opiera się na idei indywidualizmu, egocentryzmu i autonomii poznawczej artysty wobec rzeczywistości. Każdy z dziesięciorga artystów zaprezentuje projekt, charakterystyczny dla własnego widzenia świata – artystyczny odcisk linii papilarnych. Niekiedy już łatwo rozpoznawalny i bardzo wyraźny, niekiedy tylko dobrze zarysowany. „Zobacz to, co ja” jest więc przede wszystkim próbą samookreślenia twórców. Próbą definiowaną także w kontekście geograficznym, dlatego tak ważne jest odniesienie wielu prac do malarstwa (fetyszu sztuki najnowszej), które zaświadcza o swej żywotności w środowisku i miejscu, od lat definiowanym przez nowe media.

Projekty Michała Grochowiaka, Marcina Gwiazdowskiego, Rafała Jakubowicza, Macieja Kozłowskiego, Macieja Kuraka, Marka Mielnickiego, Soni Rammer, Maxa Skorwidera, Małgorzaty Szymankiewicz i Magdy Wolnej to także, a może przede wszystkim, zaproszenie, aby widz dostrzegł i przeżył to, co oni. Zaproszenie, aby współuczestniczył w ich rzeczywistości i sztuce.

Otwarciu wystawy towarzyszył będzie koncert „ex-perimental djduo” serwującego tylko sobie właściwe połączenie muzyki mechanicznej z brzmieniem bębnów (dj Zisa - Robert Trochimiak i Wojciech Luchowski). A zatem – „zobacz i usłysz to, co my”.

W wystawie biorą udział:
Michał Grochowiak, „Zone Useless” (2005), fotografia
Marcin Gwiazdowski, „Casino” (2005), instalacja
Rafał Jakubowicz, „Sztuka Zabija” (2005), instalacja malarska
Maciej Kozłowski, „Sprzątaczka” (2005), malarstwo UV
Maciej Kurak, „Fifty-Fifty” (2005), instalacja
Marek Mielnicki, „Ram” (2005), interaktywna grafika komputerowa
Sonia Rammer, “Kwiaty” (2005), instalacja malarska, projekcja wideo
Max Skorwider, „Iluzja” (2005), grafika komputerowa
Małgorzata Szymankiewicz, bez tytułu (2005),malarstwo
Magda Wolna, „Spotkanie 2005” (2005), wyszywane płótna

Magda Wolna, Z cyklu Spotkanie 2005,  2005, wyszywane płótno	Marcin Gwiazdowski, Casino, 2005, instalacja
Rafał Jakubowicz, Sztuka zabija,  2005, instalacja malarska

Azymut rzeźby w zbiorach Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
18.11 – 31.12.2005

Zapraszamy w dniu 1 grudnia 2005, godz. 18.00 na spotkanie z artystami i kuratorem wystawy Panem Mariuszem Knorowskim dyrektorem artystycznym Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku.

Patronat medialny:
  

W Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku istnieje zbiór rzeźb i obiektów, które stanowić mogą podstawę do tworzenia przyszłej kolekcji rzeźby polskiej II połowy XX wieku. Składają się nań dary, depozyty i nieliczne zakupy dzieł artystów, którzy w Orońsku podejmowali różnorodne działania twórcze.
Na wystawie w Ośrodku Propagandy Sztuki, ukazującej fragment zbiorów Centrum znajdą się, m.in. prace następujących artystów: Edward Krasiński, Wanda Gołkowska, Jan Berdyszak, Antoni Starczewski, Władysław Hasior, Natalia Lachowicz, Krzysztof Bednarski, Marek Chlanda, Grzegorz Kowalski, Mirosław Bałka, Józef Robakowski.

Przedstawiony wybór ujawnia, że w posiadaniu Centrum znajdują się prace, które reprezentują różne opcje artystyczne, różne środowiska i pokolenia. Zespół ten nie ogranicza się również do rzeźby w rozumieniu kanonicznym, chociaż tradycja ma tu swoją reprezentację.
Niewątpliwym jej walorem jest różnorodność, która odpowiada sytuacji w sztuce współczesnej, unikającej jednoznacznych kryteriów gatunkowych, ścisłych ram wytyczających terytoria poszczególnych dyscyplin. W praktyce CRP wszystkie formy artystycznej ekspresji są równouprawnione i możliwe. Chcąc sprostać oczekiwaniom artystów, szczególnie młodej generacji, konieczny jest zwrot w kierunku nowych mediów i działań interdyscyplinarnych. Niestety ta tendencja, nie zawsze ma swój materialny substytut, który umożliwia wtórną ekspozycję. Tym samym, niektóre prace mogły zaistnieć jeden raz w kontekście galerii CRP.
Zwyczajowo, do niedawna inauguracja każdego sezonu wystawienniczego była prezentacją prac z kolekcji. Jej zasoby pozwalają na różnorodne warianty i konfiguracje. W tej formie kolekcja była też eksponowana w kraju i za granicą. Obecna jej wersja jest w pełni oryginalna i autorska. Pokazuje wybór w innych niż dotychczas aspektach, akcentując potencjalność i proponując zaczyn większej, nowej całości.

Mariusz Knorowski /fragment tekstu folderu z wystawy/

Natalia Lach-Lachowicz, Banan	Barbara Falender, Między jawą a snem
Maria Pinińska-Bereś, Księżniczka Z	Krzysztof Bednarski, Gest

mŁódź— Identyfikacja
13-06.11.2005, otwarcie 13.10., godz. 18.00

Wystawa mŁódź—identyfikacja podejmuje próbę zidentyfikowania najmłodszego pokolenia artystów związanych z Łodzią. Są to niedawni absolwenci, bądź studenci ostatnich lat łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego. Wystawa prezentuje obraz działalności artystycznej tego środowiska utworzony z wybranych jego przejawów.
Wystawa mŁódź—identyfikacja podejmuje kwestię tożsamości, jako istotną dla współczesnej kultury polskiej. Gwałtowna transformacja technologii konstruowania tożsamości jednostkowej, narodowej, społecznej i politycznej, kryzys tożsamości lokalnej i brak strategii uczestnictwa w tożsamości globalnej prowokuje pytanie o identyfikację. Pytanie to zostaje zadane młodym artystom, gdyż to ich wypowiedzi — jako podmiotów dopiero rozpoznających i tworzących swoje własne tożsamości — będą najbardziej symptomatyczne dla przemian w naszej kulturze.
Projekty artystów stworzone w odpowiedzi na pytanie o identyfikację stały się podstawą wyboru prac prezentowanych na wystawie. Artyści przedstawili projekty układające się w szerokie spektrum działań czy interwencji oraz obejmujące najróżniejsze media, niemal wszystkie, jakimi posługuje się współczesna sztuka.

Uczestnicy: Artur Chrzanowski, Teodor Durski, Marta Frej, Artur Malewski, Magdalena Moskwa, Tomasz Musiał, Ania Orlikowska, Krzysztof Ostrowski, Marcin Nowak, Wawrzyniec Sawicki, Aleksandra Ska, Jacek Stępień, Radek Zielonka

Koncepcja wystawy: Kamil Kuskowski, Jarosław Lubiak, Magdalena Ujma
Kuratorzy: Kamil Kuskowski, Jarosław Lubiak

Mecenat:


Patronat medialny:


Sponsor:

Radek Zielonka, Ocean, 2005	Magdalena Moskwa, Bez tytułu, 2005

20 plenerów spod znaku geometrii 26 sierpnia – 2 października 2005; otwarcie 26.08., godz. 18.00
Wystawa w ramach Roku Krajów Obszaru Języka Niemieckiego oraz Festiwalu Dialogu Czterech Kultur.

Patronat medialny:



Odbywająca się w ramach Festiwalu Dialogu Czterech Kultur wystawa,       pt. 20 plenerów spod znaku geometrii jest międzynarodową prezentacją sztuki. Stanowi ona wybór dzieł z dwóch kolekcji: Muzeum Okręgowego        w Chełmie i Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Obydwie te międzynarodowe kolekcje, co stanowi ich specyfikę, powstały z dzieł artystów uczestniczących w plenerach – sympozjach zainicjowanych przez dr Bożenę Kowalską w 1983 r., prowadzonych przez nią w ciągu 22 lat i nadal kontynuowanych. Odbywały się one początkowo w Białowieży, następnie w Okunince k. Chełma,             a obecnie, od 2001 r. – w Orońsku.
Te coroczne meetingi, od początku noszące nazwę: Plenery dla Artystów Posługujących się Językiem Geometrii, stanowiły miejsce spotkań twórców ze Wschodu i Zachodu, ponad podziałami politycznymi i ponad urazami zostawionymi przez historię. Polska była jedynym krajem w bloku państw socjalistycznych, gdzie istniała wolność poszukiwań artystycznych i względna swoboda kontaktów z kapitalistycznym Zachodem. Toteż jedynie w Polsce możliwe były spotkania twórców ze strefy obowiązującego realizmu socjalistycznego, uprawiających zakazaną tam i zwalczaną sztukę abstrakcyjną, z twórcami z wolnych krajów Zachodniej Europy. Było to zwłaszcza istotne dla oddzielonych murem berlińskim artystów ze Wschodnich i Zachodnich Niemiec.
[...] Wystawa obejmuje malarstwo, rysunek, grafikę, formy przestrzenne,      a także działania niekonwencjonalne. Jest różnorodna, ale też jednocześnie – co może się wydać sprzecznością – cechuje ją jednolitość. Jest jednolita wizualnie, bo wszyscy uczestnicy plenerów należą do tej samej formacji artystycznej. Posługują się przecież językiem geometrii. Jest wszakże różnorodna, bo tym językiem przekazać można nieskończenie różne przesłania: od fascynacji chłodną doskonałością matematycznych rozwiązań, poprzez poetyckie klimaty zawarte w dyskretnej harmonii form i subtelnych zestawieniach barw, przez metafizyczne doznania wyrażane za pomocą światła i magicznych przestrzeni, aż po przekazy filozoficznych rozważań nad prawami rządzącymi bytem. Każdy bowiem artysta podejmuje w swej sztuce własną, jemu właściwą problematykę i każdy stanowi odrębną indywidualność twórczą.
Jednoczy ich jednak wszystkich uniwersalizm myślenia i przesłania oraz poszukiwanie ładu w sprzeciwie wobec chaosu człowieczego świata. Łączy, obecny we wszystkich ich dziełach walor kontemplacyjny, a także, uznany dziś za kategorię przebrzmiałą i anachroniczną, ale przecież wciąż niezbędny człowiekowi, czynnik piękna.

Bożena Kowalska
/fragment wstępu do folderu towarzyszącego wystawie/

Autorzy biorący udział w wystawie: Karl-Heinz ADLER / Niemcy Getulio ALVIANI / Włochy Tamara BERDOWSKA / Polska Jan BERDYSZAK / Polska Hellmut BRUCH / Austria Jan CHWAŁCZYK / Polska Rita ERNST / Szwajcaria János FAJÓ / Węgry Wojciech FANGOR / Polska, USA Stanisław FIJAŁKOWSKI / Polska Gerhard FRÖMEL / Austria Andrzej GIERAGA / Polska Ingo GLASS / Niemcy Kazimierz GŁAZ / Polska Wanda GOŁKOWSKA / Polska Eugenia GORTCHAKOVA / Rosja, Niemcy Jerzy GRABOWSKI / Polska Dorota GRYNCZEL / Polska István HAÁSZ / Węgry Volker W. HAMANN / Niemcy Adam HAWRYŁKIEWICZ / Polska, Szwecja Ewerdt HILGEMANN / Holandia Jean Pierre HUSQUINET / Belgia Aleksandra JACHTOMA / Polska Zdzisław JURKIEWICZ / Polska Jerzy KAŁUCKI / Polska Koji KAMOJI / Japonia Ad de KEIJZER / Holandia Meta KEPPLER / Niemcy Mieczysław KNUT / Polska Attila KOVÁCS / Węgry, Niemcy Fredrich KRACHT / Niemcy Alfons KUNEN / Niemcy Gerard Jürgen KWIATKOWSKI-BLUM / Polska, Niemcy František KYNCL / Czechy, Niemcy George LAPPAS / Grecja Thomas LENK / Niemcy Anders LIDEN / Szwecja Manfred LUTHER / Niemcy Erich LÜTKENHAUS / Niemcy Wiesław ŁUCZAJ / Polska Sławomir MARZEC / Polska Maria MICHAŁOWSKA / Polska Dariusz MLĄCKI / Polska Charlie MÖLLER / Niemcy Giulia NAPOLEONE / Włochy Roman OPAŁKA / Polska, Francja Leszek OPRZĄDEK / Polska Janusz ORBITOWSKI / Polska Urlich OTTO / Niemcy Jan PAMUŁA / Polska Nausica PASTRA / Grecja Claude PASQUER / Francja Georg Karl PFAHLER / Niemcy Yves POPET / Francja Julian H. RACZKO / Polska Torsten RIDELL / Szwecja, Francja Reinhard ROY / Niemcy H. D. (Hans Dieter) SCHRADER / Niemcy Krystyna SCHWARZER-LITWORNIA / Polska, Włochy Jean SPENCER / Wielka Brytania Peter STAECHELIN / Niemcy, Francja Antoni STARCZEWSKI / Polska Maciej SZAŃKOWSKI / Polska Andrzej SZEWCZYK / Polska Grzegorz SZTABIŃSKI / Polska Jerzy TRELIŃSKI / Polska Apoloniusz WĘGŁOWSKI / Polska Tadeusz Gustaw WIKTOR / Polska Ryszard WINIARSKI / Polska Mieczysław WIŚNIEWSKI / Polska Opy ZOUNI / Grecja
	Peter Staechelin Skrzyżowanie czarne czerwone, 1994
	Georg Karl Pfahler Polska - Espan nr 23 B 1975-1986
	Rita Ernst, Ritmo blue, 1995
	Jerzy Kałucki Raz 1987

Leszek Rózga, grafika, rysunek, malarstwo - wystawa retrospektywna towarzysząca 12 międzynarodowemu triennale Małe Formy Grafiki,
Polska-Łódź ‘05
24 czerwca – 14 sierpnia 2005, otwarcie 24.06., godz., 13.00

LESZEK RÓZGA urodził się w 18 marca 1924 r. w Zgierzu.
Prywatne studia malarstwa i rysunku odbył u Marii Skarbek-Kruszewskiej w latach 1945-46. W 1948 r. rozpoczął studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi pod kierunkiem prof. prof. Adama Rychtarskiego, Stefana Wegnera, Ludwika Tyrowicza i Władysława Strzemińskiego. W 1952 r.przeniósł się na Wydział Grafiki Propagandowej PWSSP w Katowicach – filii Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Tam studiował malarstwo u R. Pomorskiego i grafikę książkową u B. Góreckiego. Dyplom z wyróżnieniem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie uzyskał w 1954 r.
W 1958 r. został członkiem grupy „Piąte Koło”. W 1960 r. rozpoczął pracę nad cyklem graficznym Rudery, kontynuowanym do 1963 r. Od 1961 r. powstawały grafiki z cyklu Relikty, realizowane do 1964 r.
W 1967 r. Rózga rozpoczął zajęcia dydaktyczne z zakresu grafiki w Państwowej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Wraz ze Stanisławem Fijałkowskim i Romanem Artymowskim zorganizował w 1971 r. w łódzkiej uczelni Wydział Grafiki. Został docentem i kierownikiem pracowni wklęsłodruku oraz prodziekanem nowopowstałego wydziału (do 1979), a w 1975 r. objął kierownictwo Katedry Grafiki Warsztatowej (do 1983). Na życzenie studentów prowadził również zajęcia z rysunku w nowopowstałej pracowni rysunku.
W 1979 r. otrzymał tytuł profesora łódzkiej uczelni. W 1994 r. zakończył pracę dydaktyczną w PWSSP im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi.

Uprawia rysunek, malarstwo i grafikę warsztatową, początkowo monotypię, później, ze względu na zamiłowanie do precyzyjnego rysunku – akwafortę, także akwatintę i suchą igłę.
Od 1961 roku, ujmuje swoje prace w cykle, rozbudowując wypowiedzi i naświetlając je z wielu punktów widzenia. Łączy w nich wirtuozerię warsztatu, stylizowanego na grafikę późnego średniowiecza i finezję delikatnego rysunku
z surrealną wyobraźnią.
Przez niektórych krytyków uznawany jest za czołowego przedstawiciela tzw. nurtu metaforycznego. Jednak, najprawdopodobniej ze względu na różnorodność i wielość podejmowanych tematów, jego twórczość interpretowana jest na wiele sposobów. Wielu krytyków wskazuje na oscylujący między nastawieniem na wyszukane piękno poetyckiej metafory, a poszukiwaniem bezwzględnej prawdy naszych czasów – symbolizm, jako źródło z którego wywodzić się może twórczość graficzna Leszka Rózgi. Twórczość – jak pisał Henryk Anders - urzekająca skupieniem i prostotą, a także bulwersująca rozwichrzeniem wyobraźni.
Jednoznaczne wskazanie genezy twórczości Leszka Rózgi nie jest rzeczą łatwą. Należy raczej podkreślić odrębność jego sztuki, wielość wizji i metafor, różnorodność problemów i rozbudowaną skalę tematów dla których artysta znalazł nieporównywalną i niedościgłą oprawę.

 

Leszek Rózga, Cztery jabłka w pejzażu, 1976, akryl, deska, 50x71	Leszek Rózga, Egea - Drogi filozofa, 1993, suchoryt, akwarela, 32,3x24,7
Leszek Rózga, Nostalgia - córce mojej Małgorzacie, 1970, akwaforta, 65x35	Leszek Rózga, Dziewczynka, 1960, monotypia, bibuła, 50x35,5

Źródła tożsamości
15.04 – 5.06.2005
otwarcie wystawy 15.04.2005 godz.12.30 (wyłącznie z zaproszeniami)

Po 81 latach od zorganizowania pierwszej wystawy w ramach tworzonej przez Magistrat m. Łodzi w roku 1924 Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi, przedstawiamy ekspozycję Źródła tożsamości. Wystawa składa się z 2 części: pierwsza nawiązuje do wystawy Grupy Plastyków Nowoczesnych, która odbyła się w tym samym miejscu (w ówczesnym Instytucie Propagandy Sztuki) 62 lata temu i trwała od 8 października do 5 listopada 1933 roku.
Druga część to prezentacja fragmentu kolekcji Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi; wybrane obrazy i rysunki, które zostały zakupione lub podarowane Galerii przez artystów.

Pierwsza część ekspozycji Źródła tożsamości jest wyraźnym nawiązaniem do początków kształtowania się w Łodzi tradycji sztuki awangardowej.
Intencją organizatora nie było dokładne odtworzenie tej wystawy, lecz przywołanie jej przesłania i zaznaczenie, że odbyła się właśnie tutaj, w tym historycznym miejscu. Znaczącą rolę w tworzeniu tej grupy odegrali Katarzyna Kobro i Władysław Strzemiński. Na wystawie znalazło się wówczas 21 obrazów Strzemińskiego, był to najliczniejszy zestaw prac jednego artysty. Kobro, jako jedyna pokazała rzeźby, było to 6 Kompozycji przestrzennych. Inny łodzianin Karol Hiller przedstawił serię abstrakcyjnych kompozycji numerowanych. Wystawa nie spotkała się wówczas z godnym przyjęciem, kwestionowano sztukę polskich modernistów zarówno na łamach prasy łódzkiej, jak i warszawskiej. Pomimo to, ekspozycja ta okazała się być dla łódzkiej sztuki niezwykle istotna, ponieważ utrwalała budowaną z wielkim trudem tradycję sztuki nowoczesnej. W katalogu autorzy wystawy podkreślali: „Nie zajmujemy się ani utylitaryzmem, ani tendencyjną literaturą, ani tanią dekoracyjnością. Naszym zadaniem jest budować nową formę plastyczną środkami tylko plastycznymi, nie odbiegającymi zresztą daleko od odwiecznych zagadnień plastycznych”.
Na ekspozycji znajdą się, m.in. dwa Akty Katarzyny Kobro, dwie Kompozycje Karola Hillera z 1932 roku, Martwa natura z 1931 roku i Krajobraz z francuskim wieśniakiem z 1935 r. Marii Ewy Łunkiewicz, Kompozycja architektoniczna z 1929 i Kompozycja unistyczna 12 z 1932 roku Władysława Strzemińskiego (w sumie 25 obrazów umieszczonych na górnej galerii). W głównej sali pokazana zostanie kolekcja Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi (59 dzieł malarskich i kilkanaście rysunków).

Otwarcie zmodernizowanego pawilonu wystawowego w Parku im. H. Sienkiewicza, należącego do Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi, wydaje się być najlepszą okazją do przywrócenia pamięci o pionierskich wystąpieniach artystycznych określających tożsamość tego miejsca i tej galerii.

Władysław Strzemiński, Kompozycja architektoniczna, 1929	Karol Hiller, Kompozycja 205 A, 1932
Katarzyna Kobro, Kompozycja przestrzenna 7, 1931	Henryk Stażewski, Kompozycja fakturowa, 1930-1931
Maria Nicz-Borowiak, Martwa natura, 1928	Stefan Wegner, Kompozycja, 1935

Koniec przebudowy Ośrodka Propagandy Sztuki

W kwietniu br., po czteroletnim okresie rozbudowy, budynek Ośrodka Propagandy Sztuki w parku im. H. Sienkiewicza w Łodzi ponownie wraca do użytkowania. Zbudowany na początku XX wieku, jako miejsce ekspozycyjne funkcjonował od 1924 roku. Wówczas to staraniem ławników z Wydziału Oświaty i Kultury łódzkiego Magistratu zdecydowano o tym, że pawilon położony w parku, przeznaczony będzie na potrzeby wystawiennicze. Magistrat powierzył kierownictwo instytucji historykowi sztuki Marianowi Dienstl-Dąbrowie.
Pierwszą wystawę otworzono w dniu 8 kwietnia 1924 roku, jeszcze w lokalu zastępczym należącym do Związku Pracowników Miejskich, na ul. Piotrkowskiej 53. W tym uroczystym otwarciu brał udział prezydent miasta i biskup łódzki. Ta data jest uznawana za początek istnienia galerii.
Po 81 latach od tego wydarzenia w dniu 8 kwietnia 2005 r., w Ośrodku Propagandy Sztuki zostanie otwarta wystawa inaugurująca jego działalność.

© Foto Mariusz Łukawski	© Foto Mariusz Łukawski
© Foto Mariusz Łukawski

Współczesna grafika japońska ze zbiorów Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi
28.06.2002 - 27.07.2002 wernisaż 28.06.2002 godz. 14.00

Tradycja grafiki japońskiej – a przede wszystkim japońskiej szkoły barwnego drzeworytu ukiyo-e oraz rozwój twórczości graficznej w II połowie XX wieku, mają ogromne znaczenie dla kształtowania obrazu sztuki japońskiej ostatnich dziesięcioleci.
Miejska Galeria Sztuki w Łodzi po raz pierwszy przedstawia całą kolekcję zgromadzoną dzięki darom artystów japońskich, uczestników biennale, a od 1993 roku triennale Małe Formy Grafiki.
Impreza ta, od lat 80. cieszyła się wśród artystów japońskich bardzo dużym zainteresowaniem. Stanowią oni obok Polaków najliczniejszą grupę artystów pod względem ilości otrzymanych Medali Honorowych i prac przekazanych do kolekcji galerii. Autorami tych grafik są artyści różnych generacji, wywodzący się z odległych nieraz części Japonii, niekiedy mieszkający poza krajem swojego urodzenia. Niektórzy autorzy nawiązują w swej twórczości do tradycji kaligrafii japońskiej i traktują ją jako źródło inspiracji. Tym, co je łączy jest doskonałość warsztatu, subtelny, finezyjny kolor i czystość formy.
Na wystawie większość stanowią grafiki barwne, wykonane w różnych technikach graficznych: drzeworyt, akwaforta, akwatinta, mezzotinta, litografia, serigrafia. Na ekspozycji pokazane będą prace 140 artystów ( w tym ponad 700 miniatur graficznych i 28 grafik wielkoformatowych) m.in. takich artystów jak: Katsunori Hamanishi, Yuji Hiratsuka, Jinan Kobayashi, Akira Kurosaki, Kunito Nagaoka, Tadayoshi Nakabayashi, Shigeki Tomura, Toshio Yoshizumi.