Galeria Willa, Łódź, ul. Wólczańska 31







Zapraszamy na nową stronę internetową
Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi
www.mgslodz.pl


Prace konserwatorskie, restauratorskie i modernizacyjne
w willi Leopolda Rudolfa Kindermanna realizowane przez
Miejską Galerię Sztuki w Łodzi
październik 2011 – wrzesień 2013




14. Międzynarodowe Triennale Małe Formy Grafiki, Polska – Łódź '11
14th International Triennial of Small Graphic Forms, Poland – Łódź '11
9 czerwca – 11 września 2011, uroczyste otwarcie: 9 czerwca, godz. 18.00
9th of June – 11th of September 2011, solemn opening: 9th June at 6 p.m.

Kurator/Curator: Elżbieta Fuchs
Sekretarz Triennale/Secretary of Triennial: Małgorzata Dzięgielewska

Pobierz zaproszenie [PDF]



Międzynarodowe Triennale Małe Formy Grafiki, Polska – Łódź to wystawa unikalna. Wyjątkowość jej przejawia się nie tylko w 32-letniej tradycji organizowania tej imprezy, ale także w spotkaniu w jednym miejscu – od 1979 roku jest to secesyjna willa Leopolda Rudolfa Kindermanna – niezwykłych prac kilkuset artystów ze wszystkich niemal kontynentów. Autorzy chętnie przysyłają swoje zestawy miniatur, prezentując miłośnikom małej formy najnowsze tendencje panujące w światowej grafice artystycznej. Niejednokrotnie również zwracają się w kierunku wielkiej europejskiej czy japońskiej tradycji grafiki warsztatowej. I co istotne, coraz więcej młodych twórców sięga po tę właśnie dziedzinę sztuk plastycznych, jako narzędzie, w którym może się w pełni artystycznie określić. Podczas tegorocznej edycji publiczność będzie miała okazję zobaczyć wiele interesujących rozwiązań technicznych, ciekawych połączeń technik graficznych, ale także ważnych aktualnych tematów społecznych czy politycznych, podejmowanych przez autorów.
W tym roku, podobnie jak w minionych latach, zostały zakwalifikowane odbitki jedynie z płyt graficznych o formacie 12 x 15 cm; wykonane w tzw. „technikach szlachetnych”. W triennale wzięło udział 753 artystów z 61 krajów świata. Międzynarodowe jury pod przewodnictwem Dietera Ronte – profesora, historyka i krytyka sztuki z Bonn, zakwalifikowało 817 grafik 340 artystów z 53 krajów, m.in. Argentyny, Armenii, Bangladeszu, Belgii, Chile, Egiptu, Finlandii, Gruzji, Hiszpanii, Indii, Korei, Łotwy, Malezji, Norwegii, Nowej Zelandii, Portugalii, Rosji, Serbii, Szwajcarii, Tajlandii, Urugwaju, USA, Wielkiej Brytanii czy Włoch.
Podczas trzynastu edycji łódzkiego triennale nagrodę wystawy – Medal Honorowy otrzymało 135 artystów.
W bieżącym roku Honorowym Medalem za zestawy prac wyróżniono 10 grafików:
Rafael Hiroshi Akahira – Francja,
Lida Dubauskiene – Litwa,
Magdalena Kacperska – Polska,
Carl-Heinz Kliemann – Niemcy,
Emilia Kosakowska – Polska,
Denise Pelletier – Kanada,
Edgar Daniel Pichardo Flores – Meksyk,
Leszek Rózga – Polska,
Shigeki Tomura – Japonia,
Majla Zeneli – Albania
.

14. triennale jest przeglądem miniatur graficznych o niezwykłych walorach artystycznych. Najwięcej prac powstało w technikach druku wklęsłego: akwaforty, akwatinty, suchej igły, mezzotinty, choć również druk płaski i wypukły, a przede wszystkim linoryt i drzeworyt wzdłużny znalazły uznanie w oczach twórców. Część autorów, w tym także laureat Francuz Rafael Hiroshi Akahira wykonał swoje miniatury eksperymentując z użyciem kilku technik. Większość wyróżnionych prac została jednak wykonana w technikach metalowych, w tym, w jednej z najszlachetniejszych – mezzotincie, czego przykładem są subtelne miniatury dwukrotnej z rzędu medalistki, a jednocześnie autorki wystawy indywidualnej towarzyszącej triennale Albanki Majli Zeneli. Po raz drugi medalistą wystawy został również prof. Leszek Rózga za zestaw akwafort połączonych z akwarelą, inspirowanych wspomnieniami z licznych podróży artysty. Bardzo intymne, kameralne akwaforty, tym razem w połączeniu z suchorytem, nadesłała na konkurs laureatka z Litwy Lida Dubauskiene. Zestaw poetyckich pejzaży, wykonanych w technice suchej igły zrealizował natomiast pięciokrotny medalista imprezy Japończyk Shigeki Tomura. Suchą igłę, w połączeniu z akwatintą na triennale nadesłała Kanadyjka Denise Pelletier. Polka Emilia Kosakowska zaprezentuje liryczne pejzaże, wykonane także w technice druku wklęsłego, zaś Meksykanin Edgar Daniel Pichardo Flores linoryty traktujące o sytuacji społeczno-politycznej w jego rodzinnym kraju. Jury nagrodziło również zestaw abstrakcyjnych linorytów Magdaleny Kacperskiej oraz grafiki wykonane w technice drzeworytu wzdłużnego reprezentanta Niemiec Carla-Heinza Kliemanna.
Plonem dotychczasowych wystaw jest wartościowa, licząca 10.307 prac, kolekcja grafik współczesnych z ponad 70 krajów, dzięki której Miejska Galeria Sztuki w Łodzi promuje twórczość graficzną w Polsce i zagranicą.

W programie:

godz. 18.00
Uroczyste otwarcie wystawy i wręczenie Medali Honorowych 14. Międzynarodowego Triennale Małe Formy Grafiki, Polska – Łódź '11

godz. 19.30
Koncert kwartetu smyczkowego

godz. 20.00
Aukcja miniatur graficznych

Prowadzenie: Wojciech Malajkat



The international Triennial of Small Forms of Graphics, Poland – Łódź is a unique exhibition. Not only is it exceptional because of its 32-year-tradition of this event, but also because it gathers in one place – since 1979 it has been the art nouveau villa of Leopold Rudolf Kindermann – a few hundred artists' unusual works from almost all continents. The artists are keen to send their miniatures, presenting the lovers of small graphic forms the newest tendencies prevailing the world's artistic graphic art. They frequently refer to the great European or Japanese tradition of artistic graphics. What is essential here is the fact that more and more young artists regard this form of art as a tool which lets them fully express themselves artistically.
During this year's edition the audience will have an opportunity to see a lot of innovative technical solutions, interesting combinations of graphic techniques, but also important current social or political subjects the authors have been concerned with.
Like in previous years, this year's edition has only included prints of 12 x 15 cm format, made in the so-called “noble techniques”. 753 artists from 61 countries took part in the triennial. The international jury chaired by Dieter Ronte – professor, historian and art critic from Bonn, qualified 817 graphic works by 340 artists from 53 countries, Argentina, Armenia, Bangladesh, Belgium, Chile, Egypt, Finland, Georgia, Spain, India, Korea, Latvia, Malaysia, Norway, New Zealand, Portugal, Russia, Serbia, Switzerland, Thailand, Uruguay, the USA, Great Britain or Italy.
During the thirteen editions of the Łódź triennial the Honourable Medal – the prize of the exhibition was awarded to 135 artists. This year the works of 10 graphic artists have been awarded with the Honorary Medal:
Rafael Hiroshi Akahira – France,
Lida Dubauskiene – Lithuania,
Magdalena Kacperska – Poland,
Carl-Heinz Kliemann – Germany,
Emilia Kosakowska – Poland,
Denise Pelletier – Canada,
Edgar Daniel Pichardo Flores – Mexico,
Leszek Rózga – Poland,
Shigeki Tomura – Japan,
Majla Zeneli – Albania.

The 14th triennial is a review of graphic miniatures representing unusual artistic values. Most of the works have been made in the techniques of intaglio print: etching, aquatint, dry point, mezzotint. However also planographic and relief print, and most of all linocut and woodcut techniques won recognition in the creators' eyes. Some authors, including the prize winner Rafael Hiroshi Akahira from France, made their miniatures experimenting with the use of several techniques. Most of the awarded works, however, were made in metal techniques, e.g. in mezzotint, one of the noblest, just to mention the subtle miniatures of the twice winner and simultaneously the authoress of the individual exhibition accompanying the triennial, Majla Zeneli from Albania. Professor Leszek Rózga has become the prize winner of the exhibition for the second time too. The jury awarded the set of etchings combined with watercolour, inspired by memories of the artist's numerous journeys. Very personal, intimate etchings, this time in connection with dry point, were sent to the competition by Lida Dubauskiene, the prize winner from Lithuania. A set of poetical landscapes, made in the technique of dry point, were presented by Shigeki Tomura from Japan, who had been awarded five times at the event. The Canadian Denise Pelletier sent a dry point work combined with aquatint. The Polish Emilia Kosakowska presented lyrical landscapes, also made in the technique of intaglio print, whereas the Mexican Edgar Daniel Pichardo Flores – linocuts concerning the social-political situation in his mother country. The jury also awarded abstract linocuts by Magdalena Kacperska and graphics made in the woodcut technique by Carl-Heinz Kliemann, the representative from Germany.
The result of the previous exhibitions is a valuable, comprising of 10.307 works, collection of contemporary graphics from over 70 countries, which allows the Municipal Art Gallery in Łódź to promote graphic creation in Poland and abroad.

The solemn opening of the triennial will be held at the Willa Gallery, on Thursday, 9th June, 2011 at 6 p.m. This year exposition of graphic miniature will be accompanied by the following exhibitions:
1. Majla Zeneli, Splitting the Image, 10th June, 2011, Friday, at 12 p.m., the Bałucka Gallery, Łódź, Stary Rynek 2
2. Łódź – the City of Graphics, 10th June, 2011, Friday, at 2 p.m, the Centre for the Propagation of Art, Łódź, 44 H. Sienkiewicza Street.

Programme:

6 p.m.
Opening ceremony and decoration with Honorary Medals of the 14th International Triennial of Small Graphic Forms, Poland – Łódź '11
Villa Gallery, 31 Wólczańska Street

7.30 p.m.
Concert
Villa Gallery, 31 Wólczańska Street

8.00 p.m.
Auction sale of the small graphic works
Villa Gallery, 31 Wólczańska Street

Conduction: Wojciech Malajkat


Laureaci Medalu Honorowego 14. Międzynarodowego Triennale Małe Formy Grafiki, Polska – Łódź '11
Artists awarded with Honorary Medal of 14th International Triennial of Small Graphic Forms, Poland – Łódź '11

Rafael Hiroshi Akahira
Opętanie, 2010, technika własna,
3,7 x 3,2 cm

Lida Dubauskiene
State IV, 2010, akwaforta, sucha igła,
6 x 6 cm

Magdalena Kacperska
Prze-błysk, 2009, linoryt,
10 x 10,1 cm

Carl-Heinz Kliemann
Herbst, 2009, drzeworyt wzdłużny,
11 x 15,2 cm

Emilia Kosakowska
Pejzaż., 2009, druk wklęsły,
4,9 x 4,9 cm

Denise Pelletier
Madame Sue, 2010, akwatinta, sucha igła,
6,2 x 7,8 cm

Edgar Daniel Pichardo Flores
¿300 000 Deads?, 2010, linoryt + pieczęć,
11,1 x 8,1 cm

Leszek Rózga
Miastko, 2000, akwaforta, akwarela,
14 x 9,8 cm

Shigeki Tomura
Nature. Summer VI, 2009, sucha igła,
14,5 x 9,5 cm

Majla Zeneli
Blue Line, 2010, mezzotinta,
10,3 x 8,1 cm



MFG 2011 awers MFG 2011 rewers


Medal Honorowy 14. międzynarodowego triennale
Małe Formy Grafiki, Polska - Łódź '11

Honorary Medals of 14th International Triennial
of Small Graphic Forms, Poland – Łódź '11

Projekt/Design: Ewa Tyc-Karpińska

Skład Jury/Jury:
prof. Dieter Ronte – przewodniczący Jury/the chairman of the Jury
prof. Andrzej Marian Bartczak
prof. Eva Choung-Fux
Bogusław Deptuła
Elżbieta Fuchs – kurator wystawy/curator of the exhibition



Wystawy zorganizowane dzięki pomocy finansowej Urzędu Miasta Łodzi

Urząd Miasta Łodzi

Patronat medialny/Media partners:

Poland Art       artinfo.pl     TVP Łódź     Art&Business


Andrzej Różycki. Poetyka form
29 kwietnia – 29 maja 2011, wernisaż: 29 kwietnia, godz. 18.00

Wystawie towarzyszy katalog ze wstępem prof. Janusza Zagrodzkiego oraz obszernym wywiadem z artystą.

Andrzej Różycki ur. 1942 r. w Baranowiczach – fotograf, filmowiec, kolekcjoner i znawca sztuki ludowej. Honorowy członek Związku Polskich Artystów Fotografików, odznaczony Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Swoją drogę artystyczną rozpoczynał w Toruniu: studiował konserwację zabytków i muzealnictwo na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, od 1964 r. razem m. in. z Józefem Robakowskim, Antonim Mikołajczykiem, Czesławem Kuchtą i Jerzym Wardakiem współtworzył grupę fotograficzną Zero 61 (1961-1969). Z tamtego okresu pochodzą jego prace, wykorzystujące nowatorskie wówczas techniki kolażu, montażu i kolorowania fotografii m. in. Zatruta studnia (1966), Polska jesień (1968), Klatka (1968). Brał udział w przełomowych dla polskiej fotografii wystawach: Fotografia subiektywna (Kraków, 1968), Kuźnia (Toruń, 1969), Fotografowie poszukujący (Warszawa, 1971). W 1969 r. rozpoczął studia na Wydziale Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi (ukończone w 1975). W 1970 r., wraz z Wojciechem Bruszewskim i Józefem Robakowskim zainicjował działalność Warsztatu Formy Filmowej (1970-1977), uczestniczył w jego najgłośniejszych wystąpieniach m. in. Akcja Warsztat (Muzeum Sztuki w Łodzi, 1973), Przekaz osobowości Wacława Antczaka (XII Biennale w Saõ Paulo, 1973). Do istotnych prezentacji indywidualnych Różyckiego w tamtym okresie należą: Fotografia warunkowa (Łódź, 1973), Konkluzje fotograficzne (Łódź, 1976), Reguły gry (Lublin, 1978), Analityczne rozpoznanie fotografii (Warszawa, 1979) – łączył w nich charakterystyczną dla siebie poetykę z neoawangardowym nastawieniem na badanie struktury samego języka przekazu, jego możliwości i ograniczeń. W 1979 r. wpłynął na powstanie formacji Łódź Kaliska, która obwołała go swoim patronem. W latach 80. jego twórczość ewoluowała w kierunku coraz głębszego nawiązania do sfery sacrum, poruszała wątki antropologiczne, odwoływała się do sztuki i duchowości ludowej m. in. wystawy Koszulki Panny Marii (Łódź, 1986), Moje prywatne kalwarie (Łódź, 1989), Drzewo poznania (Łódź, 1990), Raj tracony (Warszawa, 1990). Ważnymi aspektami dzieła artysty stały się stosunek do przeszłości, również przeszłości fotografii: wystawy Fotografia nostalgiczna (Łódź, 2005), W hołdzie św. pamięci fotografii analogowej (Warszawa, Łódź, 2009), Monidło – wstępna próba rehabilitacji (Lublin, 2011), oraz dyskurs z twórczością Zofii Rydet, m. in. wystawa Fotoandrzejozofia (Łódź, 2010).

Andrzej Różycki jest też autorem kilkudziesięciu filmów dokumentalnych realizowanych dla Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi oraz Telewizji Polskiej, m. in. wielokrotnie nagradzanych: Nieskończoność dalekich dróg... Podpatrzona i podsłuchana Zofia Rydet czy Fotograf Polesia. Autor posiada znaczącą w skali kraju kolekcję sztuki ludowej.

Jego twórczość można określić mianem „poetyki form” – najbardziej skondensowaną w formie poezją. Dzieło, którego istotę w równym stopniu stanowi temat, jak i forma, pojmowana jako proces duchowy, odciskający się w tworzywie, dalej rozszerza sferę znaczeń. Punktem wyjścia staje się kształtowanie odczuć i rozważania o energii zawartej w materii fotograficznej. Twórca zwraca uwagę na powszechnie niedoceniany sposób pojmowania zjawisk, kiedy percepcja duchowa stanowi najistotniejszą część istoty poznania. Ten sposób rozszerzania świadomości pozwala połączyć zdolność do przeprowadzania eksperymentów artystycznych, wymagających wszechstronnego opanowania warsztatu, zarówno fotograficznego, jak i filmowego, z odczuciami natury mistycznej. Poetyka mieści się w ukrytych zakątkach umysłu, często poza świadomością. Ale to właśnie dzięki niej twórca rozpoznaje znaczenia, a także próbuje kreować nowe. Bunt wobec przeciętności, duchowemu otępieniu, szerzącej się ślepocie eliminującej możliwość dostrzegania znaczeń i odczuć wyższego rzędu, łączy artysta z odnajdywaniem nowych wartości, umożliwia odszukiwanie czegoś jeszcze nie do końca uchwytnego, ale niezbędnego w procesie tworzenia. Przyjęcie przez twórcę postawy badacza podstawowych naturalnych praw, sprawia, że jego działania nabierają szerszego wymiaru, sięgającego najgłębszych poziomów istnienia.

Janusz Zagrodzki



Klatka, 1968, fotografia, montaż


Polska jesień, 1968, fotografia, montaż


Z cyklu Drzewo poznania, 1990,
fotografia, montaż


Chodzenie własnymi drogami, 1968,
fotografia, montaż


Na drodze z Torunia do Łodzi, 1969, fotografia

Patronat medialny:
   Poland Art


Anna Kutera. Dom ludzkiej natury
24 marca – 23 kwietnia, wernisaż: 24 marca godz. 18.00

Anna Kutera jest absolwentką wrocławskiej PWSSP (obecnie ASP im. E. Gepperta). Zajmuje się sztuką multimedialną. Wśród dziedzin jej artystycznej aktywności znajdują się wideo, fotografia, malarstwo, instalacja i sztuka performance. Pracę artystyczną łączy z działalnością animatorki środowiska artystycznego. W latach 1975-1985 razem z Romualdem Kuterą, Lechem Mrożkiem i Piotrem Olszańskim prowadziła we Wrocławiu Galerię Sztuki Najnowszej. Od 1975 r. współorganizowała razem z Janem Świdzińskim międzynarodowy ruch sztuki kontekstualnej – zogniskowanej na badanie kontekstu realizacji artystycznych – który rozszerzał pojęcia i schematy dominującego wówczas konceptualizmu. W 1990 r. rozpoczęła kompleksowy cykl prac pod wspólnym tytułem MOJE DOMY. W kameralnych i monumentalnych realizacjach przestrzennych odwołuje się również w symboliczny sposób, do problemów ewokowanych przez pojęcia „dom” – intymność, bezpieczeństwo, wspólnota, otwartość na kontekst, przyjmowanie zewnętrznych wartości. Od 2009 realizowała cykl GENETYCZNE KONTEKSTY (2008/9), które biorą pod lupę związki rodzinne, emocjonalne i kulturowe modeli, z którymi współpracowała, jak również odwołują się do źródeł tematycznych własnych prac z lat wcześniejszych. W roku 2010 zainicjowała nowy cykl PAPIEROWA MIŁOŚĆ na który składają się: fotografie, filmy, instalacje prowokujące do analizy naszego stosunku do mass-mediów.

[...] wymiar krytyczny, niewątpliwy, nie wyczerpuje sensu tych prac. Wyraźniej, co oznacza bardziej świadomie, niż w sztuce, która taką debatę prowadziła od końcówki lat 50., artystka stawia pytanie bardziej ogólne – czy kultura masowa z totalnym konsumpcjonizmem nie jest przypadkiem nieusuwalną częścią natury ludzkiej (tak jak jest nieusuwalnym składnikiem naszej cywilizacji). A skoro tak, to znaczyłoby, że – wracając do wyjściowej metafory domu – owa kultura to jest nasze miejsce zamieszkania. Ów związek z naturą ludzką artystka przedstawia dość bezpośrednio, cieleśnie, a nawet można powiedzieć fizjologicznie. Gazetowe wizerunki są trawione nie tylko metaforycznie, oczami i pracą wyobraźni, ale i dosłownie przeżuwane. Wskazuje tym samym na „naturalność” związku z kulturą masową (podczas gdy „tradycyjna”, krytyczna interpretacja tego typu sztuki wskazywała na jej obcość i alienację w niej człowieka i jego indywidualności). Stosunek artystki do kultury pop jest ambiwalentny – z jednej strony krytyczny, ta kultura wyraźnie budzi jej frustrację, a z drugiej pragmatyczny – należy się z nią pogodzić i zmienić w sztukę. Bo zmiana w sztukę jest „powrotem do domu”, w sensie owej kulturowej funkcji, w którym „zamieszkujemy” z racji tożsamości kulturowej, a niezależnie od statusu. Odnajdujemy tu ową najważniejszą część domu, owo wewnętrzne centrum decydujące o tym, że jest on prawdziwie nasz, że jest częścią naszej świadomości kulturowej.

Łukasz Guzek



Z cyklu Moje domy:
Małe dedykacje, 1993,
Galeria Miejska, Wrocław,
fot. Anna Kutera


Z cyklu Moje domy:
Dom wotywny dla natury, 2006
Miejska Galeria Sztuki w Łodzi,
fot. Anna Kutera


Z cyklu Moje domy:
Dom leśny, 1995
film – realizacja telewizyjna,
fot. Anna Kutera

Z cyklu Moje domy:
Dom francuski, 1990
Fundacja Danae, Paryż,
fot. Anna Kutera

Patronat medialny:
   Poland Art


Henryk Tomaszewski (1914-2005). Retrospektywa
ze zbiorów Muzeum Narodowego w Poznaniu

15 lutego – 13 marca 2011, wernisaż: 15 lutego, godz. 18.00
Kurator: Zdzisław Schubert

Henryk Tomaszewski (ur. w Warszawie w 1914 r., zm. tamże w 2005 r.) – grafik, ilustrator, rysownik, współtwórca Polskiej Szkoły Plakatu. Debiutował w II połowie lat 30. XX w. Jeszcze podczas studiów, w pracowni malarstwa prof. Mieczysława Kotarbińskiego na warszawskiej ASP, zyskał uznanie jako obiecujący projektant: wygrał m.in. konkurs na wystrój pawilonu polskiego przemysłu podczas Wystawy Światowej w Nowym Jorku oraz konkurs na projekt – niezrealizowany z powodu wybuchu wojny – fryzu-płaskorzeźby na jednej z fasad Dworca Głównego w Warszawie. W 1945 r. przeniósł się do Łodzi, gdzie rozpoczęła się jego spektakularna kariera. Pracował w RSW „Prasa”, był redaktorem satyrycznego tygodnika Rózgi, a przede wszystkim podjął współpracę z organizującą się po wojnie polską kinematografią. Plakaty filmowe Tomaszewskiego szybko zyskały rozgłos, również zagranicą; na Międzynarodowej Wystawie Plakatu w Wiedniu w 1948 r. otrzymał pięć pierwszych nagród (za: Baryłeczkę, Ludzie bez skrzydeł, Niepotrzebni mogą odejść, Symfonię pastoralnąObywatela Kane'a). Ten fakt uznaje się dzisiaj za jedno z ważniejszych wydarzeń w historii rozwoju zjawiska Polskiej Szkoły Plakatu. W 1950 r. Tomaszewski powrócił do Warszawy. Pracował jako scenograf w stołecznym Teatrze Syrena, a w 1952 r. objął katedrę plakatu w swojej macierzystej uczelni – warszawskiej ASP. Prowadził ją aż do 1984 r. Wychował wielu wybitnych grafików m.in. Lecha Majewskiego, Jana i Piotra Młodożeńców, Macieja Urbańca, Mieczysława Wasilewskiego. Do pracowni charyzmatycznego profesora ściągali na staże studenci z zagranicy m.in. Pierre Bernard, Radovan Jenko, Karel Mišek, Alain Le Quernec. Sam Tomaszewski był członkiem wielu międzynarodowych stowarzyszeń artystycznych, jak: Alliance Graphique Internationale (AGI); był też posiadaczem tytułu Honorowego Projektanta Królewskiego przyznanego przez brytyjskie Royal Society of Art.
Jego oryginalna twórczość oscylowała głównie w tematyce kulturalnej: jeszcze przed wojną zamieszczał swoje satyryczne rysunki i grafiki w Szpilkach, współpracował również m.in. z Przeglądem KulturalnymLiteraturą, do światowego kanonu zaliczane są jego plakaty filmowe, jak: Obywatel Kane (1947), Rewizor (1953), teatralne: Hamlet (1962), Witkacy (1972), De la Marionnette (1978), Amadeusz (1981), Historia (1983), czy wystawowe: Moore (1959), Teresa Pągowska (1986), Henryk Tomaszewski – Love (1991). O jego twórczości Jerzy Brukwicki pisał: [...] wniósł do polskiego plakatu młodzieńczy wigor, swobodę w kształtowaniu obrazu, urozmaiconą fantazję. Posługiwał się warsztatem zbliżonym do malarskiego. W swoich pracach, zauważonych na Wystawie Światowej w Nowym Jorku (1939), zastosował barwną plamę, syntetyczny rysunek. Po II wojnie światowej wprowadził do swej sztuki prowokującą grę z wyobraźnią widza, wyrafinowaną poetykę, minimalizm formy. Poprzez znakomicie zaprojektowany znak graficzny, literę, symbol, metaforę wyraziście i celnie komentował teatralne i operowe spektakle, wystawy, filmy, koncerty, wydarzenia kulturalne. Tworzył lapidarne, wyrafinowane wypowiedzi plastyczne (plakaty, ilustracje, okładki), posługiwał się skrótem myślowym, wysublimowaną syntezą idei ujętą w znak graficzny lub malarski. Jego dzieła wyróżniają się prostotą, precyzją myślenia, niebywałym poczuciem humoru, swobodnym, lakonicznym rysunkiem. Podpatrując wymykające się uwadze przeciętnego obserwatora zjawiska życiowe, Henryk Tomaszewski ukazuje w nich głębsze i ogólniejsze prawdy. Poprzez aluzje i niedomówienia pobudza do twórczego odbioru dzieła1.
Na wystawę w Galerii Willa złoży się 95 plakatów oraz 19 przykładów okładek książek i czasopism ze zbiorów Galerii Plakatu i Designu Muzeum Narodowego w Poznaniu. W wersji elektronicznej pokazane zostanie ok. 60 rysunków z archiwum artysty, a także zestaw zdjęć oraz filmów dokumentujących postać Profesora. Wystawę zapowiada plakat zaprojektowany przez jednego najwybitniejszych uczniów Mistrza – Lecha Majewskiego.

1. http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_tomaszewski_henryk_2


Król Edyp, Sofokles, 1961, offset barwny,
99,5 x 67,5 cm


Symfonia pastoralna (f. francuski), 1947,
offset barwny, 86,5 x 61 cm


Ars Erotica, Muzeum Narodowe w Warszawie,
III - IV 1994, 1993,
offset barwny, 98 x 67 cm

Historia, Witold Gombrowicz, 1983,
offset barwny, 97 x 66 cm

Patronat medialny:
   Poland Art


Paweł Ciechelski. Rzeźba, grafika
2 grudnia 2010 – 23 stycznia 2011 r., wernisaż: 2 grudnia, godz. 18.00

Paweł Ciechelski (ur. 1950 w Łodzi). Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi (obecnie Akademii Sztuk Pięknych im. Wł. Strzemińskiego) na Wydziale Grafiki Warsztatowej. Dyplom w 1976 roku w pracowni prof. Andrzeja M. Bartczaka. Laureat wielu nagród i wyróżnień, m.in. III Nagrody na Międzynarodowym Triennale Grafiki Współczesnej XYLON 13 w Winterthur w Szwajcarii (1997), Grand Prix – Nagrody Ministra Kultury i Sztuki na 7 Ogólnopolskim Quadriennale Drzeworytu i Linorytu Polskiego w Olsztynie (2003). Twórczość w zakresie grafiki, malarstwa i rzeźby.

Wielostronna twórczość Pawła Ciechelskiego ma swoją chronologię. Od nowych zachwycających, lapidarnych, innowacyjnych warsztatowo, monochromatycznych wypukłodrukowych grafik, niewiele różniących się powagą formalno-kompozycyjnego ujęcia od tych studenckich z lat 70. XX wieku, poprzez rzeźby w różnych szlachetnych materiałach i różnych rozmiarów, aż do sztalugowego malarstwa, które coraz intensywniej artystę zajmuje. Wszystkie te sposoby artykulacyjne i techniczne ulokowane są w przestrzeni obrazowania abstrakcyjnego z elementami sugestii antropomorficznych.
(...) Pomimo stosowanych różnych materiałów i technik (japoński papier, ręczny druk, różnego rodzaju cenny kamień, drewno, metal, beton, żywica epoksydowa, farba olejna, płótno), sugestywne jest przesłanie, wspólne, uniwersalne, oscylujące pomiędzy (...) sacrum i erotyką. (...) Jawi się artysta „jednorodny” i konsekwentny, przekonujący swoją prawdą o świecie, sformułowaną w urzekającym wizualnie, graficznym języku, artysta znaczący w obszarze korespondencji sztuk.

Andrzej Marian Bartczak



bez tytułu, 2004,
linoryt, 99x64 cm,
fot. M. Łukawski

Narodziny Wenus, 2003,
marmur, 66x40x14 cm,
fot. P. Ciechelski


Patronat medialny:
   Poland Art


Tadeusz Wolański. Fragmenty – malarstwo, rysunek.
15 października – 21 listopada 2010 r., wernisaż: 15 października, godz. 17.00

Tadeusz Witold Wolański ur. w 1930 roku w Łodzi, studiował w PWSSP w Łodzi w latach 1950-56 w pracowni prof. Romana Modzelewskiego i prof. Stanisława Fijałkowskiego. Był profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi i Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Wielokrotnie prezentował swoje prace na wystawach w kraju i za granicą. Jak twierdzi: „Sztuki nie ma w naturze, dlatego trzeba ją tworzyć, aby doświadczać jej istnienia. Człowiek w coraz większym stopniu dostrzega nie tylko to, co jest, ale także to, czego nie ma”.

Wystawa w Galerii Willa ma charakter retrospektywny – profesor pokazuje prace z różnych okresów swojej bogatej twórczości, poczynając od pierwszych abstrakcji geometrycznych z lat 50. minionego stulecia, przez obrazy fotograficzne (realizowane warstwowo, emulsją dwuchromianową – to bardzo czasochłonna autorska technika Tadeusza Wolańskiego), malarstwo materii, ekspresyjne portrety, aluzyjne pejzaże, biomorficzne kompozycje i dzieła najnowsze, stworzone specjalnie z myślą o kameralnej przestrzeni secesyjnej Willi. Poszczególne cykle i prace wymykają się jednoznacznym klasyfikacjom – autor nie uznaje teorii porządkujących i stabilizujących dla swojej sztuki, która, choć wpisuje się w artystyczne poszukiwania minionego półwiecza, jest zarazem zjawiskiem osobnym. Warto poddać się klimatowi rysunków i obrazów profesora Tadeusza Wolańskiego, a w ich pozornym chaosie formalnym poszukać rytmu czasoprzestrzeni. Może być zabawnie – jak zapewnia autor.

Monika Nowakowska



Operacja II – fragment, 1987,
akwarela, rysunek piórkiem


Patronat medialny:
   Poland Art


Jacek Waltoś. Ludzie Czechowa
Wystawa w ramach festiwalu Łódź Czterech Kultur
14 września – 10 października 2010 r., wernisaż: 14 września, godz. 17.00

Jacek Waltoś (ur. 1938 r.) – Profesor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Wraz z Barbarą Skąpską, Zbylutem Grzywaczem, Leszkiem Sobockim i Maciejem Bieniaszem współtworzył krakowską grupę artystyczną Wprost. Na wystawie w Galerii Willa artysta pokaże swój cykl rysunkowy oraz rzeźby, zainspirowane twórczością Antona Czechowa. Waltoś, za pomocą materii plastycznej, próbuje „oddać” skomplikowany świat wewnętrzny postaci z dzieł rosyjskiego dramaturga. Ale „ludzie Czechowa” to są w takim samym stopniu „ludzie Waltosia”. I tak jak pod konflikt bohaterów Czechowa podstawiamy sobie zazwyczaj znane nam dramaty innych znanych nam ludzi, tak o postaciach z tych rysunków [...] spróbujmy myśleć w kategoriach całkiem samoistnych opowieści. Co nam się skojarzy – to nasze. I przy okazji wygrana „ludzi Waltosia” – pisze w katalogu wystawy Tadeusz Nyczek.
Wystawa w Galerii Willa Miejskiej Galerii Sztuki odbywa się w ramach festiwalu Łódź Czterech Kultur, a jej wernisaż połączony jest z otwarciem festiwalu.



Jacek Waltoś, Sonia (Wujaszek Wania),
1988, kredka na papierze, 47x64 cm, fot. archiwum Autora


Łódź Czterech Kultur


Patronat medialny:
   Poland Art


Piotr Turek. Rozmowy koloraturowe
24 czerwca – 8 września, wernisaż: 24.06. (czwartek), godz. 18.00

Piotr Turek (ur. 1961 r.) ukończył PWSSP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi w 1991 r. Dyplom w zakresie grafiki warsztatowej w pracowni prof. Leszka Rózgi oraz w zakresie malarstwa w pracowni prof. Ryszarda Hungera. Twórczość Turka wciąż ewoluuje i rozwija się wielokierunkowo. U jej źródeł leży m.in. inspiracja widzeniem kolorystycznym, ekspresja, abstrakcja i figuracja. Jego prace to kompozycje dojrzałe warsztatowo i intelektualnie. W przestrzeni Galerii Willa artysta zaprezentuje obrazy olejne z ostatnich dwóch lat, zebrane w cyklach „Rozmowy koloraturowe” oraz „Wibracje”.

Prace, które chciałbym zaprezentować to kontynuacja cyklu Rozmowy koloraturowe. Jest to podróż w krainę relacji międzyludzkich. Zachwyt nad istotą egzystencji poza ocenami i wartościowaniem. Staram się kierować wszelkie odniesienia w stronę abstrakcyjnych i uniwersalnych aspektów życia – kim jest człowiek? Jaki jest sens istnienia? Czyli odwieczne pytanie o tajemnicę bytu i o sens przenikania się aspektów świata wewnętrznego i zewnętrznego w życiu człowieka. Jest tutaj zachwyt nad magią koloru i światła w jego symbolicznym wymiarze. Paleta barw jasna i ciepła – dominują żółcienie, oranże, ugry, czerwienie. Na wystawie pojawią się również nowe obrazy z cyklu Wibracje. Także realizowane w technice olejnej na płótnie. Jednakże w swej istocie konstrukcyjnej czy formie realizacji wykonane w ramach tzw. techniki własnej. Cechą szczególną jest tutaj dynamicznie malowana osnowa połączona z ażurowością graficznych kręgów tworzących jednocześnie symboliczne centra energetyczne. Statyka wielości, porządek chaosu czy fakt istnienia przepływu energii, jako jedynej stałej właściwości otaczającego nas świata, jest w istocie myślą przewodnią tego cyklu.

Piotr Turek

Patronat medialny:
    Poland Art



Piotr Turek,
Rozmowa koloraturowa IV,
2009, 114x130 cm,
fot. archiwum Autora


Piotr Turek,
Rozmowa koloraturowa V,
2009, 114x130 cm,
fot. archiwum Autora


Piotr Turek,
Rozmowa koloraturowa VI,
2009, 114x130 cm,
fot. archiwum Autora


Paweł Duraj. Entelechie
27 maja – 20 czerwca, wernisaż: 27.05. (czwartek), godz. 19.00

Paweł Duraj urodził się w Łodzi w 1955 roku, tam też ukończył Wydział Grafiki i Malarstwa ówczesnej PWSSP (obecnie ASP im. Wł. Strzemińskiego). Od blisko trzydziestu lat jest związany z Poddębicami – gdzie mieszka i pracuje – a w sposób szczególny z tamtejszym renesansowym pałacem w którym powstaje większość jego prac. Artysta łączy w sobie pasję malarza, podejmującego tradycyjne, nawiązujące do motywów religijnych i mitologicznych tematy, z pasją historyka regionalisty: jest między innymi prezesem Poddębickiego Towarzystwa Regionalnego oraz twórcą i społecznym opiekunem tamtejszej Izby Muzealnej.

Tytuł wystawy artysta wyjaśnia odwołując się do klasycznej filozofii greckiej: Każdy istniejący byt, dzięki swej przybranej formie posiada własną entelechię, czyli ucelowioną duszę nadającą rzeczy jasność. Tak twierdzi Arystoteles. Prawosławni rozumieją ten termin jako „słowo, które było na początku”. Jeśli słowo to pewnie też i obraz, który może rozjaśnić zagadkę istnienia. Wierzę w to, i mam nadzieję, że przez sztukę można choć trochę zrozumieć świat, stawiając pytania o to, co najważniejsze: o sens życia.1 Wystawa w Galerii Willa stanowi pierwszą tak obszerną prezentację twórczości Duraja. Sam artysta określa ją jako „malarską podróż przez różne tony życia”, a każdy obraz to krok przybliżający go do poznania Tajemnicy, jaką jest człowiek i otaczająca go rzeczywistość. To sztuka płynąca z kontemplacji świata, poszukiwania w nim wartości uniwersalnych i prawd absolutnych, takich jak Piękno, Dobro, Miłość, Wieczność, Dusza; sztuka wynikająca z wielkiej afirmacji życia[...]. Paweł Duraj podejmuje Wielkie Tematy, znane z historii sztuki, zwłaszcza nowożytnej, np. Woda Życia, grzech pierworodny, Miłość Niebiańska i Miłość Ziemska, Święty Jerzy, Getsemani, Wstanie z martwych – nadając im aktualny kontekst i realistyczną formę.2


1. Paweł Duraj
2. Monika Nowakowska, Tekst do katalogu: Paweł Duraj. Entelechie


Patronat medialny:
    Poland Art



Dom duszy I, 2009,
akryl, 110x80 cm,
fot. Ryszard Sierociński


Wzrost, 1982,
akryl, 100x90 cm,
fot. Ryszard Sierociński


Krąg, 2009,
akryl, 140x100 cm,
fot. Ryszard Sierociński


Sztukmistrze z Lublina.
Łukasz Głowacki, Mariusz Kozik, Zdzisław Kwiatkowski, Sławomir Marzec,
Paulina Sadowska, Krzysztof Szymanowicz, Waldemar Tatarczuk,
Andrzej Węcławski, Tomasz Zawadzki

20 kwietnia – 23 maja 2010r.,
spotkanie z artystami: 22 kwietnia (czwartek), godz. 18.30

Sztukmistrze z Lublina to wystawa zbiorowa pokazująca dorobek dziewięciu artystów reprezentujących różne pokolenia i tworzących w różnych dziedzinach: od malarstwa, poprzez grafikę, rzeźbę, aż po performance. Łączą ich nie tylko związki z miastem, ale i specyficzne podejście do roli artysty, rozumianej jako powołanie, oraz do roli sztuki, jako wysiłku duchowego i indywidualnego stosunku do własnej egzystencji. Dla kuratora wystawy – a jednocześnie jej uczestnika – Sławomira Marca „bycie artystą w Lublinie” jest doświadczeniem specyficznym, oznacza bowiem funkcjonowanie na peryferiach artystycznego mainstreamu: Stąd też artyści [...] z marginesu artworld, siłą rzeczy dryfują ku wizji sztuki jako wspomnianej drogi rozwoju duchowego, ścigają się nie tyle według „światowych” reguł, co raczej z samym sobą. Peryferyjność nie jest jednak – w tym kontekście – określeniem wartościującym, ale raczej wskazaniem na odmienną „jakość” twórczości autorów zaproszonych przez kuratora, oraz, co istotne, jest głosem krytyki skierowanym wobec głównego nurtu życia artystycznego (artworld).

Wystawa „Sztukmistrze z Lublina” jest zarysem lubelskiego środowiska sztuk wizualnych. Zarysem nie pretendującym do obiektywizmu. Właściwie to nawet nie wiadomo, czy istnieje coś takiego, jak specyfika środowiska lubelskiego – tworzący tu artyści żyją bowiem takimi samymi, czy podobnymi problemami jak mieszkańcy Poznania, lub Düsseldorfu.
Gdyby jednak pokusić się o poszukiwanie cechy wspólnej prezentowanych tu twórców, to być może byłaby to wiara w sztukę – a nie w postsztukę, której wyznacznikami są reguły rynku (nowość, byle jak, byle now) i mass mediów (intrygująca anomalia). Wiara w to, że sztuka jest poszukiwaniem doświadczenia istotnego.

Sławomir Marzec


Patronat medialny:
        Poland Art



Tomasz Zawadzki, 8.06.2009/14.06.2009,
2009, akryl, płótno, 40x40cm,
fot. archiwum Autora


Mariusz Kozik, Lekcja łaciny,
2007, odlewy cementowe,
fot. archiwum Autora


Sławomir Marzec, z cyklu:
„Wszystko”, 2007,
bricolage, 100x70 cm,
fot. archiwum Autora

Łukasz Głowacki,
Widząc zamykaj oczy
– obraz performatywny
– Nałęczów
,
2009, węgiel, zmrożona woda,
80x80 cm, fot. Jarosław Ćwiek


Zdzisław Kwiatkowski,
Spacer (Zbliżam się, oddalam się
– oddalam się, zbliżam się)

performance, wrzesień 2005,
Kunstmuseum Kloster Unser Lieben Freuen,
Magdeburg, fot. archiwum Autora


Paulina Sadowska,
Bez tytułu, Z cyklu:
„Obrazy terapeutyczne”
,
2010, olej, płótno, 100x100 cm,
fot. Paulina Sadowska


Typo & Konstrukcja 4
5 marca – 11 kwietnia 2010, wernisaż 05.03, (piątek) godz. 18.00

Tematem cyklu wystaw Typo & Konstrukcja są plakaty posługujące się – jako głównym elementem kompozycji – układami typograficznymi i konstruktywistycznymi. Celem ekspozycji jest zapoznanie polskiej publiczności z pracami najważniejszych twórców w tej dziedzinie projektowania oraz pokazanie jak się ona rozwija, jakie oblicza przybiera, a przede wszystkim w jaki sposób można tworzyć sztukę użytkową, osiągając wysokie walory artystyczne. Wszystkie prezentowane na wystawie prace pochodzą ze zbiorów Galerii Plakatu i Designu Muzeum Narodowego w Poznaniu.

Nieprzypadkowo cykl wystaw pod wspólną nazwą Typo & Konstrukcja odbywa się w Łodzi – to właśnie w tym mieście tendencje konstruktywistyczne – związane z aktywnością awangardy lat 20. XX w. – rozwinęły się w sposób szczególny. Nowe podejście do grafiki, próbujące zjawisko formy wyprowadzić z tekstu, oraz nadać jej utylitarny, a zarazem analityczny charakter, kształtowało się wokół działalności artystycznej i wydawniczej międzywojennych ugrupowań BLOK, Praesens, a.r., a po II wojnie światowej w łódzkiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Ciągłość tradycji oraz ogromne dokonania twórcze czynią z Łodzi szczególnie ważny ośrodek „myśli konstruktywistycznej” w dziedzinie światowego plakatu. Zorganizowana w 1996 roku – jako wystawa towarzysząca 15. Międzynarodowemu Biennale Plakatu w Warszawie – pierwsza edycja Typo & Konstrukcji była próbą podsumowania rodzimego dorobku powojennych kontynuatorów nurtu. Kolejne wystawy – Typo & Konstrukcja 2, zorganizowana w 2000 r. oraz Typo & Konstrukcja 3, zorganizowana w 2006 r. – miały już charakter konfrontacyjny; prezentowały prace łódzkich grafików na tle dzieł ważniejszych twórców plakatu z zagranicy. Nie inaczej jest w roku bieżącym: do Typo & Konstrukcji 4 zaproszono czwórkę artystów reprezentujących różne generacje i różne „szkoły” projektowania:
Bogusława Balickiego (ur. 1937, Czortów) – POLSKA
Stanisława Łabęckiego (ur. 1935, Brzeźnica) – POLSKA
Minoru Niijimę (ur. 1948, Tokio) – JAPONIA
Ralpha Schraivogela (ur. 1960, Lucerna) – SZWAJCARIA

Każda z prezentowanych na wystawie prac powstała na zamówienie i pełniła swego czasu czysto użytkową funkcję reklamową – „przeniesienie” plakatu do galerii i uczynienie z niego autonomicznego dzieła sztuki jest już samo w sobie intrygującym zabiegiem, uwypuklającym artystyczną wartość każdej z prezentowanych prac, a także, dającym szansę przyjrzenia się genezie i etapom rozwoju tej dziedziny projektowania.

Patronat medialny:
        Poland Art



Ralph Schraivogel, Kurosawa Akira, Filmpodium,
1. Januar - 31. Maerz
, 2005, sitodruk barwny,
128x90,5, Filmpodium, Zurych, fot. archiwum Autora



Bogusław Balicki, Profil kolekcji 1966-1991.
Hommage à Ryszard Stanisławski,
Muzeum Sztuki w Łodzi
, 2002, offset barwny,
68x99, Muzeum Sztuki, Łódź, fot. archiwum Autora



Minoru Niijima, Emerging Japanese Architects
of the 1990's
, 1990, offset barwny,
103x72,5, E.J.A. Committee, fot. archiwum Autora


Piotr C. Kowalski. Bez farby
21 stycznia – 28 lutego 2010, wernisaż 21.01., (czwartek) godz. 18.00

Piotr C. Kowalski (ur. 1951) jest profesorem Akademii Sztuk Piękny w Poznaniu, gdzie prowadzi X pracownię malarstwa. Jego twórczość – idąc za często przytaczanym przez artystę stwierdzeniem Maxa Ernsta, iż: obraz można malować wszystkim także farbami – jest przewrotnym dialogiem z tradycją rzemiosła oraz mimetyczną funkcją sztuki. Prace Kowalskiego, będąc jak najbardziej malarskie, powstają bez udziału farby. Artysta maluje, a raczej zostawia ślady materii w przestrzeni obrazu, pozwalając im przekształcać się w naturalny sposób. I tak w cyklu Obrazy smaczne i niesmaczne jagody maluje jagodami, błoto błotem, etc. W Obrazie zgniłym pozwala dyni rozłożyć się na naciągniętych płótnem ramach, tworząc ślad rozpadu materii organicznej. Czy wreszcie w cyklu Obrazy przejściowe i przejezdne umieszcza ramy w przypadkowych miejscach w przestrzeni miejskiej wystawiając je na działanie czynników takich, jak: brud, koła samochodów, stopy przechodniów czy wandalizm, a tym samym tworzy materialny wizerunek miasta. Wystawa w Galerii Willa będzie – specjalnie zaprojektowanym dla tej przestrzeni – przeglądem najważniejszych dokonań artysty. Wystawie towarzyszy katalog wydany przez Miejską Galerię Sztuki w Łodzi we współpracy z Politechniką Koszalińską oraz Miejskim Biurem Wystaw Artystycznych w Lesznie.

Patronat medialny:
       Poland Art



Obraz smaczny w kole, 2009,
wiśnie na płótnie bawełnianym,
w połowie zagruntowanym na biało, średnica 2m,
fot. Piotr C. Kowalski



Obraz przerżnięty II, 2008,
topola, 2x (177x73 cm)
fot. Piotr C. Kowalski



Jagodowy smaczny obraz
z Żywą naturą
– jagody,
krzewinki jagód, projekcja wideo na żywo,
Piotr C. Kowalski i Joanna Janiak,
2006, wystawa Zażyłość z naturą,
Miejska Galeria Sztuki w Łodzi,
fot. Joanna Ossowska-Struszczyk

Obraz podwędzony I – Lubieszewo 2002,
dym z wędzonych pstrągów na płótnie lnianym,
w połowie zagruntowanym na biało, 70x100cm,
fot. Stanisław Wolski


Henryk Płóciennik. Monotypie
3 grudnia 2009 – 10 stycznia 2010, wernisaż 03.12., godz. 18.00

Henryka Płóciennika nie trzeba przedstawiać łódzkiej publiczności, jego prace cieszą się dużym zainteresowaniem, nie tylko na krajowym, ale i międzynarodowym rynku sztuki. Pomyśleć, że kariera artystyczna tego niezwykle charyzmatycznego i „ciepłego” człowieka rozpoczęła się od pewnego przypadku; kiedy to w dwudziestej wiośnie swojego życia młody Henryk Płóciennik (ur. 1933) rozpoczął pracę w Muzeum Sztuki w Łodzi, na stanowisku woźnego (sic!). Możliwość stałego obcowania z dziełami mistrzów – a fascynowała go przede wszystkim międzywojenna awangarda – oraz ze środowiskiem artystów plastyków, w wolnych chwilach kreślone szkice obrazów i rzeźb a także publiczności oglądającej ekspozycje, przyczyniły się do decyzji o poświęceniu się karierze artystycznej. Jej punktem zwrotnym stało się przyjęcie Płóciennika w 1962 roku – na podstawie prac – do Związku Polskich Artystów Plastyków. Od tamtej pory zachwyca regularnością i płodnością w swojej twórczości, a także, co warto podkreślić wiernością Łodzi i jej artystycznej tradycji. Podczas wystawy w Galerii Willa artysta zaprezentuje swój najnowszy, przygotowany specjalnie z myślą o tej ekspozycji, cykl monotypii plus inspirowany konstruktywizmem i abstrakcją.

„Po latach doświadczeń w końcu nabrałem pewności do abstrakcji. Można powiedzieć, że moja sztuka zatoczyła koło i znowu jestem na początku drogi. W monotypiach plus z 2009 roku unikam dosłowności, dlatego prace nie mają nawet tytułów, zarazem poszczególne kształty wyrażają moje osobiste, czasami nie do końca sprecyzowane przemyślenia, spostrzeżenia. Dążę do harmonii kompozycji a następnie z rozmysłem ją psuję, mącę dziwnym elementem, nieoczekiwaną fakturą. To wszystko daje mi wielką frajdę, wyzwala wewnętrzną ekspresję.”

Henryk Płóciennik

Patronat medialny:
       Poland Art



Henryk Płóciennik,
Monotypia +, 2009,
monotypia, 44x32,2 cm,
fot. Piotr Tomczyk



Henryk Płóciennik,
Monotypia +, 2009,
monotypia, 44x32,1 cm,
fot. Piotr Tomczyk


Henryk Płóciennik,
Monotypia +, 2009,
monotypia, 44x32,2 cm,
fot. Piotr Tomczyk




Zbigniew Nowicki. Alien
08 października – 22 listopada 2009, wernisaż 08.10., godz.18.00

Studia na Wydziale Edukacji Wizualnej ASP w Łodzi zakończone w 1997 dyplomem z malarstwa pod kierunkiem prof. K. Zielińskiego. W 2003 doktorat na Wydziale Grafiki i Malarstwa ASP w Łodzi. Od 1998 pracuje jako asystent w Pracowni Malarstwa i Rysunku prowadzonej przez prof. Krystyna Zielińskiego na Wydziale Edukacji wizualnej ASP w Łodzi. Obecnie adiunkt w Pracowni Malarstwa i Rysunku prowadzonej przez prof. Jarosława Zduniewskiego na Wydziale Tkaniny i Ubioru w ASP w Łodzi.
Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, happeningiem, muzyką, literaturą, filmem video, fotografią. W swojej twórczości porusza problemy mistyczno-egzystencjalne oraz społeczne, analizując funkcjonowanie środków konstytuujących je w sztuce.Brał udział w kilkudziesięciu wystawach i konkursach krajowych i zagranicznych.

Głównym obszarem moich artystycznych poszukiwań jest malarstwo, które to – może staromodnie – traktuję (w kategoriach mentalnych) jako rodzaj powołania; a praktycznych (zupełnie współcześnie) jako sposób badania rzeczywistości poprzez analizę funkcjonowania środków kontaktowania się z nią – budowania jej („odwzorowywania”). Termin „Alien” w terminologii s-f odnoszący się do naszych egzystencjalnych braci podobnie jak my zagubionych w otchłani kosmosu, w kontekście psychologicznym, odnosi się do stanów umysłu jednostki; tak czy owak – budzi trwogę lub współczucie. Egzystencjaliści widzieli w poczuciu obcości bytu głęboką zatrważającą prawdę. Antidotum na usypiające – działanie „top-trendy” – powszechnej mega – codzienności.

Zbigniew Nowicki 2009

Patronat medialny:
       Poland Art



Zbigniew Nowicki, Chiny, 2008, akryl,
200x300 cm, fot. archiwum autora



Zbigniew Nowicki, Porwany, 2009,
akryl, 100x70 cm, fot. archiwum autora




RADAR.
Współczesne malarstwo z Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie

9 września – 4 października 2009, wernisaż 09.09 godz. 18.00

Organizator: Ambasada Republiki Litewskiej, Akademia Sztuk Pięknych w Wilnie
Kurator wystawy: Viktoras Liutkus


Ambasada Republiki Litewskiej, Akademia Sztuk Pięknych w Wilnie i Miejska Galeria Sztuki w Łodzi, serdecznie zapraszają na otwarcie wystawy: RADAR. Współczesne malarstwo z Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie.
Wystawa ta towarzyszyła w dniach 10-11 marca b.r. w Warszawie wydarzeniom poświęconym obchodom Tysiąclecia Litwy oraz upamiętnieniu Dnia Odrodzenia Niepodległości Litwy. Wystawa odzwierciedla relacje malarzy reprezentujących różne pokolenia, rezultaty komunikacji pomiędzy wykładowcą a studentem, pozwala ona śledzić procesy zmian, jakie dokonują się w litewskiej przestrzeni twórczej – tak określił ekspozycję kurator wystawy, kierownik Katedry Malarstwa na ASP w Wilnie Viktoras Liutkus.
Wystawie towarzyszy katalog.

Patronat medialny:
       Poland Art



Jonas Gasiunas, Radar, 2008,
płótno, akryl, rysunek płonącą świecą, 350x300 cm








Pracownia 71. Absolwenci i pedagodzy
23 czerwca – 30 sierpnia 2009, wernisaż 23.06., godz. 18.00


Wystawa ta jest wyborem dokonań artystów, którzy studiowali malarstwo, jako przedmiot kierunkowy w Pracowni 71 na Wydziale Grafiki i Malarstwa w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi – obecnie Akademii Sztuk Pięknych im. W. Strzemińskiego. Jest ona jednocześnie wycinkiem i częścią historii uczelni. Na wystawie prezentowane są prace o różnej stylistyce od realizmu do abstrakcji.

Nauczanie malarstwa w ASP w Łodzi ma przeszło 60-cio letnią tradycję. Malarstwo (...) razem z rysunkiem i rzeźbą stanowi dyscypliny, z których wyrastają pozostałe kierunki studiów, nawet te wiążące się z nowymi mediami. Jest fundamentem, na którym wspierają się przedmioty kierunkowe, od grafiki warsztatowej poprzez grafikę projektową, aż do mediów elektronicznych. (...) W czasach zaniku kryteriów, co jest sztuką, a co nią nie jest, dwuznacznej roli mediów, rynkowego szalbierstwa, fałszywych wielkości, spychania sztuki do służby pseudowartościom relatywizmu, ważnym jest wskazywanie młodym adeptom, studiującym sztuki piękne, niebezpieczeństw, jakie niesie ze sobą zatracenie własnej osobowości, poddanie się chwilowymi modom czy wybór skandalu jako metody zaistnienia w sztuce. Nie odcinanie się od tradycji, przekreślanie twórczości swoich poprzedników, lecz konieczne jest szukanie autentycznych wartości w oparciu o triadę prawdy, dobra i piękna, maksymalne wykorzystanie czasu studiów do zdobycia wiedzy i umiejętności praktycznych, tak aby po ukończeniu uczelni, stając często przed skomplikowanymi wyborami.

Marian Kępiński, Łódź, maj 2009

Patronat medialny:


Marian Kępiński, Światło kryształu, 2007,
akryl płyta, 41x40 cm, fot. Archiwum Autora








Raf Listowski. Rysunki i rzeźby
14 maja – 14 czerwca 2009, wernisaż 14.05., godz. 17.30


Wystawa indywidualna paryskiego artysty – architekta prezentująca rysunki i rzeźby autora. Prace te są bliskie koncepcji realizowanych przez niego obiektów architektonicznych. Są także podjęciem próby zmierzenia się z pustką i przestrzenią otaczającą przedmiot. Artysta zachęca nas do dostrzeżenia tego, co pozornie jest niewidzialne.

Patronat medialny:


Na brzegu głębiny, 2009,
tusz, 26,1x41,1 cm,
fot. archiwum Autora



Skalówka, 2008,
tusz, 29,5 x 21,4 cm,
fot. archiwum Autora



Klucz, 1996, drewno,
metal, 25x25x25 cm,
fot. archiwum Autora


Maszyna do wiedzy, 2009,
drewno, metal, 80x40x48 cm,
fot. archiwum Autora


Mariusz Łukawski. Formy elementarne
14 maja – 14 czerwca 2009, wernisaż 14.05., godz. 18.00


Mariusz Łukawski
Ur. w 1950, Zakopane. W latach 1969-74 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, obecnej Akademii Sztuk Pięknych im. W. Strzemińskiego, gdzie obecnie prowadzi Pracownię Projektowania Plakatu. Jest założycielem, utworzonej w 1976 roku, wraz ze Zbigniewem Dłubakiem, grupy artystycznej „Seminarium Warszawskie”, organizującej wystawy i sympozja poświęcone awangardzie plastycznej lat 70. XX w. W latach 1995-2004 współpracował z Muzeum Sztuki Łodzi, a od 2002 realizuje dla Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi projekty katalogów i plakatów.
Uczestniczył w wielu wystawach w kraju i za granicą.
Uprawia twórczość w zakresie projektowania graficznego, fotografii, malarstwa, grafiki. Pracuje nad cyklami, m. in.: Formy elementarne, Układy przypadkowe, Pion poziom przekątne, Powiększanie rysunku.

Tytuł „Formy elementarne” nawiązuje do wieloletniego dialogu artysty z minimal-artem i konceptualizmem. Obiekty, obrazy i grafiki ujawniają czyste, elementarne formy wizualne działające jak obiekty kontemplacyjne, które wywołują refleksję o naturze wizualności. Nakłaniają one odbiorcę do podjęcia intelektualno-estetycznej gry, do odkrycia matematycznej relacji między poszczególnymi elementami, które artysta zestawia ze sobą tak, iż nie zaburza równowagi i harmonii kompozycyjnego porządku.
Wzajemne relacje elementów są ustalane subiektywnymi decyzjami twórcy. (...) Sposób połączenia elementów całości zawsze ma charakter indywidualny. Dla każdej pracy autor ustala inny porządek połączeń.(...) Z obcowania z pracami tego autora wynika zarówno doświadczenie estetyczne, zmysłowe oraz doświadczenie intelektualne, umysłowe.
W sztuce ostatnich dekad te doświadczenia rzadko występują wspólnie. Często się można spotkać z opinią, ze jedno wyklucza drugie. Twórczość Tego autora przekonuje, że można je harmonijnie połączyć nie tracąc przy tym nic, ani z jakości wizualnych dzieła, ani z jego jakości intelektualnych.


/Lech Lechowicz, Między intelektualnością a zmysłowością,
fragment tekstu do katalogu towarzyszącego wystawie:
Mariusz Łukawski. Formy elementarne,
Miejska Galeria Sztuki w Łodzi, maj 2009/

Patronat medialny:



Ekierki,
1979, drewno


Przekątna nr 9,
1990, akryl


Z serii – Pion poziom przekątne,
Dyptyk nr 1
, 1996, akryl


Z serii Formy elementarne, Obiekt nr 5,
1995, sklejka, emalia


Jan Grodek. Wstęga ciągłości. Rzeźba, rysunek, grafika
02 kwietnia – 10 maja 2009, wernisaż 02.04., godz. 18.00


Jan Grodek ur. w 1939 roku w Wolicy, studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, gdzie obronił dyplom w 1967 roku. Od 1972 roku pracuje, jako pedagog w PWSSP (obecnie Akademia Sztuk Pięknych im. W. Strzemińskiego w Łodzi). Jest autorem rzeźby Łódzka Eureka (2003), statuetki wręczanej jako nagroda Festiwalu Nauki, Techniki i Sztuki w Łodzi. Prace artysty eksponowane były na wielu wystawach krajowych i zagranicznych. Zajmuje się rzeźbą, rysunkiem i grafiką.

Cała Jego twórczość rzeźbiarska bierze się z obserwacji natury, rozwijana jest według własnego rytmu i obejmuje świat rzeczy i pojęć, przetwarzana przez indywidualną wrażliwość twórcy. Natura, świat ludzi i ruch są inspiracją do uchwycenia i stabilizowania w sposób rzeźbiarski tego, co jest nieuchwytne, co się rozwija w czasie. Przy tym podkreślić należy to, jak zawsze pieczołowicie i drobiazgowo opracowuje kształty form, ich wygładzone powierzchnie, po których światło subtelnie i bez przeszkód ślizga się po delikatnych łukach. Być może, że to umiłowanie do tak rozbudowanej formy w przestrzeni bierze się z tradycji łódzkiego środowiska plastycznego, ukształtowanego chyba jeszcze przez Władysława Strzemińskiego i Katarzynę Kobro, z nastawieniem na poszukiwanie sztuki czystej. Do takiej czystości formy Jan Grodek dąży wychodząc z obserwacji naturalnych otaczających nas zjawisk, od rzeczy istniejących w naturze, w przyrodzie – tak jak rozkwitający kwiat, płonący krzak, zmieniający się obłok na niebie itp.

Prof. Marian Konieczny

Patronat medialny:



Krzew szczęścia,
2000, drewno, szer. 42 cm,
fot. Tomasz Kowalczyk


Łódzka Nike,
2004, gips, wys. 48 cm,
fot. Archiwum Autora

Niesiona wiatrem w2,
2004, żywica polimal,
szer. 54 cm,
fot. Tomasz Kowalczyk



Leszek Rózga – grafiki z lat 2001-2008
5–29 marca 2009, wernisaż 05.03., godz. 18.00

Wystawa odbywa się w roku jubileuszu 85-lecia urodzin i 55-lecia działalności twórczej artysty. Leszek Rózga uzyskał w 1954 roku dyplom z wyróżnieniem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, jako absolwent Wydziału Grafiki Propagandowej w Katowicach, który stanowił filię krakowskiej uczelni. W latach 60. tworzy cykle graficzne: Rudery, Relikty, Zmory i bezmiary, Karuzele, Przenikania, Śmietniki. W roku 1967 rozpoczyna pracę w Państwowej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. W latach 70. powstają m.in. cykle: Kartki z albumu, Nad Morzem Północnym, Pejzaże wiosenne; w latach 80. – Moja Hiszpania, Donkiszoteria, w latach 90. – Egea, Toskania, Monumenty i Kaniony, Z Ziemi Świętej, a w ostatnich latach Wenecja (2006) i Kreta (2008). Artysta poza nauczaniem w łódzkiej PWSSP, późniejszej Akademii Sztuk Pięknych aktywnie uczestniczy w życiu wystawienniczym i wiele podróżuje.

Obecna wystawa jest wyrazem hołdu dla Jego nieustającej, twórczej obecności w polskim życiu artystycznym. Składa się z nigdy nieprezentowanych dotychczas prac z lat 2001-2008 w tym cykli grafik WenecjaKreta.

Patronat medialny:



Toskania snu, 2002,
akwaforta, akwarela, 19,9x9,4 cm,
fot. Mariusz Łukawski, MediaLab


Toskania – Etruska para II, 1996,
suchoryt, akryle, 65x50,5,
fot. Mariusz Łukawski, MediaLab


Kreta – Sen Europy, 2008,
suchoryt, 22x20 cm,
fot. Mariusz Łukawski, MediaLab

Casanova – Taniec, 2006,
suchoryt, akwarela, 27x19,8 cm,
fot. Mariusz Łukawski, MediaLab


Ryszard Popow. Geostruktury malarskie
22 stycznia – 22 lutego 2009, wernisaż 22.01., godz. 18.00

Ryszard Popow urodzony w 1936 w roku w Kutnie. Studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi w latach 1964-1970. Dyplom w 1970 roku z wyróżnieniem. Twórczość w zakresie malarstwa, rysunku i rzeźby. W Łodzi na Retkini i Widzewie Wschód znajdują się dwie duże realizacje przestrzenne z metalu. Od 1980 roku zajmuje się głównie malarstwem. Jego prace eksponowane były na wielu wystawach krajowych i zagranicznych.

Około 1995 roku Ryszard Popow rozpoczął eksperymenty malarskie wykonując pierwszą serię obrazów inspirowanych architekturą. (...) Bliższa analiza tych obrazów pozwala wychwycić, że pozorne „wariacje na temat architektonów” zawierają logiczne projekty różnych układów konstrukcyjnych prześwietlających niejako iluzyjną przestrzeń malarską.

Gustaw Romanowski

Po pierwszej wystawie, która odbyła się w 2001 roku w Ośrodku Propagandy Sztuki, artysta zafascynowany możliwością konstruowania obrazu nie tylko za pomocą środków malarskich, zaczął budować je używając elementów metalowych i pleksi. Powstały rozbudowane kompozycje przestrzenne, które można nazwać obiektami malarskimi. Wybór tych prac, powstałych w latach 2002-2008 prezentujemy obecnie na wystawie.

Patronat medialny:



Ryszard Popow,
Geostruktury malarskie


Kolor i kontrast. Malarstwo Krzysztofa i Anny Kozieł
22 stycznia – 22 lutego 2009, wernisaż 22.01., godz. 17.30

Krzysztof Kozieł
Urodził się 5 października 1957 roku w Elblągu. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Dyplom uzyskał w 1990 roku. W latach 2004-2005 pracownik dydaktyczny w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Uprawia głównie malarstwo sztalugowe na pograniczu abstrakcji, zajmuje się również grafiką i projektowaniem graficznym. Brał udział w wielu wystawach zbiorowych w kraju. Laureat III nagrody na III Biennale „ARS '96” i VI Biennale „ARS 2002”. Prace w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.

Anna Kozieł
Urodziła się 15 maja 1973 roku w Łodzi. Ukończyła Wydział Filozoficzno-Historyczny na Uniwersytecie Łódzkim. W latach 2004-2005 pracownik naukowo-dydaktyczny w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Uprawia głównie rysunek w technice pasteli olejnych oraz malarstwo olejne i akrylowe. Zajmuje się również projektowaniem graficznym. Laureatka III nagrody na VI Biennale „ARS 2002”. Prace w zbiorach prywatnych m.in. w Polsce, Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech i Holandii.

Prezentowane na wystawie prace Anny i Krzysztofa Kozieł pochodzą z lat 2000-2008. Był to okres niezwykle intensywny i znaczący dla [nich] – w życiu osobistym i zawodowym. Doświadczeniom, jakie wyniósł [Krzysztof Kozieł] z łódzkiej uczelni – dziś Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego – dedykowany jest cykl „Horyzonty” z lat 2001-2004. Te kompozycje bez tytułów, jedynie ponumerowane (K1, K17), pokazują, że autor potrafi ująć swój wielki malarski temperament w ryzy, z matematyczną precyzją badając zależności zachodzące pomiędzy poszczególnymi kształtami i kolorami, logicznie wyliczać proporcje obrazu a przy tym nie stracić nic z jego malarskości. „Horyzonty” pokazują także jak ważnym tematem w twórczości tego artysty jest pejzaż – punkt wyjścia do poszukiwań formalnych, tak z kompozycją, jak i z barwą.
(...) Pobyty Krzysztofa Kozieła w Holandii owocują cyklem „Wiatraków”, realizowanych od 2000 roku widoków dziwnych, niepokojących miejsc, przetworzonych w wyobraźni artysty. Jednym słowem natura w obrazach Krzysztofa Kozieła jest niepokojąca i nieujarzmiona, nabrzmiała od emocji, eksplodująca wewnętrzną siłą. Ale artysta potrafi się też wyciszyć – świadczy o tym seria zwana przez niego bajkową. To obrazy po części dedykowane dzieciom Anny i Krzysztofa, inspirowane postaciami Czerwonego Kapturka, Don Kichota, Włóczykija (lub Moczykija), wróżek, ale także światem zwierząt.
(...) Przyjemność z tworzenia obrazów czerpie także Anna Kozieł – jej wielkoformatowe kompozycje to zabawa z układami abstrakcyjnych plam i kolorów na płaszczyźnie. Powierzchnie swoich prac pokrywa gładkimi, wielokrotnie nakładanymi warstwami farb olejnych i akrylowych, czasami stosuje też kolor złoty. Przy dokładnym studiowaniu dostrzeżemy w nich wątki pejzażu, scen rodzajowych, nawet motyw obrazu w obrazie – to rodzaj intelektualnej gry z widzem, traktowanej z lekkim przymrużeniem oka.

Monika Nowakowska
/fragment tekstu Gęstość i prawdopodobieństwo. Karnawał barw z katalogu Kolor i kontrast. Malarstwo Krzysztofa i Anny Kozieł wydanego przez Miejską Galerię Sztuki w Łodzi w styczniu 2009./

Patronat medialny:



Anna Kozieł,
... a milczenie jest złotem,
2007, akryl, olej na płótnie, 70x73 cm,
fot. Piotr Szczegłów

Krzysztof Kozieł,
Czerwony Kapturek,
2007, olej na płótnie, 110x116 cm,
fot. Piotr Szczegłów


Krzysztof Kozieł,
K15.2, 2004,
akryl na płótnie, 70x73 cm,
fot. Piotr Szczegłów



Nabytki Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi
11 grudnia 2008 - 11 stycznia 2009, wernisaż 11.12.2008, godz. 18.00

Po raz pierwszy od roku 1989 Miejska Galeria Sztuki w Łodzi dysponowała środkami przeznaczonymi przez władze miejskie na zakup dzieł sztuki. Ta dotacja otwiera nowy etap działalności Galerii, powrót do świadomego kształtowania profilu kolekcji. Będzie się ona rozwijała w dwóch nurtach. Z jednej strony zakup dzieł łódzkiej awangardy, zwłaszcza prac uczniów Strzemińskiego. Drugi wątek to sztuka najmłodszego pokolenia łódzkich twórców: filmy Anny Orlikowskiej oraz Izabeli Maciejewskiej, instalacja Marty Pszonak, obrazy Magdaleny Moskwy i Pawła Hajncla.
W 2008 roku Miejska Galeria Sztuki w Łodzi otrzymała w darze obraz prof. Andrzeja Łobodzińskiego Pamięci Teresy Tyszkiewiczowej 1992 A oraz prace Z cyklu Triady - I.II.2002 prof. Romany Hałat i cykl grafik Alfonsa Kunena. Ponadto Centrum Grafiki Artystycznej KAUS Urbino - ofiarowało 81 grafik, które były prezentowane na wystawie Urbino - miasto grafiki w Ośrodku Propagandy Sztuki. Zgodnie z regulaminem międzynarodowego triennale Małe Formy Grafiki po 13. edycji wystawy artyści przekazują swoje prace do kolekcji Galerii.

Patronat medialny:



Andrzej Łobodziński,
Pamięci Teresy Tyszkiewiczowej
1992 A
,
1992, olej, płótno, 73x47 cm,
fot. Archiwum Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi


Stefan Krygier,
Szukamy się w przestrzeni,
1992, olej, płótno, 60x60 cm,
fot. A. Pietrzyk


Izabela Maciejewska,
Sacrum,
2000, video


Marta Pszonak,
Gra, 2005-2006,
ceramika szkliwiona, aksamit, drewno,
80x104x215 cm (obiekt),
fot. Archiwum Autorki



Jerzy Kołacz. Mapy pamięci.
Malarstwo i rysunek.

6 – 30 listopada 2008, wernisaż 6.11., godz. 18.00
Kurator wystawy: Andrzej Saj

Pierwsza po 11 latach w Polsce, retrospektywna wystawa malarstwa i grafik Jerzego Kołacza zorganizowana została przez Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu w ramach Dolnośląskiego Festiwalu Artystycznego.
Patronem wystawy jest Marek Łapiński – Marszałek Województwa Dolnośląskiego
Partnerem wystawy jest Miejska Galeria Sztuki w Łodzi.
Kuratorem wystawy jest Andrzej Saj.

Wystawie towarzyszy obszerny album z tekstami Andrzeja Saja i rozmowy Edwarda Zymana z artystą.

Jerzy Kołacz urodzony w 1938 roku w Polsce. W 1962 roku ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Od 1978 roku mieszka w Kanadzie. Od 1963 roku jego prace prezentowane były na wystawach w Polsce, Niemczech, Austrii, Czechach, na Węgrzech, w Holandii, Danii, Belgii, Szwecji, USA i Kanadzie. W dowód uznania dla jego twórczości, Kołacz został mianowany członkiem Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Kanadzie. Magazyn Communication World określił go mianem jednego z najlepszych ilustratorów świata. Otrzymał liczne nagrody za malarstwo i ilustracje, włączając w to srebrne i złote medale, jak również nagrodę za zasługi przyznaną przez Art Directors' Club w Toronto (1981-1991) i Communication Arts Award (1979).

(...) W malarstwie Jerzego Kołacza nie ma chłodnej kalkulacji, przeintelektualizowania wrażeń (nawet mimowolnie przeżywanych), ale też nie jest to sztuka euforycznie ekspresyjna. Ta równowaga, którą osiągnął w swej twórczości jest tyleż zasługą świadomego wybierania i dobierania tematów (sprowokowanych aktualnymi doświadczeniami), co i mimowolnego zdania się na „pracę” pamięci; na te inspiracje „wewnętrznego oka”, którym widzi się dalej, głębiej, kiedy dostrzega się to, co zwykle jest niepostrzegalne. Kołacz „widzi” po stronie poetyckiej, buduje swoją przestrzeń, zamieszkiwania (malarskiego) odwołując się do pamięci, ale to, co wzmacnia, wynosi i uszlachetnia tę przestrzeń przenika z tamtej strony, o której wiemy tak niewiele, a może nic.

Andrzej Saj, „Malarstwo równowagi”, 2008 rok
Patron wystawy:

Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego

Organizatorzy:
  

Patronat medialny:
    


Jerzy Kołacz, Haiku 27 – Połączenie, 2007, technika mieszana na płótnie, 152 x 182 cm, fot. Janusz Wróbel, Adam i Anders Gäfvert



Jerzy Kołacz, Postęp, 2007, technika mieszana na drewnie, 186 x 170 cm, fot. Janusz Wróbel, Adam i Anders Gäfvert



Jerzy Kołacz, Wielokrotny wschód słońca, 2007, technika mieszana na drewnie, 167 x 183 cm, fot. Janusz Wróbel, Adam i Anders Gäfvert



Schmuck 2008
Wystawa Biżuterii Artystycznej

15 maja – 14 czerwca 2008, wernisaż 15.05. godz. 17.00

Organizatorzy: Handwerkskammer für München und Oberbayern, Miejska Galeria Sztuki w Łodzi, Akademia Sztuk Pięknych im. W. Strzemińskiego w Łodzi

Wystawa jest pokazem specjalnym Międzynarodowych Targów Rzemiosła Artystycznego w Monachium. Ze strony niemieckiej wystawę współfinansują: Danner-Stiftung; GHM, Gesellschaft für Handwerksmessen mbH; Handwerkskammer für München und Oberbayern.

Światowa wystawa biżuterii artystycznej, przygotowywana każdego roku przez Handwerkskammer für München und Oberbayern, po raz pierwszy będzie przedstawiona w Polsce, w Łodzi. Szczególną okolicznością, sprzyjającą realizacji tego projektu w Łodzi jest fakt, iż jedynym polskim uczestnikiem wystawy Schmuck 2008 jest prof. Andrzej Szadkowski - znany artysta-projektant, naukowiec, członek Rady Polskiej Akademii Nauk, Stowarzyszenia Gesellschaft für Goldschmiedekunst w Hanau, członek honorowy Stowarzyszenia Twórców Form Złotniczych, profesor zwyczajny a także Prorektor ds. Nauki w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi, gdzie założył i kieruje Katedrą Biżuterii – unikalną w polskim państwowym szkolnictwie artystycznym.
Na ekspozycję składają się prace z całego świata. W konkursie wzięło udział 500 twórców z 36 państw. Ralph Turner – krytyk i znawca sztuki biżuterii, autor cenionych podręczników i opracowań z tej dziedziny, zaproszony jako juror, wyłonił 59 złotników. Poprzednia edycja Schmuck 2007, poza Monachium była prezentowana w Padwie w Oratorio di San Rocco. Schmuck 2008 po prezentacji w Monachium była eksponowana w Birmingham w Wielkiej Brytanii. Całość prezentacji składa się więc na swoiste święto sztuki biżuterii i jest wyrazem uznania dla całego wzornictwa polskiej biżuterii współczesnej, której symbolicznym centrum stanie się w maju Łódź.
W ten sposób Łódź będzie włączona jako miasto – partner światowej wystawy biżuterii – w międzynarodowy obieg artystyczny tej dyscypliny sztuki.


Simon Cottrell, Faceted tubes, flags, brooch, 2006, monel, stainless steel, 80 x 50 x 30 mm, fot. Autor


Ted Noten, Moscow, necklase, 2006, lacquered brass, zirkonia, precious stones, textile, cocaine, 850 x 270 mm, fot. Autor


Katja Prins, brooch, 2007, silver, sealing wax, 83 x 76 x 35 mm, fot. Autor


Peter Skubic, brooch, 2007, reflective stainless steel, lacquer, 80 x 55 x 40 mm, fot. Autor


Tore Svensson, brooch, 2007, steel gilt, 75 x 60 mm, fot. Autor


Annamaria Zanella, The Bride, brooch, 2006, silver, gold, steel, enamel, acrylic, 60 x 63 x 28 mm, fot. Autor



Eugeniusz Haneman – Fotografia
10 kwietnia – 10 maja 2008, wernisaż 10.04., godz. 18.00
Kurator: Elżbieta Fuchs

Eugeniusz Haneman, artysta fotografik, urodzony w Warszawie w 1917 roku.
Ważną propozycją Miejskiej Galerii Sztuki w ramach 8. Festiwalu Nauki Techniki i Sztuki Łódź 2008 jest retrospektywna wystawa zdjęć Eugeniusza Hanemana – jednego z najwybitniejszych polskich artystów fotografików. Wyrastając z doświadczeń polskiej fotografii międzywojennej, po pejzażach i portretach z przełomu lat 30. i 40., stworzył przejmujący cykl zdjęć dokumentujących tragedię Powstania Warszawskiego. Po wojnie związał się z łódzkim przemysłem filmowym, w latach 1953-2005 był pracownikiem łódzkiej Szkoły Filmowej a równolegle pracował jako operator Polskiej Kroniki Filmowej w Krakowie. Po likwidacji krakowskiego Instytutu Filmowego wrócił do Łodzi i jest z nią związany do dziś. Od 1947 roku należy do Związku Polskich Artystów Fotografików, którego jest obecnie najstarszym żyjącym członkiem z legitymacją nr 25. To ważna postać nie tylko polskiej, ale i światowej fotografii.

W Galerii Willa prezentowanych jest kilka cykli tematycznych z różnych okresów imponującej twórczości Eugeniusza Hanemana – począwszy od pierwszych zdjęć, wywodzących się z tradycji piktorialnej, poprzez reportaż, aż po subtelną estetyzację rzeczywistości, połączoną z jej wnikliwą obserwacją. Artysta w poetycki sposób uwiecznia ludzi w codziennych, z pozoru banalnych sytuacjach, w liryczny sposób fotografuje pejzaż, pięknie wydobywając wszelkie niuanse podkreślające nastrój chwili, doskonale umie też oddać klimat miejsca poprzez odpowiednie wykadrowanie architektury. Jego prace łączą w sobie doskonały, wypracowany przez lata doświadczeń artystycznych warsztat – są niezwykle malarskie, co przy ograniczeniu do czerni, bieli i gamy szarości wymaga od autora mistrzowskiego operowania światłem – i umiejętność opowiadania o zdarzeniach potocznych, składających się na obraz naszego życia.

Odznaczenia: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski i Warszawski Krzyż Powstańczy.
Otrzymał także: Medal Jana Bułhaka nadany przez ZPAF, Medal 150-lecia fotografii, AFIAF tytuł Światowej Federacji Sztuki Fotograficznej, Złotą Odznakę Federacji Amatorskich Stowarzyszeń Fotograficznych w Polsce, Medal za zasługi dla PWSFTviT w Łodzi, Złote Skrzydła – statuetkę od Towarzystwa Przyjaciół Łodzi, Honorowe Członkowstwo Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego, do którego należy od 1953 roku, a w 2007 został uhonorowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego medalem Gloria Artis.


Autoportret I, 1957


Powstańcy, sierpień 1944


W Dolinie Prądnika, 1956


Studium portretowe, 1944


Sahara (Łeba), 1954


Piazza San Marco, Wenecja, 1967



Sławomir Ćwiek
Grafika i rysunek

7 marca – 30 marca 2008, wernisaż 07.03., godz. 18.00

Sławomir Ćwiek urodził się w 1954 roku w Łodzi. W 1980 ukończył studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, praca dyplomowa w Katedrze Grafiki Warsztatowej. W 2004 na Wydziale Grafiki i Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi uzyskał stopień doktora habilitowanego. Obecnie jest pracownikiem dydaktycznym Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi i Akademii Świętokrzyskiej - Filii w Piotrkowie Trybunalskim.
Przygotowana w przestrzeni Galerii Willa wystawa: Sławomir Ćwiek - grafika i rysunek ma na celu zaprezentowanie i zestawienie ze sobą artystycznych dokonań Artysty z ostatnich lat, w tym pokazanie kilku premierowych prac: grafik, monotypii i rysunków przygotowanych specjalnie na tę wystawę.
W jego twórczości najważniejsze miejsce zajmuje grafika i rysunek. Technika serigrafii umożliwia mu tworzenie aluzyjnie figuratywnych form o ekspresyjnym charakterze. To właśnie z nich, traktowanych jako szablony, narodziły się siatki do niektórych prac autora. Sławomir Ćwiek jest także autorem monotypii, których niezwykle dynamiczna kompozycja budowana jest za pomocą nachodzących na siebie monochromatycznych form, o różnym stopniu gradacji szarości, co w rezultacie daje bardzo malarskie efekty.
Artysta wykonuje także rysunki na druku, które ujawniają jego temperament dzięki zastosowaniu silnych kontrastów i dynamiki, a w szczególności poprzez charakterystyczny dla niego dramatyzm w postrzeganiu otaczającego świata. Tutaj „Kreska wykonana zwykłym ołówkiem staje się na czarnym druku srebrną nicią delikatnej tkaniny albo przeciwnie – opatrunkiem okrywającym ranę. (...) Druk podmalówki i zakreskowania inaczej łapią światło, inaczej błyszczą, inaczej kładą się na papier. Dlatego w zależności od kąta patrzenia, (...) oddalania lub przybliżania wzroku, kierunku z którego obserwujemy pracę, widzimy co innego. Wielość możliwości rodzi dialog, życie.”

Wstęp do katalogu – Piotr Grobliński


Z cyklu Skreślenia, 2007, rysunek,
100x70 cm, fot. Autor


Zachwaszczenie I, 2007, serigrafia,
100x70 cm, fot. Autor



Jerzy Grabowski (1933-2004)
Malarstwo, rysunek, grafika

17 stycznia – 2 marca 2008, wernisaż 17.01., godz. 18.00

Kuratorzy: Andrzej Kalina, Ryszard Gieryszewski

Jerzy Grabowski był artystą silnie związanym z łódzkim środowiskiem artystycznym. Przez wiele lat, od 1976 do momentu śmierci,prowadził pracownię technik litograficznych w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Był członkiem wielu międzynarodowych stowarzyszeń artystycznych, zdobył liczne nagrody a wystawach międzynarodowych grafiki. Szczególnie związany z Biurem Wystaw Artystycznych w Łodzi, obecnie Miejska Galeria Sztuki w Łodzi i międzynarodowym triennale Małe Formy Grafiki Polska-Łódź.
Wystawa przygotowywana we współpracy z Galerią Wozownia w Toruniu i Galerią Amcor Rentsch, która sfinansuje 80 % kosztów katalogu, jest pierwszym retrospektywnym przeglądem twórczości artysty. Jerzego Grabowskiego dobrze charakteryzują jego własne wypowiedzi analityczne oraz wypowiedzi krytyków. Bożena Kowalska podkreśla fakt, iż:
„Nie dążąc do tego jako świadomie wytyczonego celu, wypracował Jerzy Grabowski własny, niepowtarzalny styl, osobisty i osobliwy język wypowiedzi artystycznej, którego nie da się z nikim innym pomylić. W samym duchu tworzone są jego grafiki, jego obrazy i rysunki. Na wyjątkową uwagę zasługują te ostatnie. Noszą one przeważnie znamiona szkiców przygotowawczych do realizacji ostatecznych w technice graficznej lub malarskiej. Stanowią wstępny etap pracy, w którym dokonywane są obliczenia i na ich podstawie budowane struktury cyfrowe, a obok zapisy kolorystyczne, w którym poszczególnym wartościom cyfrowym odpowiadają zaprogramowane przez artystę warunki barwne. W istocie jednak rysunki Grabowskiego stanowią pełnowartościowe wypowiedzi twórcze. Mają wprawdzie często charakter osobistych notatek zapisów ulotnych i myśli i nasuwających się w trakcie pracy refleksji, a zatem znamiona swobody, jaka cechuje działanie robocze. Dzięki temu wszakże ujawniają proces narodzin koncepcji artysty i watki jego rozważań. Mają też, tak ważny w coraz bardziej zmechanizowanym świecie, walor śladu bezpośredniego dotknięcia ręki twórcy.”


Rozważania o symbolice cyfr, 1994, grafika, 50,7 x 80,3,
bibuła japońska, ca 92 x 63,5, fot. Tomasz Matczak



Wiesław Przyłuski
Ślady i znaki

5 grudnia 2007 – 4 stycznia 2008, wernisaż 5.12., godz. 18.00

Wiesław Przyłuski urodził się w Łodzi w 1959 roku. Studiował na Wydziale Grafiki PWSSP w Łodzi (obecnie ASP), grafikę projektową pod kierunkiem Krzysztofa Lenka, potem Jana Kubasiewicza oraz grafikę warsztatową pod kierunkiem Leszka Rózgi. Dyplom obronił w 1986 roku w Pracowni Wklęsłodruku profesora Leszka Rózgi (cykl grafik O tym i o wszystkim innnym) i w Pracowni Typografii profesora Jana Kubasiewicza (opracowanie graficzne wierszy Cypriana Kamila Norwida: Ogólniki, Adam Krafft, W pracowni Guyskiego, Lapidaria, Malarz z konieczności).
W roku 1998 uzyskał tytuł doktora na podstawie cyklu suchorytów 14 stacji Drogi Krzyżowej. Za ten cykl artysta otrzymał w roku 1997 Nagrodę im. Władysława Pietrzaka. W roku 2002, na podstawie cyklu graficznego Mythos oraz pracy teoretycznej z zakresu grafiki warsztatowej, uzyskał tytuł doktora habilitowanego. Obecnie jest adiunktem w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi na Wydziale Grafiki Warsztatowej. Głównym środkiem wypowiedzi Wiesława Przyłuskiego jest rzeźba i grafika.


Wiedza, żelazo, 2005, wys. 54 cm


Słuch, żelazo, 2005, wys. 55 cm



Fotografia dzikiej przyrody 2006
8 listopada – 2 grudnia 2007, wernisaż: 8.11., godz. 17.00

Patronat Honorowy:
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Minister Środowiska

Wystawę tworzą zwycięskie prace z konkursu fotograficznego Wildlife Photographer of the Year 2006, organizowanego przez BBC Wildlife Magazine oraz Muzeum Historii Naturalnej w Londynie.
Na tegoroczną edycję wystawy składają się 84 zdjęcia, nagrodzone i wyróżnione w kilkunastu kategoriach, autorstwa 70 fotografów z 24 krajów. Zwycięskie prace wyselekcjonowano spośród ponad 18 tys. fotogramów, wykonanych przez 1593 autorów z 55 krajów.
Fotografie ukazują różne aspekty życia: zagrożenie, walkę, narodziny, przemijanie, wydarzenia zwyczajne i niezwykle, również takie, które stawiają pytania dotyczące oddziaływania człowieka na przyrodę. Wystawa, ukazując dramatyzm i różnorodność form życia na Ziemi, ma walor edukacyjny, sprzyja budzeniu wrażliwości ekologicznej i dbałości o naturalne piękno przyrody.
Po raz czwarty w historii wystawy, jest na niej zdjęcie wykonane przez polskiego fotografa. Już po raz drugi jest to młody warszawianin, Mateusz Kowalski, zdobywca III nagrody w jednej z kategorii młodzieżowych konkursu (15 - 17 lat).

Sponsorami tourne wystawy po Polsce są:
Nikon, Shell, British Council,Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz Izba Gospodarcza Wodociągi Polskie.


Taniec żurawi mandżurskich , © Jan Vermeer (Holandia)



Wiesław Maciejewski – Fotografia
11 października – 4 listopada 2007, wernisaż 11.10., godz. 18.00

Wystawa towarzyszy jubileuszowi 60-lecia Oddziału Łódzkiego Związku Polskich Artystów Fotografików, którego artysta był wieloletnim członkiem i animatorem.

Wiesław Maciejewski urodził się w 1929 r. w Skierniewicach, zmarł w 2005 r. w Łodzi. Od 1955 r. był członkiem Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego, w 1963 r. został przyjęty do Związku Polskich Artystów Fotografików. Posiadał tytuł AFIAP. Brał udział w kilkudziesięciu wystawach krajowych i zagranicznych, zdobywając wiele nagród i wyróżnień. W 1988 r. został odznaczony Medalem ZPAF „Za zasługi dla rozwoju fotografii. Od 1997 r. otrzymał Medal z okazji 50-lecia ZPAF za zasługi w dziedzinie fotografii. Wystawa indywidualna fotografii Wiesława Maciejewskiego to pokaz ponad 90 czarno-białych prac, zrealizowanych począwszy od lat 50. do momentu śmierci, w roku 2005. Zdjęcia wykonane są w technice bromowej. Wiesław Maciejewski szukał specyficznych, wyrazistych ujęć, które następnie w ciemni porządkował, wygaszając lub wzmacniając, a niekiedy również przerysowując, zarejestrowane sceny, tak by w efekcie powstała celowa synchronizacja wszystkich elementów, stanowiąca precyzyjną, jasną wypowiedź. Najważniejszą cechą tej twórczości jest to, iż nie narzuca odbiorcy jednego, właściwego kontekstu, nie potrzebuje otoczki treściowej, umacniającej jej odczytanie. Urok tych czarno-białych prac, ich wyrazistość, doskonałość formalna i otwartość na rzeczywistość widzialną, pozwala poszerzyć lub zmodyfikować wiedzę o tym, co nas otacza. Twórczość ta wypełnia najistotniejszy postulat sztuki, otwierając odbiorcę na nowe doznania, każe zachwycić się sceną, światłem, obrazem, spojrzeć na świat uważniej.


xxx, 1986


Monika A.
– skrzypaczka
, 2000


Martwa natura
z czosnkiem
, 1996


Krynica Morska, 1964


Kąty Rybackie, 1964


Justyna Ł., 2000


Miłość – Łeba, 1960

Indywidualistka, 1966


Pasja pokoleń – Portret artystów rodziny Mann
Katharina Mann – Małe i duże grzechy
Marek Mann – Jam Session

4 – 30 września 2007, wernisaż 4.09., godz. 19.00

Wystawa zorganizowana dzięki pomocy finansowej:

Institut für Auslandsbeziehungen
w Stuttgarcie
Urząd Miasta Łodzi


Patronat medialny


Pasja pokoleń – Portret artystów rodziny Mann to projekt ukazujący sylwetki członków rodziny, w której nastąpiło szczególne nagromadzenie wybitnych osobowości, artystów malarzy, muzyków, naukowców. W rodzinie tej od wielu pokoleń kładziono szczególny nacisk na wykształcenie oraz rozwój zainteresowań i talentów. Mannowie kształcili się na uczelniach w rodzinnym Lwowie (dokąd w XVIII w. przywędrowali z Nadrenii) także w Wiedniu, Krakowie, Warszawie, Kolonii, Düsseldorfie, Cambridge i Los Angeles.

Z Łodzią związany był m.in. Roman Wilhelm Mann (1911 Lwów
1960 Zakopane) scenograf filmowy, architekt, malarz, rysownik, pedagog i wykładowca. Był absolwentem Wydziału Architektury Politechniki Lwowskiej, gdzie studiował w latach 1930-1935 oraz Staatliche Kunstgewerbeschule w Wiedniu, gdzie przez następne dwa lata (1937-1938) kontynuował studia z architektury wnętrz i scenografii. Od 1947 do 1952 roku był scenografem w Państwowym Przedsiębiorstwie „Film Polski”, a od 1948, aż do śmierci również w Zespołach Realizatorów Filmowych. W latach 1951-56 był kierownikiem Zakładu Architektury Wnętrz i Projektowania oraz Architektury Okolicznościowej w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Zaprojektował scenografię do 36 polskich filmów, były to m.in.: Pokolenie, 1954; Cień, 1956; Człowiek na torze, 1956 Kanał, 1956, Ewa chce spać, 1957; Popiół i diament, 1958; Matka Joanna od Aniołów, 1960.
Żoną Romana Manna była Lidwina Mann – absolwentka Państwowego Instytutu Sztuk Plastycznych we Lwowie, która od roku 1960 współpracowała także przy produkcji filmów polskich, wykonując kostiumy i niekiedy również scenografie. Podobne zainteresowania odziedziczył syn Romana i Lidwiny
Paweł Mann absolwent archeologii na Uniwersytecie Łódzkim, od 1970 roku członek Zespołu Tor w Przedsiębiorstwie Realizacji Filmów Zespoły Filmowe. Jego brat Marek Mann jest absolwentem ASP w Warszawie, zajmuje się, m.in. malarstwem, grafiką, ilustracją, muzyką jazzową i właśnie cykl prac zatytułowany Jam Session z lat 2001-2007, poświęcony tej muzyce i jej słynnym wykonawcom, pokaże w Galerii Willa. Na tej wystawie zaprezentuje się także Katharina Mann wnuczka Romana, córka Pawła, która ukończyła studia malarskie w Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie. Podobnie jak ojciec i wuj obecnie mieszka i tworzy w Kolonii, na tamtejszym uniwersytecie pogłębia studia z dziedziny historii sztuki, pisząc rozprawę doktorską o polskim symbolizmie w malarstwie. Na wystawie pokaże dwa cykle malarskie Małe grzechy i Duże grzechy z lat 2005-2007.
Brat Romana Kazimierz, który ukończył architekturę we Lwowie i wiedeńską Kunstgewerbeschule i jego dzieci Marta
projektantka i Wojciech dziennikarz radiowy i telewizyjny, to kolejna gałąź tej niezwykłej rodziny, także związana ze sztukami plastycznymi i muzyką.
Najsłynniejszym muzykiem w tej rodzinie, był urodzony w 1883 roku Józef Mann. Śpiewak operowy, który pierwsze kroki na deskach teatru stawiał w rodzinnym Lwowie. Jego kariera rozwijała się bardzo dynamicznie, nagrywał płyty gramofonowe, występował w Hofoper w Wiedniu, a także Wiesbaden, Pradze, Stuttgarcie, Berlinie i Monachium. Zmarł podczas spektaklu, w berlińskim teatrze, w dniu 5 września 1921 roku.

5 września o godz. 16.00 w Alei Gwiazd przy ul. Piotrkowskiej w Łodzi
odbędzie się odsłonięcie Gwiazdy Romana Manna – scenografa

Roman Mann,
projekt scenografii do filmu
Młodość Chopina, 1951

Roman Mann,
Kinkiet z restauracji Malinowa, Hotel Grand Łódź, 1958

Marek Mann, Michał Urbaniak,
2007, akryl, płótno, 160x190 cm

Marek Mann, Am Bass,
2003, akryl, płótno, 80 x 100 cm

Katharina Mann, Z cyklu Małe grzechy,
Gniew, 2005, olej na płótnie, 150x120 cm
Katharina Mann, Z cyklu Małe grzechy, Obżarstwo, 2005, olej, płótno, 150x120 cm


...a czas sobie biegnie...
Tkaniny Dobrosławy Kowalewskiej, Bogusława Kowalewskiego,
Izabeli Marcjan i Marii Magdaleny Wiejackiej

Wystawa towarzyszy 12 Międzynarodowemu Triennale Tkaniny, Łódź '07
3 – 26 sierpnia 2007, wernisaż: 2 sierpnia, godz. 17.00

Na wystawie ...a czas sobie biegnie..., po blisko półwieczu od ukończenia studiów, spotka się czwórka artystów, absolwentów łódzkiej PWSSP. Dobrosława Kowalewska, Izabela Marcjan i Magdalena Wiejacka wyszły z pracowni prof. Antoniego Starczewskiego, Bogusław Kowalewski z pracowni prof. Teresy Tyszkiewicz. Artystów różnią upodobania, metody uprawiania sztuki, drogi wybranego życia zawodowego. Wspólną fascynacją pozostała tkanina, interpretowana zgodnie z indywidualnym temperamentem. Dobrosława Kowalewska uprawia haft. Układając nitkę obok nitki „maluje nieprzedstawiające formy – abstrakcyjny ekwiwalent zapisu odczuć i spostrzeżeń. Izabela Marcjan wypracowała własną rozpoznawalną technikę tkacką wywodzącą się z prastarej, dwuosnowowej tkaniny podwójnej. Ostatnio poszukuje nowych materiałów i sposobów ich użycia, nie porzucając wypływających ze znajomości tkaniny zainteresowań. Rysująca od zawsze i z sukcesem Magdalena Wiejacka sięga po formy poza tkackie, acz dobrze osadzone w nurcie sztuki włókna; tworzy assamblaże od mięsistych tkanką użytego surowca, po subtelne, wręcz powietrzne. Bogusław Kowalewski nie lubi schematów. Różnorodność użytych materiałów (skóra, włosie, stilon, len, wełna, drewno) wykorzystuje w kompozycjach jednocześnie bogatych i oszczędnych. Ulotność chwili, oczarowanie przestrzenią, urodą koloru i formy stanowią punkt wyjścia. Spotkanie po pięćdziesięciu latach nie ma charakteru retrospektywnego przeglądu. Jego ideę Dobrosława Kowalewska ujęła następująco: Prosimy wszystkich chętnych do zastanowienia się jak zmieniają nas lata, co pozostaje i trwa, kiedy czas sobie biegnie...
Wystawę zrealizowano dzięki pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Małgorzata Wróblewska-Markiewicz


Dobrosława Kowalewska
z cyklu Kalendarz - Styczeń
2005

Izabela Marcjan
Rzeka pragnień
2006

Tkaniny Bolesława Tomaszkiewicza
Wystawa towarzyszy 12 Międzynarodowemu Triennale Tkaniny, Łódź '07
23 maja – 22 lipca 2007, wernisaż: 22 maja, godz. 17.00

PATRONT MEDIALNY


Wystawa indywidualna łódzkiego artysty Bolesława Tomaszkiewicza, prezentowana w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi, jest jego pierwszą retrospektywną ekspozycją tkanin. Prezentuje prace zrealizowane od początku lat 60. do chwili obecnej. Obok najwcześniejszych tkanin żakardowych (Ażurowa, ok. 1962; Pasiak, 1964), gobelinów (Pulpit, 1965; Omszały, 1968), tkanin dwuosnowowych podwójnych (Księżyc, Cztery księżyce, 1965), zaprezentowany zostanie również m.in. cykl Tkanin prób z lat. 70., wykonanych na krośnie nicielnicowym podnóżkowym, w technice tkaniny podwójnej dwuosnowowej oraz tkaniny nicielnicowe podwójne (Kompozycja czerwono-granatowa z bielą i granatowym kwadratem, 1977, Kompozycja biało-brązowa z czerwonymi i różowymi kwadracikami, 1977), gobelin łączony z kilimem (Kompozycja ze stilonem, 1986) i, pochodzące z ostatnich lat, tkaniny podwójne (Requiem I, 2006, Requiem II, 2007).
...Sztuka
jak mówi artysta jest dla mnie podstawą do poszukiwania porządku we mnie, wokół mnie, wszędzie. Dążę do ułożenia atakujących sprzeczności w mój obraz widzenia rzeczywistości, takiej, jaką chciałbym postrzegać, zbudowanej z tego, co jest ważne, z zachowaniem proporcji i harmonii?
Ekspozycja przedstawia prace będące własnością artysty i tkaniny użyczone przez Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Narodowe w Poznaniu, Muzeum w Łowiczu.
Wystawę zrealizowano dzięki pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.



Bolesław Tomaszkiewicz
Kompozycja w kratę
biało-brązową
z różowymi kwadratami
,
1977, tkanina nicielnico

Bolesław Tomaszkiewicz
Złoty krzyż - Kompozycja zielono-czarno-złota,
1980, tkanina nicielnicowa podwójna

Bolesław Tomaszkiewicz
Jesienny szron,
1973/74, gobelin, len, wełna, 282 x 203


Joanna Wiszniewska-Domańska Alchemia podróży
12 kwietnia – 8 maja 2007, wernisaż 12.04., godz. 18.00

PATRONT MEDIALNY


Urodziła się w Łodzi. Dyplom PWSSP w Łodzi w pracowni prof. St. Fijałkowskiego uzyskała w 1972 r. Zajmuje się rysunkiem, grafiką i książką artystyczną. Jest profesorem Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi. Główne miejsce w twórczości artystki zajmuje rysunek i grafika oraz obiekty przestrzenne, dla których inspiracją jest człowiek i jego wnętrze. Ekspozycja przygotowywana przez Miejską Galerię Sztuki w Łodzi jest zbudowana z 3 cykli prac, które rozwijały się na przestrzeni ostatnich kilku lat: Alchemia podróży, Marzyciele, Konstruktorzy, Miasto Biblioteka. Cykle te zainspirowane zostały Alchemikiem; Paulo Coelho i osnute są wokół poszukiwania drogi do samej siebie. Joanna Wiszniewska-Domańska jest artystką cenioną przez krytyków i odbiorców, ze względu na rzetelność rysunku, precyzyjnie dobraną gamę kolorystyczną, za pomocą których to narzędzi buduje niepokojące, intrygujące obrazy, odwołujące się do naszej pamięci i wyobraźni. Zazwyczaj umieszczana jest w kręgu oddziaływania surrealizmu. I właśnie ten kierunek poszukiwań zwrócił uwagę Fundacji Eugenio Granell, która zaprosiła artystkę do współpracy i przygotowała w Muzeum Fundacji w Santiago de Compostella jej wystawę indywidualną.



Joanna Wiszniewska-Domańska
Wiersz o ogrodzie czerwonych róż,
książka artystyczna, 2006

Joanna Wiszniewska-Domańska
Biblioteka codzienności,
grafika, 2006


Andrzej Graczykowski Obrazy
8 marca – 8 kwietnia 2007, otwarcie 8 marca, godz. 17.00

PATRONT MEDIALNY


Andrzej Graczykowski (1947) jest absolwentem Wydziału Grafiki i Malarstwa Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi. Dyplom w 1974 r. w Pracowni Technik Metalowych prof. Leszka Rózgi. W l. 1975-83 asystent w Pracowni Technik Drzeworytniczych Katedry Grafiki Warsztatowej w macierzystej uczelni. W 1980 r. był współzałożycielem grupy artystycznej Correspondance des Arts (książka artystyczna). Zajmuje się grafiką, malarstwem i grafiką komputerową.
Andrzej Graczykowski maluje niepełne lub dramatycznie zniekształcone postacie umieszczone w nieokreślonej przestrzeni. Nie obciąża wypowiedzi opisem sytuacji, nie przytłacza rozbudowaną narracją i anegdotą. Dzieła cechuje szczególna nastrojowość, atmosfera egzystencjalnych niepokojów, rodzaj świadomego antyestetyzmu o podłożu symboliczno – katastroficznym. Obrazy układają się w cykle, kolejne prace dotykają innego aspektu problemu, do momentu aż ten zostanie oświetlony ze wszystkich stron i zamknięty. Artysta zdaje sobie sprawę, że - wobec złożoności problemów współczesnego świata stworzenie dzieła, obejmującego całość zagadnienia nie jest możliwe. Powstają zatem prace egzystujące niezależnie i równocześnie powiązane ze wszystkimi innymi. Bohater obrazów Andrzeja Graczykowskiego prezentowany jest niczym w świetle reflektorów. Jak klaun w cyrku lub debiutant wypchnięty na deski jarmarcznej, teatralnej sceny. Punktowe światło ukazuje ułomną, przestraszoną, poddaną codziennym rytuałom ludzką istotę. Człowiek, drobina wobec potęgi losu i śmierci, wydaje się być nieco niepewny w ruchach i gestach, żałosny w swej powadze i jakby niezdający sobie sprawy ze znikomości swych uczynków spełnianych pod niebem wieczności. Czasem postaci, szukając oparcia, tłoczą się jak nieszczęśnicy na skrzydłach średniowiecznych ołtarzy (?)

Dariusz Leśnikowski /fragment tekstu z katalogu towarzyszącego
wystawie prac A. Graczykowskiego/


Andrzej Graczykowski
Bez tytułu, technika własna



Marta Rak-Podgórska. Pastele
8.02.– 3.03.2007, otwarcie 8.02, godz. 18.00

PATRONT MEDIALNY


Marta Rak-Podgórska studia artystyczne odbyła w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, w pracowni prof. Romana Modzelewskiego. Dyplom w roku 1960 na Wydziale Tkaniny. Zajmowała się działalnością pedagogiczną, projektowaniem dla przemysłu włókienniczego, grafiką użytkową, rysunkiem, malarstwem. Od 1978 uprawia głównie rysunek pastelami.
Od 1962 członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Od 1995 członek Stowarzyszenia Pastelistów Polskich.

Na wystawie będzie można zobaczyć prace z lat 1977-2006.

Obcując z obrazami wykreowanymi przez Martę Rak-Podgórską często zadajemy sobie pytanie, czy są one odbiciem realnego świata. Owszem, rozpoznajemy w tych wizjach elementy otaczającej nas rzeczywistości: fragmenty konkretnego
często nawet nazwanego pejzażu, formy natury, sportretowane postaci, ale jest to, czujemy, rzeczywistość wzbogacona
o szczególne, odautorskie emocje.
Przedmiot, ten realnie istniejący w rzeczywistości i będący źródłem przeżycia, jak i ten istniejący jedynie w wyobraźni artystki i przeniesiony na kartę papieru staje się pretekstem do wyrażenia określonego uczucia. Jest nim najczęściej zachwyt dla piękna i czystości natury, jej form, jej rytmów, wywoływanych przez nią odczuć. Twórczyni stara się oddać raczej atmosferę chwili, jej czar, zachować to, co ulotne i migotliwe. Istotą poszukiwań artystki stała się umiejętność rysunkowego oddania nastroju wywołanego przez kompozycje form natury, grę światła, atmosferę. Marta Rak-Podgórska oddała się we władanie pleneryzmowi, pasją stała się uważna obserwacja natury; istotne miejsce obok intelektualnych rozważań zajęła chęć oddawania szczerych emocji. Środkami do opisywania świata stały się kolor
i światło, metodą
szybkie ruchy ręki uzbrojonej w pastelową kredkę.
Malarka, jak w pogodnym muzycznym kaprysie, swobodnie operuje formą, opracowując wariacyjnie różnorodne motywy.
Technika pastelowa sprzyja szybkim impresjom. Nie pozwala, jeśli ma wyrażać nagłe, autentyczne przeżycia, na pochylanie się nad szczegółem. Wizje artystki stanowią jedynie wyraz odczuć, wywołanych przez napotkane źródła inspiracji; ich plastyczny wizerunek bywa czasem różny od wzorca, kompozycje z czasem zaczęły zmierzać bądź w kierunku uproszczenia, syntezy, bądź w kierunku stylizacji. Ta ostatnia na pewno odpowiada wrażliwości estetycznej artystki, jak również Jej osobistej wrażliwości jako człowieka i kobiety (?)

Dariusz Leśnikowski, /fragment tekstu zamieszczonego
w katalogu towarzyszącym wystawie/




Marta Rak-Podgórska
Wyzwolenie



Marta Rak-Podgórska
Chmura nad Bałtykiem



8 Międzynarodowy Festiwal Sztuki Książki CZAS
19 grudnia 2006 - 28 stycznia 2007, otwarcie 19.12., godz. 17.00
www.bookart.pl

Festiwal został zrealizowany w ramach programu Operacyjnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Promocja twórczości"

HONOROWY PATRONAT
Kazimierz Michał Ujazdowski Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego

PATRONI MEDIALNI


Organizatorzy:
 

Autorką i kuratorką projektu
jest Alicja Słowikowska, zajmująca się książką artystyczną i wieloma innymi dyscyplinami sztuki. email:alicja.slowikowska@wp.pl

Radę Programową i Komitet Organizacyjny Festiwalu stanowią: Jadwiga i Janusz Tryzno, Joanna Stokowska, Ewa Latkowska-Żychska, Marek Gajewski, Radosław Nowakowski, Grzegorz Borkowski.

Jury 8 Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Książki CZAS:
Ewa Latkowska - Żychska przewodnicząca, prof. ASP w Łodzi
Andrzej Marian Bartczak, prof. ASP w Łodzi
Elżbieta Fuchs, dyrektor Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi
Jadwiga Tryzno, dyrektor Muzeum Książki Artystycznej
Grzegorz Borkowski, krytyk sztuki, redaktor naczelny OBIEGU
Marek Gajewski, artysta
Radosław Nowakowski, artysta
Alicja Słowikowska - kurator, artystka

WYSTAWA TOWARZYSZĄCA:
30 lat książek artystycznych Andrzeja Mariana Bartczaka.
Mroczny Heraklit z Efezu. Tajemniczy Joseph Beuys. Nieznany Joseph Cornell.

Miejska Galeria Sztuki w Łodzi, Galeria Chimera ul. Wólczańska 31

Prezentujemy książki eksperymentalne, manuskrypty, wydawnictwa autorskie, bibliofilskie, unikaty, obiekty przestrzenne oraz dzieła sztuki, w których słowo, forma i obraz stanowią integralną całość.
Dla wszystkich zainteresowanych głębszym poznaniem, nie tylko wizualnej strony dzieł, wystawa przyniesie wiele inspiracji; intymny kontakt z książką wymaga poświęcenia jej dużo Czasu, zwrócenia uwagi, szczególnie na teksty i komentarze samych twórców i sposoby realizacji idei, jej ekspresję i oryginalność kulturową, etniczną i pokoleniową.
Pragniemy zwrócić Państwa uwagę na wizualny, literacki i filozoficzny aspekt prezentowanych dzieł, a także źródła inspirujące artystów do kreacji dzieł o czasie.

Sztuka Ksiązki jest jedynym tego rodzaju cyklicznym projektem w Polsce, od początku 1994 r., objętym patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

W 8 Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Książki CZAS
uczestniczy 90 twórców z 15 krajów: Australii, Brazylii, Danii Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Irlandii, Kanady, Litwy, Niemiec, Polski, Słowacji, Ukrainy.




Renata Pacyna-Kruszyńska
Ten który spada
tekst Sławomira Mrożka
Pierwsza nagroda
oraz Dyplom Honorowy Muzeum Drukarstwa Warszawskiego



Jadwiga i Janusz Tryzno
Orfeusz i Eurydyka
wiersz Czesława Miłosza, przekład na język niemiecki: Dorreen Daume


Monika Krygier
Trwałość / Nietrwałość
 Wyróżnienie


Marek Gajewski,
457 Dni i nocy, 2006



Secesja w Łodzi
26 października – 10 grudnia 2006,
wernisaż: 26.10., godz. 18.00

Kurator: Wisława Jordan
Patronat Honorowy: Prezydent Miasta Łodzi dr Jerzy Kropiwnicki

W dniu otwarcia wystawy o godz. 15.00, zapraszamy na spotkanie
z prof. Pawłem Banasiem (Uniwersytet Wrocławski), pt. Gawęda o secesji.

Patronat Medialny:


Wystawa w secesyjnej willi łódzkiego fabrykanta Leopolda Rudolfa Kindermanna jest próbą odtworzenia atmosfery secesji w Łodzi i wskazania na główne wątki przejawów secesji w mieście w jej różnych - co do poziomu artystycznego i bazy społecznej - formach. Oprócz realizacji artystycznych, związanych z fundacjami bardziej zamożnych i wykształconych warstw miasta, można zobaczyć przykłady wytwórczości popularnej, reprezentującej rodzącą się na początku XX w. kulturę masową.
Charakter miasta – jednej z najbardziej progresywnie rozwijających się przemysłowych aglomeracji Europy – dawał okazję do interesującego spotkania rewolucji industrialnej z ideami artystycznymi przełomu XIX i XX w. Reperkusje tej konfrontacji odnaleźć można w rodzących się wtedy nowych formach wyrazu, technikach i funkcjach sztuki.
Ekspozycja obejmuje, m.in.:
- malarstwo i rzeźbę o cechach secesji łódzkich artystów (Samuel i Leon Hirszenbergowie, Maurycy Trębacz, Franciszek Łubieński, Bolesław Nawrocki, Henryk Glicenstein i in.), poszerzoną prezentację twórczości Henryka Szczyglińskiego, wybitnego pejzażysty, urodzonego w Łodzi i działającego tu w l. 1909-1914, - architekturę i jej wystrój, portrety łodzian i zabytkowe ubiory z ok. 1900 r. oraz prezentację tkanin ubraniowych produkowanych w Łodzi i konfekcji, - wytwarzane tu przedmioty secesyjne (zwłaszcza tekstylne: serwety pluszowe, portiery, tkaniny obiciowe i ubraniowe; zegary L. Chmielewskiego, meble) - używane i nabywane w łódzkich sklepach firmowych, różnych wytwórni przedmioty zdobnicze w stylu secesji (Fraget, Norblin, Ćmielów, Thonet oraz szkła Emile Gallé a także porcelanę ze sklepów A. Kantora, R. Zielke i in.).


Secesja w Łodzi,
fragment ekspozycji

Secesja w Łodzi,
fragment ekspozycji

Secesja w Łodzi,
fragment ekspozycji

Secesja w Łodzi,
fragment ekspozycji


Bogdan Lisik – Why not? Pourquoi pas?

3 – 15 października 2006, otwarcie 3.10., godz. 17.00

Patronat medialny:


Bogdan Lisik (1956) mieszka w Łodzi. Przez dwa lata studiował na Wydziale Malarstwa i Grafiki w ASP w Łodzi. Ukończył ASP w Gdańsku, dyplom w 1987 roku, w pracowni malarstwa prof. Jerzego Zabłockiego. Jako jedyny Polak brał udział w 49 edycji Salon de Montrouge w Paryżu w 2004 roku. W 2007 roku planowana jest jego indywidualna wystawa w Lyonie, we Francji.

Prezentowane na wystawie prace w większości powstały w 2006 roku – to bardzo aktualna wypowiedź artysty. Może więc nieco dziwić, że w czterech z nich autor postanowił odnieść się do wydarzeń sprzed ponad 20 lat – kiedy jako student związany był z ówczesną Państwową Wyższą Szkołą Sztuk Plastycznych w Łodzi. Przygoda z łódzką uczelnią trwała dwa lata. Dyplom z malarstwa artysta uzyskał w ASP w Gdańsku, którą ukończył w 1987 roku. Powrócił jednak do Łodzi i z tym miastem związany jest do dziś. – Szanuję tradycje tej szkoły, cenię też związanych z łódzką Akademią profesorów: Ryszarda Hungera, Sławomira Iwańskiego, Tomasza Chojnackiego – ale chcę podążać własną drogą – deklaruje artysta. Nie sposób jednak oprzeć się wrażeniu, że w obrazach jest coś z łódzkiego klimatu: może sprawia to utrzymana w gamie szarości monochromatyczna kolorystyka, może geometryczne podziały kompozycji, może eksperymenty z fakturą? Ciekawym zabiegiem okazało się zestawienie prac po dwie: poziomy prostokąt uzupełnia mniejszy kwadrat. Dwa dyptyki przywodzą na myśl osnute mgłą postindustrialne pejzaże. Całość jest bardzo dynamiczna, pomimo poziomych, rytmicznych podziałów kompozycji. Monochromatyczną gamę szarości ożywiają barwne akcenty, np. pas ciepłego brązu, ugrowy kwadrat, plama granatu – wprowadzające nowe wątki. I jeszcze programowy brak tytułów, gdyż autor nie chce narzucać widzowi jednoznacznej interpretacji, zdając się wciąż przewrotnie powtarzać: Why not? Pourquoi pas? Czemu nie?

Monika Nowakowska
(fragment tekstu z katalogu towarzyszącego wystawie)
 


Bogdan Lisik, Bez tytułu, 2006, akryl, olej na płótnie





Światło ze Wschodu

31.08 – 01.10.2006, otwarcie 31.08., godz. 18.00

Wystawa w ramach Roku Rosyjskiego w Łodzi


Organizatorzy: Fundacja im. ks. Konstantego Ostrogskiego w Białymstoku,
Miejska Galeria Sztuki w Łodzi, Urząd Miasta Łodzi

Kuratorzy:
Anna Radziukiewicz, Krzysztof Jurecki

Honorowy patronat: Prezydent Miasta Łodzi Jerzy Kropiwnicki


Patronat medialny:


W granicach Polski zawsze było miejsce dla więcej niż jednej tradycji religijnej. Prawosławie, również w sensie formacji kulturowej, zajmowało wśród nich niezwykle znaczącą pozycję. Dziś w wyniku zmiany granic i procesów asymilacyjnych prawosławnych w Polsce jest niewiele – około pół miliona wiernych. Niemniej Cerkiew, zakorzeniona na ziemiach Rzeczypospolitej od ponad tysiąca lat, z godnością i troską pielęgnuje swoją tradycję.
Twórcy wystawy opowiedzieli o prawosławiu w Polsce za pośrednictwem 160 fotografii. Skorzystali z najlepszych zdjęć, jakie poczynając od lat 70. XX wieku ukazały się na ten temat w Polsce. Sięgnęli również do 40 pocztówek z początku XX wieku. Autorami zdjęć są Grzegorz Dąbrowski, Marek Dolecki, Krzysztof Miszułowicz, Tomasz Mościcki, Andrzej Karpowicz, Andrzej Kramarz, Piotr Sawicki, Piotr Szymon, Wiktor Wołkow i Wiesław Mariusz Zieliński.

Wystawie towarzyszy specjalnie przygotowany przez TVP 25-minutowy film Prawosławie w Polsce w reżyserii Jerzego Kaliny oraz zapętlony pokaz slajdów Grzegorza Dąbrowskiego z etiudą muzyczną Nadziejo moja Jana Smyka.
Niezwykle ważnym komponentem wystawy są ikony Jerzego Nowosielskiego z Cerkwii p.w. Zaśnięcia NMP w Krakowie oraz współczesne ikony z Bielskiej Szkoły Ikonograficznej, założonej w 1991 roku przez ks. Leoncjusza Tofiluka, jedynej w Polsce.

O polskim prawosławiu opowiedzą również znawcy tematyki, podczas sesji popularnonaukowej, która odbędzie się w czwartek 31 sierpnia od godz. 12.00
w Galerii Willa, ul. Wólczańska 31.

Program sesji:

  • Arcybiskup diecezji łódzko-poznańskiej Szymon przybliży obecność prawosławia w centralnej Polsce i jego greckie oraz rosyjskie korzenie.

  • Prof. Antoni Mironowicz, znawca historii Kościoła prawosławnego w Rzeczypospolitej, przedstawi krótki zarys historii Cerkwi w Polsce.

  • Dr Jerzy Uścinowicz, architekt, znawca architektury sakralnej, będzie analizować fenomen przenikania wartości w sztuce sakralnej między Wschodem a Zachodem, na przykładzie, między innymi, twórczości Jerzego Nowosielskiego.

  • Prof. Włodzimierz Wołosiuk, muzykolog, prześledzi proces rozchodzenia się dróg między muzyką cerkiewną a kościelną.

  • Anna Radziukiewicz przybliży wschodni monastycyzm w Polsce i jego rozległe korzenie tkwiące na Bałkanach i Rusi.

O godzinie 18.00 tego samego dnia, w tejże samej galerii, koncert muzyki cerkiewnej w wykonaniu chóru z Wrocławia Oktoich pod dyrekcją księdza Grzegorza Cebulskiego, uroczyście otworzy wystawę Światło ze Wschodu.


Krzysztof Miszułowicz,
Podczas święta Św. Onufrego w Jabłecznej
,
2004

Marek Dolecki,
Mozaika z Cerkwii A. Newskiego
w Warszawie (fragm)
,
1999




Sztuka przetrwania (na marginesie)
Marek Domański, Paweł Hajncel, Paweł Maciak, Magdalena Moskwa, Zbigniew Nowicki.

22.06. – 13.08.2006, otwarcie 22.06., godz. 17.00

Patronat medialny
   

Artyści są absolwentami łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego, niektórzy również związali się z Akademią zawodowo, prowadząc zajęcia ze studentami. W swoich poszukiwaniach artystycznych wypowiadają się w różnych mediach, zajmują się malarstwem, fotografią, także otworkową, sztuką wideo i instalacją, reprezentują inne stylistyki.

Tytuł wystawy Sztuka przetrwania (na marginesie) oddaje stan, w jakim obecnie się znajdują, trudności związane z realizacją założonych wcześniej celów, zachowaniem postawy twórczej, ciągłym podnoszeniem poziomu swoich dokonań. Nie zrywając z tradycją sztuki, swoje prace wzbogacają o indywidualne doświadczenia.
Są świadomi swojej sytuacji, jako tła społecznego i politycznego. Nie zawsze musi to znajdować bezpośrednie odzwierciedlenie w ich twórczości. Jednak taka świadomość warunkuje dojrzałość, którą odnajdujemy w tych realizacjach.

   

Paweł Hajncel,
Mamuniu
, 2006
   

Zbigniew Nowicki,
Zasysanie
, 2006

Paweł Maciak,
Barszcz z grzybami, 2006
   

Magda Moskwa,
Bez tytułu, 2000

Marek Domański,
Patrząca
   



Znani-nieznani
Wystawa z okazji jubileuszu 60-lecia Zespołu Szkół Plastycznych
im. Tadeusza Makowskiego w Łodzi

2-18 czerwca 2006, otwarcie 2.06. godz. 11.00

Patronat medialny


2 czerwca 2006 r. przypadają uroczyste obchody jubileuszu 60-lecia działalności Zespołu Szkół Plastycznych w Łodzi.
Absolwenci szkoły, to znani artyści, profesorowie artystycznych uczelni wyższych, jak Stanisław Łabęcki, Jerzy Treliński, Lesław Miśkiewicz, Zbigniew Purczyński, a także aktorzy - Barbara Brylska, Krystyna Sienkiewicz. Na wystawie w Galerii Willa zostaną zaprezentowane prace wybitnych absolwentów.
Na tę okoliczność wydana została również publikacja okolicznościowa - monografia ZSP.

Program uroczystości w dniu 2 czerwca 2006 r.:

  1. odz. 9.00 - Msza Święta w Kościele Św. Antoniego z Padwy przy ul. Św. Antoniego Padewskiego 4 z udziałem pocztów sztandarowych.

  2. Godz. 11.00 - Część oficjalna uroczystości wraz z jubileuszowym wernisażem wystawy absolwentów Znani - nieznani" w Miejskiej Galerii Sztuki, ul. Wólczańskiej 31.

  3. Godz. 18.00 - bankiet w Pałacu Kindermanna, ul. Piotrkowska 137/139


Mikołaj Dawidziuk - Malarstwo
1-18 czerwca 2006, otwarcie 1.06., godz. 18.00

Patronat medialny


Mikołaj Dawidziuk urodził się w 1944 roku w położonej na Podlasiu Usnarszczyźnie. Pejzaże, kształty, barwy, dźwięki, melodia mowy i oryginalna kultura kraju dzieciństwa zawsze i wszędzie będzie mu towarzyszyć. Ten tak odmienny świat wewnętrzny sprawi, że przyszły student łódzkiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych będzie naznaczony innością, a i sam będzie się czuł wygnańcem w codzienności robotniczego miasta […]

Bezwzględna szczerość i ciągłe poszukiwania estetyczne sprawiają, że malarstwo Mikołaja Dawidziuka ulega nieprzerwanej ewolucji. Odnajdujemy, oczywiście, elementy stałe, takie jak wyraźne osie symetrii czy – osławione już w środowisku artystycznym – oczy. Jeśli jednak spojrzymy na to malarstwo z pewnej perspektywy, to niewątpliwie zauważymy przejście od wielkich, mrocznych, nasyconych płócien z ostatnich lat studiów i z początku lat siedemdziesiątych, po których – w latach osiemdziesiątych – nastąpi zmniejszenie formatu, ograniczenie liczby elementów przedstawionych często do jednego motywu, pojawienie się faktury świadczącej o zmaganiach z obrazem, później – w latach dziewięćdziesiątych – rozjaśnienie palety, rozbicie, rozczłonkowanie przedstawionych form, dużo cieniej kładziona farba, by osiągnąć wreszcie świetlistość nasyconej barwy i klarowność zgeometryzowanej kompozycji. Można by rzec, że to malarstwo weszło w okres klasycznego ładu i harmonii, gdyby nie jego niepokojąca zagadkowość. Twórczość Mikołaja Dawidziuka jest bowiem ciągle ponawianą próbą dotarcia do pewnej, zaledwie przeczuwanej tajemnicy; jest nieustanną podróżą w głąb niepoznawalnego.”

Iwona Klamann

Na wystawie będzie można zobaczyć prace z lat 2000-2006.



Mikołaj Dawidziuk, 2005,
Coniunctio II, 73x54

Mikołaj Dawidziuk, 2005,
1 + 2 + 3 + 4
, 61x46
   




Fotografia dzikiej przyrody 2005 z Muzeum Historii Naturalnej
w Londynie
5 – 28 maja 2006
otwarcie: 5.05.06., godz. 18.00

Wystawę tworzą zwycięskie prace z konkursu fotograficznego Wildlife Photographer of the Year 2005, organizowanego przez BBC Wildlife Magazine oraz Muzeum Historii Naturalnej w Londynie.
Konkurs odbywa się rokrocznie od 1964 r. i w miarę swojego rozwoju stał się najbardziej cenionym i największym w świecie przedsięwzięciem z zakresu fotografii dzikiej przyrody. Każdorazowo jego efektem jest wystawa, pokazywana w kilkudziesięciu krajach na wszystkich kontynentach i po raz czwarty w Polsce. Na tegoroczną edycję wystawy składają się 83 zdjęcia, nagrodzone i wyróżnione w kilkunastu kategoriach, autorstwa 60 fotografów z 20 krajów. Zwycięskie prace wyselekcjonowano spośród niemal 17 tys. fotogramów, wykonanych przez 1410 autorów z 57 krajów.

Po raz trzeci w historii wystawy, są na niej zdjęcia wykonane przez polskiego fotografa. Tym razem jest to młody warszawianin Mateusz Kowalski, zdobywca III nagrody i wyróżnienia w jednej z kategorii młodzieżowych konkursu (15 - 17 lat).
Patronat Honorowy nad wystawą objęli: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego i Minister Środowiska.
Organizatorem tourne wystawy po Polsce jest Agencja Zegart - Jerzy Zegarliński. Głównym sponsorem tourne wystawy po Polsce jest BOT Górnictwo i Energetyka, a sponsorami: Nikon i British Council.



© Aleksandro Bee (Włochy),
Lot o zmierzchu

© Martyn Colbeck (Wielka Brytania),
Starcie słoni
   

Włodzimierz Ciesielski - Rzeźba
6 – 30 kwietnia 2006
Otwarcie 6.04., godz. 18.00


Wystawa towarzysząca VI Festiwalowi Nauki, Techniki i Sztuki


Włodzimierz Ciesielski urodził się w 1934 roku w Łodzi.
W latach 1952-58 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi (obecnie Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego), dyplom w 1959 r. Od 1958 roku był asystentem w pracowni rzeźby prof. Mieczysława Szadkowskiego, a w latach 1960-78 nauczycielem rzeźby w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Łodzi. Od 1976 do 2004 roku prowadził pracownię rzeźby w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi.


„Przez całe życie pracowałem, ile mogłem…”

Tak skromne i szczere słowa artysty, określają Jego drogę, znaczoną utrudzonym oddechem, milczeniem, rezygnacją lub oczekiwaniem.
Twardy kamień i drewno mogą nieść życie.
Artysta stworzył cykl rzeźb inspirowanych naturą, świat dużych i małych form, niekiedy jubilerskich w swej doskonałości i finezji. Wkraczając w ten świat, mijamy poetycki teatr metafor, pomiędzy którymi zawarte są ludzkie losy: Samotność, Pustka, Upadek.
Drewno, trudny materiał twórczy, pod dłutem artysty nabiera niezwykle surowej szlachetności. Wibrujące faktury i spękania są widomym znakiem wszechpożerającego nas czasu. Wżery – to ślady erozji i rozpadu, przetworzone przez artystę – kiedyś żywe, a teraz martwe drzewa, miejsca pamięci, przez które Włodek przenosi nas w swój świat.

Jolanta Ciesielska
/tekst zamieszczony w folderze towarzyszącym wystawie/




Włodzimierz Ciesielski, Splot,
2000, drewno

Włodzimierz Ciesielski, Wżery II,
2003, drewno
   




Piotr Ciesielski, malarstwo, grafika, fotografia
9 marca – 2 kwietnia 2006



Piotr Ciesielski urodził się w 1956 roku w Opocznie.
Studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi (obecnie Akademia Sztuk Pięknych im. Wł. Strzemińskiego). Dyplom w 1982 roku na Wydziale Grafiki i Malarstwa w pracowniach: malarstwa prof. Stanisława Fijałkowskiego i technik metalowych prof. Leszka Rózgi. Od 1990 roku członek Związku Polskich Artystów Plastyków i Royal Society of Painter, Etchers and Engravers w Wielkiej Brytanii.

Na początku swojej drogi twórczej, w I poł. lat 80., Ciesielski zrealizował serię prac, w których na tle odtworzonej za pomocą środków malarskich gazety umieszczał różne elementy, m.in. suche kwiaty. „Prace te – jak pisze Grzegorz Sztabiński - nawiązywały do martwej natury, jednak miały szczególny charakter. Użycie gazety, jako motywu stanowiącego tło eliminowało problemy związane z wydobyciem w obrazie głębi, z zastosowaniem praw perspektywy. Rozłożona gazeta jest płaską powierzchnią, podobnie jak płaszczyzna obrazu. Odtworzenie gazety było więc prostym przeniesieniem elementów bez potrzeby interpretacji, bez konieczności poszukiwania odpowiedników malarskich dla obserwowanych trójwymiarowych kształtów […].” Ciesielski zachowywał przy tym granicę między obrazami a rzeczywistymi przedmiotami, umieszczając „na malowanych gazetach wizerunki światłocieniowo wymodelowanych przedmiotów. […] Ich kontynuacją stały się grafiki, w których na różnorodnych płaskich podłożach (desce, korze, igliwiu leśnym, trawie) pokazywane były gałązki, listki itp.”, wzbogacone o kryterium nastrojowości.

Ważną dziedziną tej twórczości stała się fotografia. Artysta przypadkowo obdarowany negatywami fotograficznymi na szybkach z lat 40., zafascynował się uchwyconymi tam wizerunkami twarzy lub postaci przedstawionych w ważnych dla nich sytuacjach życiowych, takich jak: śluby, chrzciny, komunie, pogrzeby. Stosując technikę gumy, zaczął przenosić na papier lub płótno motywy z negatywów. Interesował się przy tym nie tylko przedstawianymi postaciami lub sytuacjami, ale brał pod uwagę również wpływ, jaki na zdjęcia wywarł czas.
Idąc dalej Ciesielski sam zaczął wykonywać zdjęcia, ich tematem stał się akt kobiecy. Prace te łączą sztukę fotografii z malarstwem. Autor odżegnuje się jednak od nazywania swojego malarstwa hiperrealistycznym. Maluje na fotografiach, a nie z fotografii, zderzając i łącząc te dwa sposoby obrazowania.

Fragmenty wstępu Grzegorza Sztabińskiego, Naturalność i konwencje przedstawieniowe do katalogu Piotr Ciesielski, malarstwo, grafika, fotografia, Miejska Galeria Sztuki w Łodzi, Łódź 1997.

Wystawa prezentuje prace malarskie, graficzne i fotograficzne pochodzące z lat 1981 – 2006. Ekspozycja odbywa się w ramach jubileuszu 25-lecia pracy artystycznej.

Piotr Ciesielski eksponował swoje prace na wielu wystawach indywidualnych oraz zbiorowych w kraju i zagranicą.
Prace artysty znajdują się w zbiorach Muzeów Narodowych w Krakowie i Wrocławiu, Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi, Biblioteki Narodowej w Warszawie, Biblioteki Uniwersyteckiej w Łodzi, Gelleri Gamblebyen we Fredrikstad.



Piotr Ciesielski, Osobowość Kory, 1994, olej, akryl, guma, 140 x 165
 



Alfons Kunen. Twórczo – konkretnie. Konstruktiv – konkret
16.02 – 5.03.2006

Alfons Kunen urodził się w 1923 roku w Neheim-Hüsten w Niemczech. W 1950 roku ukończył studia politechniczne ze specjalnością – budowa maszyn. Od 1982 roku rozpoczął samokształcenie w zakresie sztuki ze szczególnym uwzględnieniem malarstwa i rzeźby.

Twórczość Kunena wyrasta z przekonania, iż matematyka i geometria, świadomie wykorzystane, mogą być podstawą konstruowania rzeźb, kompozycji grafik i obrazów. Artysta tworząc, opiera się na gruntownej wiedzy w dziedzinie nauk ścisłych, łącznie
z geometrią fraktalną, której teorię opublikował w połowie lat 70. Benoit Mandelbrot. Jego obrazy i grafiki, tworzone na podstawie precyzyjnych obliczeń, są obiektami o wielkiej sile estetycznego oddziaływania. Autor prac nie ukrywa przed publicznością genezy swych prac. Umieszcza w katalogach wystaw precyzyjne rysunki, obliczenia, które są podstawą konstruowania dzieł. Spośród wielu naszkicowanych i wyobrażonych możliwości, wybiera jedną lub kilka, nadając im artystyczną formę. W przypadku rzeźb i obrazów nie bagatelną rolę ma także: wybór materiałów, barwa i faktura.
Szczególne znaczenie ma zapoczątkowany w 2003 roku projekt Kunena zatytułowany „Nieskończoność i czas”, inspirowany dziełem Romana Opałki. Za pomocą liczb i obrazu graficznego podejmuje w nim próbę przedstawienia wspomnianych pojęć.


Alfons Kunen

Alfons Kunen
   





Izabela Maria Trelińska - W drodze do światła. Obrazy z lat 1981-2005
19 stycznia – 12 lutego 2006, otwarcie 19.01., godz. 17.00


Izabela Maria Trelińska jest malarką i pedagogiem. Ukończyła Wydział Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Obroniła dyplom z malarstwa (u prof. M. Wiśniewskiego) a także z estetyki, historii sztuki i pedagogiki. Od 1978 roku jest członkiem ZPAP. Prowadziła odczyty o sztuce dla łódzkich liceów, Towarzystwa Przyjaciół Muzeum Sztuki oraz Klubu Inteligencji Katolickiej. Od 1975 roku organizowała dla dzieci i młodzieży happeningi koncentrujące się wokół zagadnień sztuki najnowszej (przy Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Historii Miasta Łodzi, Muzeum Kinematografii, Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi, Galerii Art Forum, Galerii Rzeźby, Galerii 31, Galerii Manhattan).

Na wystawie w Galerii Willa można będzie zobaczyć kilkadziesiąt prac z lat 1981-2005.

„Artystka bez reszty angażuje się w cud przywrócenia obecności świętych w świecie, poświęcając większą część swojej twórczości tematyce związanej z ikonografią tychże. Izabela Maria Trelińska świadomie nie próbuje siłować się z formą by osiągnąć efekt nadmiernej odrębności, przeciwnie jej prace to dalekie cytaty wielkich obszarów historii sztuki. Po pierwsze przyglądając się portretom świętych dostrzega się klimat i styl portretów z Fajum. Portretów, które z pośmiertnej tajemnicy ukazywanych osób prostym schematem na spracowanych/ zmęczonych deskach wyobrażały śmierć przez obraz mocnej charakterystyki typów, swoisty blask światła kierowanego z jednej strony, obecność dużych oczu i małych ust.

A wszystko w prostocie, skromności, pokorze wobec odejścia w zaświaty... Po drugie poprzez Fajum, w pracach Trelińskiej przegląda się sztuka bizantyjska, ze swoją złotą aurą mozaiki boskiej czci, kapiącymi klejnotami składanymi w hołdzie Niebiańskim Istotom, z twarzami Boga o niewzruszonym oku, które nie usypia, z majestatem nieba dalekiego bardziej niż bliskiego. Po trzecie prace Trelińskiej są zwierciadłem dla malarstwa ikonowego. Dla jego absolutnej ciszy, pokory wobec kanonu i materiału, artystycznego rozmodlenia, listu zapieczętowanego. Z drugiej strony artystka sięga w swoich inspiracjach do malarstwa zachodniego - późnośredniowiecznego, soczystego od czystości i wibracji kolorów, uwikłanego w labirynt atrybutów i symboli, wystrojonego złotem nimbów, przyjaznego człowiekowi przez prezentację świętości możliwej, świętości w wymiarze ziemskim, świętości, która może się przydarzyć każdemu, świętości pełnej cudów i pełnej dobroci dla zwierząt.

Jowita Jagla, fragment tekstu Anielscy Święci i Święte Anioły
czyli rzecz o malarstwie Izabeli Marii Trelińskiej
 zamieszczonego w katalogu towarzyszącym wystawie.


Izabela Trelińska,
Koronacja NMP przez Boga Ojca, Syna i Ducha Św.
, 1997
 






Lesław Miśkiewicz, Krzysztof Wawrzyniak, grafika
1 grudnia 2005 – 8 stycznia 2006, otwarcie 1.12. godz. 17.00



Lesław Miśkiewicz i Krzysztof Wawrzyniak są artystami, których łączą wspólne doświadczenia pokoleniowe, wywodzą się z tego samego środowiska i uczelni artystycznej. Obydwaj ukończyli Akademię Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego, ówczesną PWSSP w Łodzi. Krzysztof Wawrzyniak uzyskał dyplom w 1979 roku, Lesław Miśkiewicz w 1978, obydwaj na Wydziale Grafiki u prof. Andrzeja Bartczaka i Stanisława Fijałkowskiego.
Artyści cenią nawzajem swoją twórczość, często wystawiają wspólnie, tak jest i na obecnej wystawie, gdzie pokażą ok. 140 prac, powstałych w latach 1975-2005 (L. Miśkiewicz) i 1978-2005 (K. Wawrzyniak).
Ekspozycja, ze względu na swój charakter, umożliwi odbiorcom zapoznanie się
z głównymi etapami twórczości dwojga artystów.

Lesław Miśkiewicz uprawia klasyczny drzeworyt i jest wierny tej technice. Zawężając możliwości języka wizualnego do takich elementów jak punkt i linia, czy też płaszczyzna uzyskana przez zwielokrotnienie tych elementów, dąży do eksploatacji możliwości wizualnych tej techniki. Na wystawie będzie można zobaczyć również linoryty, które realizował na przełomie lat 70. i 80.

Krzysztof Wawrzyniak uprawia drzeworyt, linoryt i techniki wklęsłodrukowe. Swoje realizacje ujmuje w cykle, których literackie tytuły są metaforą, umożliwiającą poszukiwanie możliwości interpretacyjnych. Prace te, podejmujące wiele wątków i tematów, łączone są przez krytyków z nurtem analitycznym i intelektualnym polskiej sztuki współczesnej. Cenione zaś, podobnie jak prace Lesława Miśkiewicza, za wirtuozerię warsztatową, wartości estetyczne, otwartość na wciąż nowe poszukiwania, wzbogacające wcześniejszy dorobek artystyczny.

Obydwaj artyści należą do pokolenia, które zachowało tradycję klasycznego warsztatu graficznego, które ją pielęgnuje, tworząc zjawisko określane mianem „Polskiej szkoły grafiki”.



Krzysztof Wawrzyniak,
Bez tytułu, 2004

Lesław Miśkiewicz,
 Bez tytułu, drzeworyt 2003
   


FOTOGRAFIA DZIKIEJ PRZYRODY 2004
03 – 27.11.2005 r. otwarcie 3.11., godz. 18.30

Wystawę tworzą zwycięskie prace z konkursu fotograficznego Wildlife Photographer of the Year 2004, organizowanego przez BBC Wildlife Magazine oraz Muzeum Historii Naturalnej w Londynie.
Na tegoroczną edycję wystawy składa się 88 zdjęć, nagrodzonych i wyróżnionych w kilkunastu kategoriach, autorstwa 74 fotografów z 20 krajów. Zwycięskie prace wyselekcjonowano spośród niemal 19 tys. fotogramów, wykonanych przez 1462 autorów z 52 krajów.
Po raz drugi w historii wystawy, jest na niej zdjęcie wykonane przez polskiego fotografa. Tym razem jest to młody łodzianin Jerzy Grzesiak, którego fotografia została wyróżniona w kategorii młodzieżowej konkursu.

Patronat Honorowy nad wystawą objęli: Minister Kultury i Minister Środowiska.
Organizatorem tourne wystawy po Polsce jest Agencja Zegart.
Głównym sponsorem tourne wystawy po Polsce jest Bank BPH S.A., a sponsorami: British Council, Zakłady Chemiczne POLICE S.A. oraz Bankowy Dom Brokerski S.A.


Tui De Roy (Nowa Zelandia),
Gody albatrosów

Theo Allofs (niemcy),
Wiktorie brazylijskie
   

Marian Kępiński  - Malarstwo - Pejzaże
6-30.10.2005., otwarcie 6.10., godz. 18.00

Urodzony w 1942 r. Studia (1964-1970) w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, w pracowni prof. Mariana Jaeschke. Dyplom w 1970 roku.
Obecnie, jako profesor, prowadzi pracownię malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych im. W. Strzemińskiego w Łodzi oraz w Wyższej Szkole Humanistyczno – Ekonomicznej w Łodzi. Twórczość w zakresie malarstwa i rysunku.

Artysta uprawia tradycyjne gatunki malarstwa: portret, martwą naturę, pejzaż. Spośród nich zdecydowanie wyróżnia pejzaż, ponieważ otwiera przed nim różnorodne sposoby wyrażania siebie, swojej wizji świata i sztuki. Sytuuje go na pograniczu tego, co rzeczywiste i nierzeczywiste, realne i wyobrażone, obiektywne i oniryczne, dosłowne i symboliczne.
Zafascynowany urodą natury, zdziwiony niezwykłością i celowością, mnogością jej form, dostrzega w nich ten sam porządek, który obowiązuje w sztuce – geometrię, podziały i proporcje, niezmienność i ruch, stałość i zmianę. Gdyby z obrazów Kępińskiego zabrać elementy przedstawiające, a zostawić ich kompozycję, płaszczyznę, punkt, linię, kolor, pozostałaby czysta geometria układów kół, trójkątów, czworokątów, regularnych figur na przenikających się planach. Twórca jednak nie rezygnuje z malowania rzeczy i świata, odsłaniając swoje zauroczenie nimi i samym procesem tworzenia.
Podstawą pejzażu jest przestrzeń, otwarta, iluzyjna, lub jej fragment, wyraźnie podzielona z zachowaniem symetrii na górę i dół, centrum, stronę lewą i prawą.

Maria Kępińska
fragment wstępu do katalogu wystawy


Marian Kępiński,
Nokturn 2,
1999, akryl

Marian Kępiński,
Pejzaż,
2002, akryl
   



12 międzynarodowe triennale Małe Formy Grafiki, Polska – Łódź ‘05

Miejska Galeria Sztuki w Łodzi
Galeria Willa, ul. Wólczańska 31
23 czerwca – 25 września 2005
otwarcie: 23 czerwca 2005, godz. 18.00

www.miejskagaleria.lodz.pl
galerie@miejskagaleria.lodz.pl

Patronat medialny:


Międzynarodowe triennale Małe Formy Grafiki jest organizowane przez Miejską Galerię Sztuki w Łodzi od 1979 roku. Do 1993 roku impreza odbywała się w cyklu dwuletnim, od 1996 roku ma charakter triennale.
Pomysł międzynarodowej wystawy prezentującej miniaturę graficzną zrodził się w środowisku łódzkich bibliofilów i grafików skupionych w Łódzkim Towarzystwie Przyjaciół Książki. Inicjatorami wystawy byli wieloletni Przewodniczący Towarzystwa Michał Kuna i obecny senator prof. Grzegorz Matuszak.
Wystawa jest imprezą otwartą dla wszystkich artystów profesjonalnych, uprawiających grafikę warsztatową.

Podczas każdej edycji dziesięciu artystów wyróżnianych jest Medalem Honorowym. Na przestrzeni ponad 20 lat istnienia Małych Form Grafiki uczestniczyli w niej twórcy z ponad 70 państw. Obok artystów z Polski, licznie uczestniczą graficy nie tylko europejscy, ale między innymi z Bangladeszu, Brazylii, Indii, Kanady, Meksyku, Nowej Zelandii, USA, Bahrajnu, Tajwanu, Filipin, Malezji, Papuy-Nowej Gwinei, Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Do najliczniejszych należą reprezentacje Japonii, Tajlandii i Argentyny.
Plonem dotychczasowych wystaw jest licząca 8.950 prac, kolekcja współczesnych grafik, dzięki której Miejska Galeria Sztuki w Łodzi promuje twórczość graficzną w Polsce i za granicą. W tym roku kolekcja ta powiększy się o kolejny zestaw prac.

W roku 2005 do udziału w triennale zgłosiło się 722 grafików z 54 krajów, nadsyłając 2582 prace. Decyzją międzynarodowego jury na wystawę zakwalifikowano 268 artystów z 44 państw (m.in. z Armenii, Australii, Belgii, Białorusi, Brazylii, Czech, Ekwadoru, Finlandii, Hiszpanii, Iraku, Izraela, Japonii, Kanady, Libanu, Litwy, Malezji, Meksyku, Polski, Rosji, Słowenii, Szwajcarii, Turcji, Ukrainy, USA, Wielkiej Brytanii, Włoch), którzy nadesłali 1094 prace, z czego jury postanowiło wyeksponować na wystawie 683 grafiki. Są to odbitki jedynie z płyt graficznych o formacie 12 x 15 cm, wykonane w różnych technikach.


Medalem Honorowym 12 międzynarodowego triennale Małe Formy Grafiki, Polska – Łódź ’05 wyróżniono następujących artystów:

  1. Marek Basiul – Polska (Toruń)

  2. Teodor Durski – Polska (Łódź)

  3. Jinan Kobayashi – Japonia

  4. Elvyra Katalina Kriaučiūnaitė – Litwa

  5. Yuki Saito – Japonia

  6. Krzysztof Szymanowicz – Polska (Lublin)

  7. Danuta Wieczorek – Polska (Łódź)

  8. Toshio Yoshizumi – Japonia

  9. Marina Ziggiotti – Włochy

  10. Vladimir Zuev – Rosja

Zobacz nagrodzone prace

Otwarciu wystawy w Galerii Willa towarzyszyć będzie aukcja miniatur graficznych, która od lat cieszy się dużym zainteresowaniem miłośników grafiki.

Wystawy towarzyszące triennale:

  • Leszek Rózga, rysunek, grafika, malarstwo, wystawa retrospektywna, Ośrodek Propagandy Sztuki, Park im. H. Sienkiewicza, 24.06. – 14.08., otwarcie: 24.06., godz. 13.00

  • Andrzej Kalina - Moje miejsce, Galeria Bałucka, Stary Rynek 2, otwarcie 23.06., godz. 14.00

  • Piotr Gojowy, Pochwała grafiki, Galeria Bałucka, Stary Rynek 2, otwarcie: 1.09,

  • Krzysztof Wawrzyniak, Lesław Miśkiewicz, grafika, Galeria Willa,
    ul. Wólczańska 31, otwarcie 1.12.2005.



Janusz Kaczmarski - Obrazy z pracowni
21.04 – 12.06.2005

Wystawa malarstwa Janusza Kaczmarskiego prezentuje obrazy powstałe w ostatnich dwudziestu latach niemal pięćdziesięcioletniej pracy twórczej tego artysty. Właśnie w ostatnim okresie malarstwo Kaczmarskiego przechodzi nieoczekiwaną metamorfozę - od surowych, pustych wnętrz pracowni i przedmiotów do studiów postaci we wnętrzu bogatych w kolorze, nasyconych niezwykłym światłem. Ten okres w pracy artysty pozostaje najmniej znany.
Janusz Kaczmarski jest malarzem pracującym niezależnie, w swoim własnym rytmie.
Szuka wzorów dla swojej pracy w rzetelności studiów z natury właściwych staremu malarstwu mistrzów. I jego obrazy stanowią niezbity dowód na istnienie i żywotność takiego malarstwa dzisiaj.
Kaczmarski, wykształcony w Akademii Petersburskiej i Kijowskiej, dysponując znakomitym warsztatem realisty dotyka jednak w swoim malarstwie rzeczywistości pozafizycznej. Przedstawienia wnętrz pracowni z autoportretem, postacią modela, manekinem i przedmiotami - tradycyjne zadania malarskie zamknięte w obszarze prywatnym, zaskakują i intrygują symbolicznymi znaczeniami. Na wystawie pokazany został również wątek kompozycji politycznych powstałych w latach 1980-1983.
Obszerny katalog towarzyszący wystawie zapoznaje z ważną dla polskiej sztuki współczesnej postacią Janusza Kaczmarskiego.
Jest znakomitym pedagogiem, któremu przez wiele lat pracy na uczelniach w Dreźnie, Wrocławiu, Toruniu i Olsztynie udało się przygotować do dalszej pracy następne pokolenie malarzy i nauczycieli.
Został zapamiętany również jako wybitna postać w polskim życiu artystycznym - działający społecznie w latach 1972-80, trzykrotnie wybierany przez kolegów prezes Polskiego Związku Polskich Artystów Plastyków, w okresie jego największej prężności i niezależności. Ostatnie lata Janusz Kaczmarski poświęca malowaniu.
Warto przypomnieć, że obecna wystawa w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi nawiązuje do projektu wystawy tego malarza przygotowywanej na początek 1982 roku, w tym samym miejscu, wystawy, która wtedy, z powodu wprowadzenia stanu wojennego nie doszła do skutku.

Katarzyna Kasprzak-Stamm



Janusz Kaczmarski,
Martwa natura z bażantem,
1996, olej/płótno, 60x50

Janusz Kaczmarski,
Wnętrze VI,
1975, olej/płótno, 60x55
   


Eugeniusz Zduniewski Jarosław Zduniewski Maciej Zduniewski
Trzy drogi
Malarstwo, rysunek, grafika
3 - 28 marca 2005, otwarcie 3.03., godz. 17:00

Wystawa jest prezentacją prac łódzkiej rodziny Zduniewskich, zajmujących się twórczością plastyczną od trzech pokoleń. Wybrane na wystawę prace, nieżyjącego już, Eugeniusza Zduniewskigo wykonane są na papierze. Są to rysunki tuszem, niekiedy wzbogacone o kolor, abstrakcyjne, jednak sugerujące pewne odniesienia do rzeczywistości.
Jarosław Zduniewski pokaże obrazy i rysunki, w których odnaleźć można wyraźną fascynację artysty konstruktywizmem, ideą architektonizmu Strzemińskiego. „Jednak - jak pisze Grzegorz Sztabiński - nie można obrazów i rysunków uznać za czysto konstruktywistyczne. Artysta sugeruje to nadając pracom tytuły takie, jak Spotkanie, Déjà vu itp. Odnieść je można do relacji między pokazywanymi kształtami. W ramach kompozycji spotykają się one z sobą, czasami wchodzą w konflikt lub stanowią wobec siebie rodzaj przypomnienia”.
W twórczości najmłodszego reprezentanta rodziny Zduniewskich, Macieja układy kolorystyczne i formalne są najbliższe rzeczywistości. Nie są to jednak prace realistyczne, natura jest tu bazą, podbudową, tym, co obserwowane. Efekt, jaki widzimy na płótnie to formy oddające klimat i przestrzeń, jednak przemyślane pod względem konstrukcji i budowy obrazu.

Sylwester Ambroziak - Wewnętrznie cię przypominam
13 stycznia –20 lutego 2005


Sylwester Ambroziak - urodził się 14.04.1964 r. w Łowiczu. Ukończył studia na Wydziale Rzeźby Warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni
prof. J. Jarnuszkiewicza, S. Kulona i G. Kowalskiego. Rysunek w pracowni
prof. M. Czapli. Dyplom uzyskał w pracowni G. Kowalskiego w 1989 r.
W 1993/1994 r. otrzymał stypendium Fundacji Kultury.
W 1992 r. stypendium „Jeździec Polski”, projekt sponsorowany przez Galerię Notoro. Brał udział w wystawach zbiorowych zarówno w kraju jak i za granicą; jest także autorem licznych wystaw indywidualnych m.in. w wiedeńskiej Kunsthalle Exnergasse, w luksemburskiej Espace Degre Art Gallery, w Niemczech oraz ponad 30 wystaw w Polsce.
Sylwester Ambroziak jest twórcą rzeźb wykonanych w drewnie o dużym formacie oraz kameralnych, niewielkich form z brązu, aluminium i wosku. Na wystawie w Galerii Willa pokazane zostaną prace z lat 1986-2003.
Zgromadzone prace, to wyciosane w drewnie figury o dużej skali, szorstkim modelunku i surowej formie rzeźbiarskiej, niekiedy pokryte farbą. Postać ludzka zostaje przez artystę przekształcona tak, by uzyskać pożądany, ekspresyjny wyraz. Jej ruch, gest i układ niesie bardzo duży ładunek emocji. Jednocześnie przedstawienia te wskazują na szeroki krąg inspiracji autora sztuką dawną, obejmującą również sztukę prymitywną. Nie jest to jednak zwykła stylizacja postaci, lecz – jak twierdzi Michał Haake – impuls ze strony tradycji wyraża się tu w dążeniu do osiągnięcia najprostszej, nieskonwencjonalizowanej formy ludzkiego ciała.
Najczęściej zestawia ze sobą dwie lub kilka figur, które tworzą pewną opowieść, niekiedy opartą na tekstach biblijnych Starego i Nowego Testamentu, kiedy indziej mówią o czułości, samotności, wrogości czy rozpaczy, zwyczajnych ludzkich uczuciach i ludzkiej naturze.


Sylwester Ambroziak,
Bez tytułu

Sylwester Ambroziak,
Bez tytułu
   



Leszek Paul, fotografia i film
9.12. – 9.01.2005, otwarcie 9.12.04., godz. 17.00

Leszek Paul (1963) jest absolwentem Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom w pracowni Zbigniewa Gostomskiego.
Na wystawie znajdą się zdjęcia, instalacja fotograficzna oraz projekcja filmów: „The day came yesterday” oraz „ .....” zrealizowane w 2004 roku.

Filmy i zdjęcia. Łączy je wiele, choć pozornie wydają się tak odmienne, „The Day Came Yesterday” i „.....” filmy o podróży do śmierci..... pierwszy o śmierci narzuconej, nadanej, karze..... drugi o śmierci z wyboru, śmierci - wybawieniu /?/ śmierci, która dopiero jest początkiem i narodzinami..... pisząc śmierć po raz setny robię literówkę – śmieć..... wczoraj znów dowiedziałem się o ciężkiej chorobie osoby, którą znam..... imiona, imiona i ci których imion nie znałem, którzy pozostają, jak te zdjęcia wydrukowane na folii, zlewające się z następnymi zdjęciami, same w sobie nieważne, nieinteresujące, a przecież składające się na obraz naszej podróży..... Grecy nazywali to miasto miastem (polis), nie znam innego miasta które miałoby w sobie taką siłę życia, a jednocześnie, gdzie objawy choroby i śmierci są tak dominujące..... pierwsze wrażenia..... zapach wiatru ciągle pamiętającego czasy, gdy Eros na grzbiet byka wsadzał Europę..... a potem oczy kilkunastoletnich dzieci dmuchających w torebki plastykowe z klejem i spuszczone, zawstydzone oczy mężczyzn sprzedających tanie, plastykowe kwiatki, zapalniczki, a wieczorami kto wie..... może i siebie..... polis-miasto, polis-śmierć, a może życie, a może życie-śmierć, a może tylko krótki przelot tanimi liniami, economy class, za dodatkowe napoje trzeba słono zapłacić..... ja sam Leszek Paul urodzony w maju, studiowałem malarstwo..... data śmierci nieznana.....

Leszek Paul
8 listopada 2004
/tekst zamieszczony w katalogu towarzyszącym wystawie/

   
 
   



Nowe obrazy Piotra Turka z cyklu Paralele
9.11-5.12.2004, otwarcie 9.11., godz. 17.00

Piotr Turek urodził się w 1961 roku w Łodzi.
Studia w PWSSP w Łodzi. Dyplom w zakresie grafiki warsztatowej w pracowni prof. Leszka Rózgi i malarstwa w pracowni prof. Ryszarda Hungera w 1991 roku.

Nagrody to m.in. nagroda w dziedzinie malarstwa przyznana przez Muzeum Historii Miasta Łodzi, nagroda BWA w Łodzi w zakresie grafiki warsztatowej,
w latach 1990 – 91 stypendium artystyczne w Stuttgarcie, w 1998 roku Stypendium Twórcze Ministra Kultury i Sztuki.

W cyklu zatytułowanym Paralele Piotr Turek zajmuje się problemem przestrzeni - przełamania dwuwymiarowości charakterystycznej dla płaskiej powierzchni obrazu. Mamy możliwość obserwowania zmagań, mających na celu wywołanie wrażenia istnienia nieograniczonych planów, przenikania się przestrzeni wewnątrz płótna.

Poszczególnym planom obrazu artysta przyporządkowuje określony kolor, określa nim różne formy, czasami zarysy postaci, czasami linie pejzażu. Barwy mieszają się i łączą w oku widza, plany przenikają się. Powstaje bardzo ciekawa gra, przestrzeń zaciera się i otwiera w zależności od nastawienia „ostrości” widzenia.

W obrazach tych artysta porusza problem czasu, odwołuje się do współczesnych teorii fizycznych zakładających możliwość występowania światów równoległych, ich symultaniczności.



Piotr Turek, Paralele XI, 2004


Alina Kalczyńska-Scheiwiller – grafika, książka, witraż.
Prace z lat 1974-2004
7.10 – 31.10. 2004

Wystawa prac Aliny Kalczyńskiej-Scheiwiller ma na celu retrospektywne ukazanie najważniejszych etapów twórczości artystki. Jest to dzieło bardzo rozbudowane, mieszczące w sobie różne dziedziny aktywności artystycznej - zarówno grafikę (drzeworyt barwny i linoryt), jak i malarstwo (głównie akwarela), a także realizacje rzeźbiarskie wykonane ze szkła i książkę artystyczną.

Alina Kalczyńska – Scheiwiller urodziła się w 1936 roku w Mszanie Dolnej. Maturę zdała w Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie. Studiowała w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w latach 1953 – 1959 uzyskując dyplomy w Katedrze Drzeworytu oraz Grafiki Książki.
W roku 1966 odbyła długą podróż po Europie prezentując swój dorobek w pracowni artysty Aldo Galli w Como. W roku 1968 ukazała się pierwsza książka na temat jej ekslibrisów z tekstem Gianniego Mantero. W latach 1969 i 1979 przebywała we Włoszech na stypendiach artystycznych.
Od roku 1980 mieszka w Mediolanie rozwijając, poza własną twórczością, także działalność promującą sztukę polską we Włoszech i na świecie. W 1994 roku Alina Kalczyńska wraz z mężem Vannim Scheiwillerem otrzymali za tę działalność nagrodę Stowarzyszenia Kultury Europejskiej.

Pierwsze prace artystki, po ukończeniu krakowskiej ASP, wykonane były w technice drzeworytu. Były to abstrakcyjne kompozycje, w których dominowały formy geometryczne, niekiedy z reminiscencjami przedmiotów realnych, np. fragmentów architektury. Już w tych pierwszych pracach ujawniła się, rozwijana w późniejszych okresach, fascynacja światłem, potrzeba zachowania w kompozycji ładu i ciszy. Przez wiele lat Alina Kalczyńska poszukiwała satysfakcjonującego ją języka, za pomocą którego mogła wyrazić swoje indywidualne przesłanie, były to np. grafiki
z elementami reliefowymi. W pracach z lat siedemdziesiątych pojawia się nowy element, są to delikatne sugestie ruchu oraz formy emitujące łagodne, miękkie światło poprzez nałożenie kilku przezroczystych warstw papieru. Innym sposobem ukazania światła jest sugerowanie prześwitów, szczelin, z których wydobywa się delikatny blask, przechodzący niekiedy w kolory tęczy. Z czasem chęć ukazania światła stała się głównym problemem prac, wydobyte z czarnego lub szarego tła emanowało bardzo silnym rozbłyskiem, podporządkowując sobie całość kompozycji.
W pracach tych, jak podkreślano, charakterystyczne było to, iż zasada geometrycznej budowy nie narzucała oschłości, rygoru i chłodnej kalkulacji, przeciwnie dostrzegano w nich przejmującą lirykę, poetykę skłaniającą do medytacji. Niekiedy, zwłaszcza na Zachodzie Europy, tak często pojawiający się w pracach Aliny Kalczyńskiej motyw silnego przebłysku światła, wydobywającego się zza wielkich czarnym płaszczyzn, interpretowano jako metaforę życia w systemie totalitarnym.
Widziano w nich również zachętę do medytacji, oderwania się od codzienności
i zwaśnionego świata i skierowania się ku pojęciom bardziej uniwersalnym.
Problemy te rozwijane były następnie w realizacjach witrażowych, jednak sposób łączenia szklanych elementów odbiegał od tradycyjnego sposobu wykonania. Te nowatorskie witraże, nie powstawały z myślą o ozdobie architektury, pomyślane były raczej jako samodzielne, szklane realizacje rzeźbiarskie, podejmujące konkretne problemy kompozycyjne.
Kolejną fascynacją artystki jest książka artystyczna. Wydając bibliofilskie egzemplarze poezji Wisławy Szymborskiej, Zbigniewa Herberta, Czesława Miłosza, czy inne polonika, artystka ilustruje je swoimi drzeworytami i linorytami. Tworzy również autorskie, odmienne estetycznie, unikatowe publikacje, w których rozwija własną wizję i niezależność twórczą.
Dopracowane w najdrobniejszym detalu, stają się książki Aliny Kaczyńskiej, specyficznym nośnikiem przekazu, w którym tradycyjny kształt dostarcza tylko pretekstu do tworzenia zaskakujących w swej różnorodności dzieł, stanowiących pełną i spójną wypowiedź artystyczną.
Wystawa przygotowana przez Muzeum Narodowe w Krakowie.



Alina Kalczyńska,
Romb, 1982

Alina Kalczyńska,
Horyzont, witraż-rzeźba i jego projekcja,
1998
   
 
   

Alina Kalczyńska,
Książka obiekt Alda Merini, Listy,
1997
 

Fotografia dzikiej przyrody z Muzeum Historii Naturalnej w Londynie
2.09 - 26.09.2004, wernisaż 2.09., godz.17.00

Wystawę tworzą zwycięskie prace z konkursu fotograficznego Wildlife Photographer of the Year 2003 organizowanego przez BBC Wildlife Magazine oraz Muzeum Historii Naturalnej w Londynie.

Konkurs odbywa się rokrocznie od 1964 r. i w miarę swojego rozwoju stał się jednym z najbardziej cenionych i największych na świecie przedsięwzięć z zakresu fotografii dzikiej przyrody. Każdorazowo jego efektem jest zorganizowanie wystawy nagrodzonych i wyróżnionych zdjęć, która następnie jest pokazywana w kilkudziesięciu krajach całego świata. W Polsce wystawa ta prezentowana jest po raz drugi.

Na tegoroczną edycję składa się 90 zdjęć, nagrodzonych i wyróżnionych w kilkunastu kategoriach, będących dziełem 77 fotografików z 17 krajów.
Zwycięska fotografia dzikiej przyrody roku 2003 to Goryl i chłopiec Gerharda Schulza - zdjęcie wykonane w zoo. Ten wieloznaczny portret porusza poważne kwestie dotyczące niewoli dzikich zwierząt. Jest też wspaniałym dowodem na to, że aby zrobić niezwykłe zdjęcie natury, niepotrzebne są egzotyczne miejsca lub nieuchwytne motywy. Większość fotografików wykorzystuje jednak dzikie warunki życia zwierząt, aby zapoznać odbiorcę z ich zwyczajami i w ten sposób przybliżyć mu ten nieznany świat. Tak jak Michael Nichols, który do utrwalenia swojego Stada dżelad musiał udać się do ich siedliska na wysoko położonych pastwiskach w Górach Simien, gdzie zwierzęta te poszukują pożywienia. Zaś wykonanie zdjęcia Sowy płomykówki widzianej oczyma myszy polnej wymagało od Nicka Olivera wielu obserwacji i nowatorskich rozwiązań. Wystawa ta daje możliwość zarówno głębszego poznania świata lądowego jak i podwodnego. Te zdjęcia nie są tylko obrazowymi ambasadorami świata dzikiej przyrody. Ukazują też artystyczną perfekcję, techniczne zaawansowanie i naturalne piękno, uchwycone przez fotografów w momencie swojej wspaniałości.


Andrew Davoll,
Akacja

Hannu Hautala,
Jemiołuszki na jarzębinie
   


Elżbieta Szczeblewska - Autobiografia, obrazy i obiekty.
24.06 – 29.08.2004

Elżbieta Szczeblewska studiowała na Wydziale Projektowania Ubioru i Tkaniny w PWSSP w Łodzi w pracowniach prof. Teresy Tyszkiewicz i prof. Stanisława Fijałkowskiego. Dyplom w 1972 r.
Na wystawie w Galerii Willa artystka pokaże prace malarskie poświęcone swoim inspiracjom muzycznym, np. „Dla Igora Strawińskiego” „Dla Kietha Jarretta”, „Dla Witolda Lutosławskiego”. Prace te nie były tworzone z myślą o ilustrowaniu utworów muzycznych, celem autorki było poszukiwanie takich kształtów, które byłyby jej dopełnieniem.
W tym cyklu znajdują się też prace odwołujące się do literatury, np. „Dla Tristana i Izoldy”, „Dla Romea i Julii”.
Na wystawie znajdą się też obiekty wykonane z klejonej bibuły, pt. „Futerały pamięci”, a dopełnieniem tego cyklu prac będą cztery obrazy, opatrzone wspólnym tytułem „Szczeliny pamięci”.
Będzie można zobaczyć również obiekty – obrazy wykonane z dartego płótna
i lnu odwołujące się do takich postaci, jak Emily Dickinson, Diego Velázquez, Akira Kurosawa.



Elżbieta Szczeblewska,
 z cyklu Futerały pamięci, Ten bez którego,
2004
   


Lidia Choczaj – Fototropizm.
Wystawa towarzysząca 11 Międzynarodowemu Triennale Tkaniny, Łódź 2004
Palmiarnia, Łódź, ul. Piłsudskiego 61
25.05 – 6.06.2004

Lidia Choczaj jest absolwentką PWSSP w Łodzi. W 1994 roku otrzymała dyplom w pracowni projektowania tkaniny odzieżowej prof. Bolesława Tomaszkiewicza.
W 1994 roku otrzymała stypendium Arts Link w Kaliforni, USA, przyznane przez
The Soros Foundation for Contemporary Art.
Od 1996 nauczyciel akademicki w macierzystej uczelni.
Obecnie adiunkt w Pracowni Projektowania Tkaniny Odzieżowej
prof. Andrzeja Rajcha.
Twórczość w zakresie tkaniny unikatowej i przemysłowej.

Termin, jakim artystka opatrzyła całość wystawy, oznaczający reakcję roślin na źródło światła, naprowadza na skojarzenia, pojawiające się w trakcie odbioru tych prac. Obiekty te, wraz z towarzyszącą im grą świateł i cieni, tworzą przestrzeń zmienną, zależną od światła i jego natężenia.
Prace te niekiedy „nasiąkają” barwami otoczenia, szklane płytki i pręciki z jakich są skonstruowane pobierają i zamykają w sobie światło, w różny sposób je organizują i w efekcie oddają subtelne podobieństwo do świata form organicznych.


Lidia Choczaj,
Ślimak morski, 2004,
fot. Tadeusz Halatek

Lidia Choczaj,
Lodowisko, 2004,
fot. Tadeusz Halatek
   


Andrzej Rajch. Gracje, tkanina artystyczna.
Wystawa towarzysząca 11 Międzynarodowemu Triennale Tkaniny, Łódź 2004
25.05 – 20.06.2004

Andrzej Rajch
jest absolwentem PWSSP w Łodzi.
Od 1973 r. pracuje w macierzystej uczelni, obecnie jest kierownikiem Katedry Projektowania Tkaniny. Zajmuje się tkaniną artystyczną i grafiką.
W mistrzowski sposób operuje różnorodnymi technikami tkackimi, są to, m.in. gobeliny, dywany, tkaniny żakardowe i nicielnicowe.
Na wystawie w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi zaprezentowane zostaną gobeliny z cyklu Gracje. Operując naprzemiennie wąskimi, czarno-białymi pasmami artysta wykorzystuje doświadczenia związane z analizą właściwości światła i barw, a także podatności oka na złudzenia optyczne.
Liczne załamania oraz zmiany kierunku biegnących pasm, wywołują wrażenie trójwymiarowości, reliefu, wręcz namacalnych pofałdowań, zgnieceń, czy okrywania kształtów.
Prace te nie są pozbawione emocji, percepcja wzrokowa pobudza możliwość skojarzeń prowadzonych, np. tytułem cyklu.


Andrzej Rajch,
Z cyklu Gracje, 1985,
fot. Tadeusz Hałatek

Andrzej Rajch,
Z cyklu Gracje, 2003,
fot. Tadeusz Hałatek
   


W kręgu Schulza
22.04 – 20.05.2004

Wystawa ta jest wędrówką po świecie wyobraźni Brunona Schulza, w której zechcieli uczestniczyć wybitni polscy twórcy, m.in. Kiejstut Bereźnicki, Roman Cieślewicz, Edward Dwurnik, Andrzej Dudziński, Stasys Eidrigevičius, Janusz Kapusta, Franciszek Maśluszczak, Rafał Olbiński, Henryk Sawka, Franciszek Starowieyski, Henryk Waniek, Ella Schulz-Podstolska.
Wystawa skupia zarówno mistrzów malarstwa, grafiki, plakatu, jak i świata filmu. Pokazane zostaną klatki z filmu „Kafka” Piotra Dumały, a także kadry z filmu Wojciecha Hasa Sanatorium pod Klepsydrą (operator Witold Sobociński) oraz scenografia Allana Starskiego do Republiki marzeń Jensa Carla Ehlersa - filmu kręconego w Drohobyczu i w Łodzi.
Gościem wernisażu będzie jeden z ostatnich uczniów Brunona Schulza – Alfred Schrayer, który zagra na skrzypcach na cześć swojego wielkiego nauczyciela.
Na wystawie znajdzie się też praca będąca rodzajem symbolicznego nagrobka dla Brunona Schulza w rzeczywistości nieistniejącego. Jest to obraz Henryka Wańka, powstały pod wpływem rozmów z Jonaszem Koftą i przeźroczy Zbigniewa Beksińskiego wykonanych na cmentarzu żydowskim w Warszawie.
Honorowym patronem ekspozycji jest Jerzy Ficowski, najwybitniejszy polski schulzolog, autorem scenariusza i pomysłodawcą całości - Jan Bończa-Szabłowski we współpracy z Ireną Michalską i Maciejem Starczewskim. Scenografię opracował Tadeusz Smolicki. Producentem całości jest agencja Milart. Ekspozycji towarzyszy plakat zaprojektowany przez Rafała Olbińskiego.




Edward Dwurnik,
Drohobycz

Kiejstut Bereźnicki,
Scena krakowska II, 2001
   


Zbigniew Dłubak, Fotografie 1947-50, 1983-2000
11.03. – 11.04.2004, otwarcie 11.03., godz. 17.00

Kuratorki: Karolina Lewandowska, Elżbieta Fuchs

Zbigniew Dłubak (ur. 1921) – jeden z najciekawszych polskich fotografików, malarz, teoretyk sztuki – fotografuje prawie od 60 lat. Jego rola w „walce”
o nowoczesną fotografię artystyczną jest nieoceniona. Jeden z uczestników
I Wystawy Sztuki Nowoczesnej, założyciel i wieloletni redaktor najważniejszego pisma krytycznego o fotografii, pt. Fotografia, jest ważną postacią na polskiej scenie artystycznej. Od ponad 20 lat mieszka we Francji.
Fotografią zainteresował się zaraz po wojnie i jako jeden z nielicznych zaczął ją konsekwentnie stosować, jako medium ekspresji artystycznej sięgając do tradycji fotografii awangardowej. Podał własną, oryginalną propozycję interpretacji awangardowych założeń. Już w pierwszych kilkudziesięciu pracach – stanowiących obecnie element kanonu polskiej fotografii artystycznej - zrealizował swą koncepcję sztuki jako ciągłego przełamywania schematów, w tym przypadku schematów widzenia i fotograficznego obrazowania. Ową postawę ciągłego poszukiwania, odkrywania „białych plam” na mapie sztuk wizualnych zachowuje Dłubak do dziś.
Od ponad 20 lat realizuje fotograficzny i malarski cykl Asymetria, który jest rozwinięciem i pogłębieniem postawy artystycznej z samych początków jego działalności artystycznej. Zarówno te wczesne fotografie jak i te ostatnie – zawsze czarno-białe - mają niezwykle poetycką formę, odwołują się do sfer nieświadomości, do wyobraźni, a nie do wiedzy o świecie lub sztuce. Jednocześnie w konsekwentny i systematyczny sposób Dłubak edukuje swymi fotografiami oko widza – uczy go innego, nowego patrzenia.
Wystawa była przygotowana i prezentowana w Galerii Zachęta w listopadzie 2003.


Zbigniew Dłubak,
Bez tytułu,
1948-1949

Zbigniew Dłubak,
Bez tytułu,
1948-1949
   

Zbigniew Dłubak,
Asymetria,
1991

Zbigniew Dłubak,
Asymetria 206 C,
1987
   

Zbigniew Dłubak,
Asymetria 233 A,
1988

Zbigniew Dłubak,
Bez tytułu,
1949-1950
   


Barbara Pierzgalska, Jestem...
19.02 – 7.03.2004

Barbara Pierzgalska, studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, dyplom w 1970 roku.
Zajmuje się projektowaniem tkanin przemysłowych, tkanin unikatowych, grafiką, rysunkiem, projektowaniem odzieży unikatowej oraz projektowaniem wnętrz. Stypendystka Ministra Kultury i Sztuki. Rzeczoznawca przy Ministerstwie Kultury i Sztuki.
Na ekspozycji znajdą się prace wykonane na jedwabiu oraz miniatury tkackie
z wełny i lnu z lat 1994-2003.




Mariusz Korczak, Rozważania metafizyczne
19.02 – 7.03.2004

Mariusz Korczak, w latach 1970-1974 studia w Akademii Sztuk Pięknych
w Krakowie na Wydziale Malarstwa w pracowni Jonasza Sterna i pracowni Jerzego Nowosielskiego.
W latach 1976-77 studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie
na Wydziale Malarstwa w pracowni Stefana Gierowskiego. Dyplom w 1977 r.
Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, prowadzi działalność edukacyjną dla młodzieży i studentów w własnej Pracowni Edukacji Plastycznej.
Na wystawie znajdzie się ok. 30 obrazów olejnych artysty z lat 2002 – 2003.


Mariusz Korczak,
Bez tytułu,
olej, płótno
   


VII Międzynarodowy Festiwal Książki Artystycznej 2003 „Wędrówka”.
22.01 – 15.02.2004, otwarcie 22.01, godz. 17.00

Organizator:
Okręg Warszawski Związku Polskich Artystów Plastyków,
www.owzpap.org.pl

Współorganizator:
Miejska Galeria Sztuki w Łodzi, ul. Wólczańska 31, tel. 632-79-95, www.miejskagaleria.lodz.pl


Wystawa książki artystycznej, pt. „Wędrówka” była głównym punktem, wśród wielu imprez, warszawskiego Festiwalu Sztuki Książki, nad którym patronat honorowy objął Minister Kultury Waldemar Dąbrowski i Prezydent Warszawy Lech Kaczyński. Kuratorem Festiwalu jest Alicja Słowikowska, która od 1994 roku, systematycznie organizuje pokazy sztuki książki. Towarzyszą one, m.in. Międzynarodowym Targom Książki w Warszawie, Targom Książki w Krakowie, Lipsku, Nowym Jorku.

Współczesna sztuka książki to różne tendencje warsztatowe i stylistyczne, ciągłe poszukiwanie nowych form i środków wyrazu. Autorami dzieł są artyści od lat zajmujący się wyłącznie książką, a także twórcy multimedialni – odnoszący sukcesy w innych dziedzinach sztuki. Wystawa gromadzi wiele różnorodnych obiektów wykonanych za pomocą technik manualnych i drukarskich, z użyciem ręcznie czerpanych papierów, tektury, tkaniny, drewna, skóry, metalu, kamienia, sznurka, piasku i gliny. Artyści dokonują artystycznej transformacji formuły książki, tworząc obiekty o niewielkim nakładzie, unikatowe, niekiedy bardzo odbiegające od przyjętego stereotypu, np. realizacje przestrzenne, niewielkie instalacje, książki - obiekty, książki – zabawki i walizki. Zawierają one teksty i ilustracje do tekstów, a także autonomiczne obrazy i przedmioty różnej proweniencji. Wszystkie elementy są zintegrowane i nierozerwalne.
Książki te prowokują do nietradycyjnego odbioru, w niektórych bardzo ważnym elementem kontaktu z dziełem staje się zmysł dotyku, autorzy eksponują jej fizyczność, materiał użyty do oprawy, fakturę papieru.

Jest to wystawa książek inspirowanych motywem wędrówki. Przy użyciu różnorodnych technik powstały utwory interpretujące bogactwo znaczeń i skojarzeń związanych z tym terminem. Dzieła odnoszą się zarówno do wędrówki, jako poznania, gromadzenia doświadczeń i wiedzy, poszukiwania sensu i celu egzystencji, jak i wędrówki w różne czasy i miejsca.

Na wystawie w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi prezentowane są prace artystów zaproszonych oraz wybranych przez jury – razem ok. 90 twórców
z kraju i zagranicy, m.in. z Francji, Anglii, Irlandii, Hiszpanii, Holandii, Brazylii, Kanady, USA, Czech, Mołdawii, Bułgarii.

Można obejrzeć także obiekty artystów łódzkich, m.in. Katarzyny Szpilkowskiej, zdobywczyni II nagrody za książkę, pt. Bajki przydrożne, Dariusza Kacy, nagrodzonego przez Muzeum Drukarstwa Warszawskiego, za książkę, pt. Odyseja, a także prace Jolanty Wagner, Joanny Gwis, Marka Gajewskiego i Andrzeja Bartczaka, uczestnika jury Festiwalu, którego wystawę obejmującą także książkę artystyczną, prezentowała w styczniu br. Miejska Galeria Sztuki w Łodzi.
Na ekspozycji znajdą się również książki założonego na początku lat 80. łódzkiego wydawnictwa Correspondance des Arts, w którego obiektach bardzo widoczne jest przywiązanie do ręcznego wykonania, oryginalnej grafiki, nietypowej oprawy.
Jak wskazuje nazwa wydawnictwa, artyści skupieni w nim, podejmują ideę korespondencji sztuk. Projektując, często wychodzą poza słowo i obraz, eksperymentują z formą, dokładają rekwizytów komentujących zawartość książek. Powstają różnorodne typy i koncepcje książki artystycznej, od bibliofilskich, zbliżonych formą do normalnych książek po, zachowujące nadal tekst, książki - obiekty inspirowane, np. Traktatem Teologicznym Czesława Miłosza.

Nagrodzeni:
Zbigniew Makowski – Nagroda Specjalna Jury, Noc listopadowa, 1996 – 2003, tekst własny, piórko, tusz, akwarela, akryl, papier, płótno ręcznie szyte, 36x28
Pavel Zemčik – I nagroda, Transformacja książki, 55,8x43,8x8,5
Katarzyna Szpilkowska – II nagroda, Bajki przydrożne, technika własna, papier, drewno, leporello, 22x22x15
Grażyna Brylewska – III nagroda, Książka dla Williama Blake’a, 2002, tekst:
W. Blake, odlewy metalowe montowane, 26x21x5

Wyróżnieni:
Maxime Doucet, 4 bajki: jedna + jedna + jedna + jedna, technika własna, 32x46x2,5
Małgorzata Gurowska, Alfabet zwierząt nieslusznie lekceważonych, 2002, tekst Edward Gorey, przekład Stanisław Barańczak, technika mieszana, 16x6
Małgorzata Lasocka, Książka czy komputer?, instalacja: papier czerpany z zatopionymi kamieniami, komputer i czytnik
Aleksandra Suchan, Zapiski, 2002, drewno, gips, (kompozycja trójelementowa), 32x70


Katarzyna Szpilkowska,
Bajki przydrożne,
technika własna, papier, drewno, leporello, 77 stron, 22x22x15

Henryk Waniek,
Krajobraz do wirowania,
tekst własny, technika mieszana, płótno, 780x75
   

Janusz i Jadwiga Tryzno
Wydawnictwo Correspondance des Arts,
Bramy Jerozolimy
,
2000, papier czerpany, płótno, mosiądz, płyta CD

Anna Śliwińska-Kukla,
Czytadło,
2002, papier preparowany, drewno, 44x37x33
   

Agnieszka Saks,
Przygody Alicji w krainie czarów,
 2001, tekst: Lewis Carrol, technika własna, 5x55

Pavel Zemčik (Czechy),
Transformacja książki,
instalacja, 55,8x43,8x8,5
   


Andrzej M. Bartczak, Wolę obraz tego niż to.
Rysunki, monotypie, grafiki, książki, obrazy, kolaże, asamblaże, instalacje i wiersze.
19.12 – 18.01.2004, otwarcie 19.12. godz. 17.00

Andrzej Marian Bartczak (1945 Kutno), studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi na Wydziale Tkaniny w latach 1963-1969. Specjalizacja druk na tkaninie. Malarstwo u profesora Stanisława Byrskiego i profesora Stanisława Fijałkowskiego.
Dyplom z wyróżnieniem otrzymał w 1969 roku.

Na wystawie znajdują się książki artystyczne i obiekty książkowe z lat 1975-2003, inspirowane poezją i muzyką współczesną, m.in. „Labirynt (z wierszami Anny Kamieńskiej), „Missa pro pace. Credo” z fragmentami partytury Wojciecha Kilara.
Są to książki – obiekty, książki – obrazy wymagające od widzów szczególnej aktywności. Nie ma tu bowiem, tak jak w zwykłych książkach, ciągłości narracji. Należy raczej poszukać w nich związków trudno uchwytnych, nie tak oczywistych. Artysta przepisuje utwory poetyckie lub ich fragmenty i łączy je na płaszczyźnie z obrazami, układy te często nawarstwiają się, tworzą zapisy o wielkiej różnorodności elementów.
Można zobaczyć także prace z cyklu „Porcelanowa biblioteka” z 2002 i 2003 r.
z tekstami Zbigniewa Herberta oraz własnymi artysty, grafiki, m.in. z cyklu „Względna zmienność” oraz „L’Europe”, obiekty, np. „Obiekt książkowy z papugą dedykowany Josephowi Cornellowi”, 2000, „Kwestia czasu”, 1981, „Błękitna fala”, 1981 – 1990, Hommage à Joseph Beuys, 1990. A także prace na papierze, rysunki, monotypie, kolaże, np. „Pomiędzy mostami”, 1989, „Profil głowy z rybą na tle geometrycznego otoczenia”, 1992, „Zróżnicowanie przestrzeni II”, 1989. Charakteryzuje je wielowątkowość zapisu, często zaskakującego odbiorcę, intymnego, ciągle przeobrażającego obiekty i formy. Prace Bartczaka są mozaikami, na których pojawiają się rysunki, odbitki graficzne, notatki, słowa, przedstawienia pochodzące z różnych obszarów rzeczywistości. Prace artysty często określane są jako mosty pomiędzy różnymi poziomami doznań i refleksji. Gromadzą one bowiem wiele sensów, są dokumentem tego, co zobaczone i przeżyte, nieustannym poszukiwaniem metody wyrażenia tego, co dostrzega widzenie wewnętrzne.

Ekspozycji będzie towarzyszyć obszerne wydawnictwo, zawierające wcześniej niepublikowane wiersze, a także zdjęcia prac i biogram Artysty.
Wśród gości wernisażu, którzy je kupią zostanie rozlosowana praca Andrzeja Bartczaka, pt. Podwójna tajemnica, 1987/1988, monotypia, rysunek kredką, ecoline, tusz, collage, papier, 100x70



Andrzej M. Bartczak,
Wróżebne naczynie,
2000, 50x36x9,5,
metal, akryl, ołówek, drewno, papier

Andrzej M. Bartczak,
Labirynt
(z wierszami Anny Kamieńskiej),
1989, 72x52,
monotypia rysowana, tusz, ecoline, kredka, collage, papier
   
 

Andrzej M. Bartczak,
Klisze I,
2001, 70x50,
barwny druk wypukły

   


W kręgu Władysława Strzemińskiego - Stanisław Fijałkowski, Stefan Krygier, Lech Kunka, Antoni Starczewski

21.11 – 14.12.2003, otwarcie 21.11 godz. 13.00

Wystawa towarzyszy sesji naukowej, Przesłanie Władysława Strzemińskiego – uniwersalne oddziaływanie idei zorganizowanej przez Akademię Sztuk Pięknych w Łodzi, poświęconej promieniowaniu idei autora Unizmu w malarstwie i Teorii widzenia. Wybrani artyści w szczególny sposób rozwijali założenia Władysława Strzemińskiego w swojej twórczości, identyfikując się z jego teorią. Wszyscy związani byli z kierowaną przez niego Pracownią Plastyki Przestrzennej, a następnie sami prowadzili zajęcia ze studentami, pielęgnując spuściznę artysty i czerpiąc z niej inspirację dla własnej twórczości.
Z dzisiejszej perspektywy trudno rozpatrywać dzieło Władysława Strzemińskiego nie biorąc pod uwagę wpływu, jaki miało ono na polską kulturę artystyczną. Podejmowanych przez Strzemińskiego problemów było wiele, niektóre z nich stały się przedmiotem szczegółowych analiz, innych zaledwie dotykał. Stawiając czterech łódzkich artystów w gronie kontynuatorów Strzemińskigo, trzeba wyraźnie zastrzec, że są to nawiązania, czy podobieństwa występujące jedynie w pewnym zakresie. Czasami jest to pojedyncze dzieło lub cykl. Niekiedy zbieżność ta pojawia się tylko na początku drogi twórczej, a później ewoluuje w innym niż u Strzemińskiego kierunku. Artyści ci prezentują różne postawy twórcze. Problemy, którymi się zajmowali stawiają ich na odmiennych pozycjach ideowo-artystycznych. Dla jednych źródłem inspiracji był Unizm w malarstwie i towarzyszące mu realizacje malarskie, dla innych Teoria widzenia i Pisma ją poprzedzające. Czy można jednak wskazać wspólną płaszczyznę łączącą tych artystów ze Strzemińskim?
Ustanowienie zasad unistycznego malarstwa świadczyło o powstaniu nowego, uniwersalnego języka sztuki. Strzemiński nie dążył jednak do całkowitego odrzucenia przeszłości, przeciwnie, historię sztuki, jej znajomość, traktował jako bazę działalności twórczej, której nie można pominąć. Odrzucał jedynie tradycyjne metody i wzorce narzucające schematy postępowania artystycznego.
Z podobną sytuacją mamy do czynienia w przypadku artystów, których prace prezentujemy na wystawie. Zrezygnowali oni z tradycyjnych środków wyrazu, uznając, że są niewystarczające, w znacznym stopniu ograniczają możliwość wypowiedzi. Jeśli dzieło sztuki jest pewnego rodzaju pismem, które coś przybliża czy wyraża, to poszukiwali takich jego możliwości, które pozwoliłyby na swobodną, nieograniczoną schematami komunikację. Można stwierdzić, że swoją twórczością walczyli o autonomiczne prawa sztuki, o zaistnienie pomysłów i działań wzbogacających dotychczasowy arsenał środków i wreszcie o prawo do posługiwania się takimi formami, które pozwolą na nieskrępowaną konwencjami twórczość. Tym, co wyróżniało ich artystyczną postawę była, postulowana przez Strzemińskiego, wynalazczość formalna.
Decydujące o powstaniu dzieła sztuki, podobnie jak u Strzemińskiego, były przesłanki racjonalne, logika i rygor intelektualny. Nie sublimacja, czy wyzwolenie uczuć, lecz poszukiwanie jak najlepszej formy dla wyrażenia koncepcji myślowej. Kolejne, niezwykle interesujące relacje i związki odsłaniają się, gdy rozpatrujemy twórczość każdego z artystów z osobna. Patrząc na te prace dziś, z perspektywy kilkunastu,
a niekiedy kilkudziesięciu lat, dostrzegamy istnienie głębokiego, artystycznego dialogu, jaki prowadzą z dziełem Strzemińskiego.
Wystawa jest przyczynkiem do refleksji o skali oddziaływania założeń teoretycznych Władysława Strzemińskiego w jego najbliższym kręgu. Jest pierwszą prezentacją, na którą składają się wybrane prace czterech uczniów – artystów, którzy wpłynęli na rozwój sztuki współczesnej w Łodzi.



Stefan Krygier,
Ośrodek Kondensacji Formy I
,
1970, drewno, emalia nitrocelulozowa, 117x117, wł. Muzeum Sztuki w Łodzi,
fot. W. Pietrzyk

Lech Kunka,
Układ XY1
,
olej, płótno, 1978, 133x100,
wł. prywatna, fot. W. Pietrzyk
   

Antoni Starczewski,
MF 31,
1974, linoryt, 41x39,
wł. Miejska Galeria Sztuki w Łodzi,
fot. P. Tomczyk

Stanisław Fijałkowski,
Granatowa szarfa,
2001, olej, płótno, 162x114,
wł. prywatna, fot. M. Łukawski
   


Wystawa fotografii Okręgu Łódzkiego ZPAF z okazji 50-lecia.

16.10. – 9.11.2003, otwarcie 16.10, godz. 17.00

Kuratorzy: Tadeusz Hałatek, Piotr Tomczyk

Dla uczczenia Jubileuszu 50-lecia istnienia Okręgu Łódzkiego ZPAF w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi prezentowana jest wystawa fotografii przygotowana przez artystów skupionych w Związku. Tworzą ją prace oddające zakres zainteresowań artystycznych łódzkich fotografików i ich aktualną kondycję twórczą.

W wystawie bierze udział 25 autorów:

Czesław Abratkiewicz
Mirosław Araszewski
Maciej Bartoszewski
Leokadia Bartoszko
Aleksander Błoński
Grzegorz Bojanowski
Krzysztof Cichosz
Elżbieta Dworak
Tadeusz Hałatek
Eugeniusz Haneman
Janusz Hereźniak
Kazimierz Janaszewski
Marek Janiak
Beata Kozakow-Kowalczyk
Witold Krymarys
Tymoteusz Lekler
Jan J. Madejski
Włodzimierz Małek
Grzegorz Przyborek
Andrzej Pukaczewski
Andrzej Różycki
Piotr Tomczyk
Zdzisław Walter
Andrzej Waligórski
Krzysztof Wojciechowski


Czesław Abratkiewicz, Pejzaż 2002

Beata Kozakow-Kowalczyk, Autoportret, 1989
   

Janusz Hereźniak, Przyrodnicze faktury, 1971/72

Grzegorz Przyborek, Thanatos – On, 1996
   

Piotr Tomczyk, Weryfikacja tożsamości, 2003

Tadeusz Hałatek, Oddech Saturna, 2003
   


Eva Choung-Fux, Dedykacje.
Cykle graficzne i malarskie 1998-2003
11.09. – 5.10. 2003
wernisaż: 11.09.2003, godz. 17.00

Eva Choung-Fux (1935 Wiedeń) ukończyła wiedeńską Hochschule für Angewandte Kunst w pracowni prof. Franza Herbertha i prof. Eduarda Baümera w 1962 r.
Autorka jest jedną z dziesięciu laureatów wyróżnionych Honorowym Medalem 11 międzynarodowego triennale Małe Formy Grafiki, Polska – Łódź ’02.
Artystka posługuje się różnorodnymi środkami stylistycznymi: fotografią, rysunkiem, grafiką, włączając niekiedy do swoich prac przedmioty gotowe. Tworzy ulotne, delikatne prace, zróżnicowane formalnie i niezwykle bogate pod względem treściowym. Eva Choung-Fux jest przede wszystkim Artystką, której życie to świadome tworzenie mostów pomiędzy kulturą Wschodu i Zachodu. Impulsem do takiego działania był kilkuletni pobyt w Japonii i Korei u progu twórczego życia, inspiracją zaś mistyka azjatycka i europejska minionych wieków.
W Jej sztuce można odnaleźć wiele wątków bliskich kulturze Dalekiego Wschodu, np. maluje tuszem na ręcznie czerpanym japońskim papierze, komponuje kolaże z cienkiej japońskiej bibułki. Powinowactwo to sięga głębiej, dotykając także istoty i filozofii tej sztuki, Artystka nawiązuje bowiem do koncepcji wschodniej kaligrafii, w której sztuka pisania jest formą rysunku.
Drugim punktem odniesienia jest współczesna poezja liryczna i muzyka, zwłaszcza twórców z obszaru hiszpańsko-katalońskiego (Antonia Machado, Miguela Hernándeza, Rosalii del Castro, Joana Valent-Capellá). Wiele miejsca poświęciła również artystom polskim - Wisławie Szymborskiej (Zamknięty ogród – Hommage à W.S.) i Krzysztofowi Pendereckiemu (Jutrznia, Hommage à Krzysztof Penderecki).
Trzecim wreszcie, wielkim tematem, obecnym w pracach Evy Choung-Fux jest projekcja głębokich, osobistych przeżyć związanych z obecnymi na całym świecie problemami przemocy, ucisku i wojny. Artystka wrażliwie odbiera dramatyczne losy innych ludzi, zbiera ich doświadczenia, a w jej sztuce mają one swój głos. Uważa, iż sztuka może pomóc ludziom w szukaniu drogi do lepszego świata, przypominając dramatyczne wydarzenia może zapobiec powtórzeniu się ich w przyszłości. Wokół tego tematu osnuty był cykl 444 zdjęć pt. Ci co przeżyli, o życiu 1945-1995. Wystawa tych prac, miała miejsce w Chinach w Art Center Shanghai Library w sierpniu 2000 r. Wybór miejsca pokazania dzieł był dla Artystki bardzo charakterystyczny, przecież tym co może nas łączyć, Zachód ze Wschodem, jest nie tylko kultura, ale i tragedia naszej przeszłości. Eva Choung-Fux angażuje się nie tylko bezpośrednim działaniem artystycznym w pogłębianie tych kontaktów. Aktywnie uczestniczy również w pracach towarzyszących licznym sympozjom i konkursom organizowanym w wielu miejscach na świecie, np. wielokrotnie pełniła funkcję jurora podczas Międzynarodowego Triennale Grafiki na Majdanku, tak będzie i w tym roku (po otwarciu wystawy w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi weźmie udział w pracach jury), następnie w sympozjum towarzyszącemu I Międzynarodowemu Biennale Sztuki w Pekinie.
Obecna wystawa, jest drugą, po 16 latach, ekspozycją prac Artystki w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi.
Na wystawie prezentowane będą najnowsze cykle graficzne i malarskie: Mallorca Pieces A, Mallorca Pieces B oraz 49 Positions of Protest, Hortus Conclusus oraz Hortus Conclusus – Night Pictures, Triptych Water – Thirst – Glass – Homage D.H. Hortus Conclusus, H.W.S. Nocne obrazy i Hortus Conclusus, Hołd dla W.S. dedykowane są polskiej poetce, laureatce Nagrody Nobla, Wisławie Szymborskiej. Są to dwa cykle, składające się, każdy z 19 prac, na których miękkim pastelem zapisane zostało 100 wierszy poetki w języku polskim, niemieckim, angielskim, a także katalońskim i kastylijskim. Zapisowi temu towarzyszy kaligraficzne odwzorowanie zniszczonego korzenia starej sosny. Żarliwa kaligrafia zapisywanych przez Artystkę płócien wierszami Wisławy Szymborskiej łączy się z interpretowanym przekazem natury. Tworzą one kolejne warstwy płótna, na którym spotykają się różne światy, i te znalezione, i te osobiste - prywatne, wewnętrzne, intymne doznania.
Tryptyk Woda – Pragnienie – Szkło – Hommage à D.H. powstał pod wpływem twórczości majorkańskiego poety Damiana Hugueta.
Prace z Majorki A i Prace z Majorki B przedstawiają znalezione na plaży przedmioty, nieokreślone fragmenty, z których trudno odgadnąć funkcję, jaką kiedyś pełniły. Artystka układa z nich kompozycje, zestawia je w pary, traktując, jako zapisy zaginionego życia.
49 pozycji protestu to cykl prac olejnych wykonanych na chińskim papierze ryżowym, efekt udziału artystki w festiwalu Stowarzyszenia Artystów Balearów. Zgromadzeni twórcy, na znak protestu, przypinali sobie do ubrań kawałki papieru - niewielkie szablony z uproszczonymi modułami figur. Po zakończeniu spotkania, nikomu niepotrzebne już kartki, leżały pomięte i podeptane na podłodze. Artystka widząc w ekspresji, jakiej nabrały ciekawą metaforę, uczyniła je tematem swojego cyklu.
Angażując się w swojej twórczości przeciw kłótniom, wojnom, ignorancji, wewnętrznym i globalnym sporom, tworzy prace otwarte dla dyskusji o sztuce i jej historii.

   

Mallorca Pieces A, IV

Mallorca Pieces A, XXVII
   

Mallorca Pieces B, VI

Mallorca Pieces B, XXII
   

49 Positions of Protest A.P., 3

49 Positions of Protest I, 6
   
                

Water - Thirst - Glass
   

 

Rysunki z kolekcji Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi, m.in. A. Bartczak,
T. Brzozowski, J. Dobkowski, J. Duda-Gracz, E. Dwurnik, J. Gaj,
J. Lebenstein, J. Narzyński, R. Otręba, I. Pierzgalski, J. Przybylski,
L. Rózga, A. Starczewski.

10.07 – 31.08.2003

Na wystawie pokazanych zostanie ok. 90 prac wybitnych polskich artystów, zajmujących się rysunkiem, malarstwem, grafiką, których twórczość odzwierciedla mnogość i różnorodność dyscyplin sztuki współczesnej. Są to zarówno prace mieszczące się w zakresie figuracji, jak i abstrakcji, ale także reprezentujące te obszary, na których łączą się elementy na pozór sprzeczne.
Rysunek jest tą dziedziną, która leży u podstaw niemal każdej twórczości, jest bazą, punktem wyjścia do opracowań w innej technice i przy pomocy bardziej skomplikowanego narzędzia. Jest notatką, szkicem, wstępnym zapisem myśli, wrażeń czy układów kompozycyjnych, jednocześnie może istnieć samoistnie, stanowić skończoną autonomiczną wypowiedź. Niekiedy świadomie szkic, czy projekt przemienia się w samodzielną realizację, czasami zaś pozostawiony na pewnym etapie ujmuje nas swym niedopowiedzeniem, pozostawiając miejsce na działanie naszej wyobraźni. Prezentując publiczności prace tak wielu wybitnych artystów, chcieliśmy zwrócić uwagę na bardzo ważny aspekt rysunku, na to, że jest on wypowiedzią, może najbardziej ze wszystkich dziedzin twórczości, ujawniającą osobowość twórcy.
Technika rysunku nie stwarza żadnych dodatkowych barier, nie wymaga zabiegów przygotowujących podłoże, jest prosta, pozwala więc na jak najbardziej bezpośrednie formułowanie wypowiedzi. Kreska, sposób prowadzenia linii, organizacja poszczególnych elementów są tak różnorodne i niepowtarzalne jak indywidualność każdego z prezentowanych przez nas artystów. Szczególnie znaczącym elementem wystawy są rysunki ołówkiem profesora Leszka Rózgi, które cechuje surrealna wyobraźnia i mistrzostwo warsztatu wywodzące się z tradycji dürerowskiej.
Ale także kreujące autonomiczny świat form rysunki Andrzeja Gieragi, narracyjne prace Janusza Przybylskiego, w których artysta stara się dociekać istoty rzeczy, nie zaś jej kształtu czy wyglądu, analityczne, intelektualne, będące wizualizacją teoretycznych rozważań prace Grzegorza Sztabińskiego, czy penetrujące rozległe obszary wyobraźni rysunki Juliusza Narzyńskiego.
Na szczególną uwagę zasługują również finezyjne, inspirowane manierą
A. Beardsleya rysunki Jana Dobkowskiego oraz przejmujące figury
o karykaturalnych cechach ludzkich Jana Lebensteina.
Na wystawie znajdą się również prace komentujące w groteskowy, niekiedy realistyczno-ekspresyjny sposób wady i przywary ludzi, czy generalnie polską rzeczywistość, jak w przypadku realizacji Edwarda Dwurnika czy Jerzego Dudy-Gracza.
Prace, które prezentujemy na wystawie są w większości efektem eksperymentowania artystów w celu zbadania możliwości jakie niesie ta technika. Często rysunek jest dominującym medium w ich twórczości, wystarczającym do przekazania poszukiwanych sensów i realizacji pełnej wypowiedzi artystycznej. Dotyczy to np. pełnych fantastyki, groteski i dramatyzmu realizacji Jacka Gaja, czy rysunków Tadeusza Brzozowskiego, które obok malarskich realizacji artysty precyzyjnie oddają, jedyny w swoim rodzaju, świat iluzji i metafor.
Bogato będą prezentowane prace twórców łódzkich, oprócz ww. będą to m.in.:
A. Bartczak, I. Pierzgalski, A. Smoczyński, A. Starczewski, M. Wagner,         J. Tworek-Pierzgalska, K. Zieliński.
Wystawa obejmie prace zrealizowane począwszy od lat 60. aż do lat 90. ubiegłego stulecia.
Wszystkie pochodzą z kolekcji Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi. Zbiór liczący 296 rysunków, stanowi jej bardzo cenną cząstkę.

Zdjęcia do obejrzenia na stronie Galerii

 

Łódź – Ziemia Obiecana – Dziedzictwo Czterech Kultur
05.06 - 06.07.2003,
otwarcie wystawy i rozdanie nagród laureatom nastąpi 5 czerwca
o godzinie 17.00 w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi, ul. Wólczańska 31

Wystawę tworzą prace artystów, którzy wzięli udział w organizowanym przez Zarząd Okręgu Łódzkiego Związku Polskich Artystów Plastyków ogólnopolskim konkursie pt. „Łódź – Ziemia Obiecana – Dziedzictwo Czterech Kultur”.
Celem konkursu było rozpropagowanie w kraju i zagranicą - Łodzi, jako miasta o specyficznym klimacie, splatającym tradycje czterech kultur w dynamicznym czasie jego rozkwitu. Miasta o unikalnej architekturze i sztuce, będącej najpełniejszym wyrazem przemian, jakie się wówczas dokonywały.
Współorganizatorem wystawy pokonkursowej jest Miejska Galeria Sztuki w Łodzi.

Na konkurs, zorganizowany w ramach obchodów 100-lecia istnienia OŁ ZPAP, napłynęły 124 prace 51 autorów. Do wystawy pokonkursowej Jury zakwalifikowało 69 prac. Tematem większości jest architektura Łodzi, charakterystyczny dla niej eklektyzm i historyzm. W innych czytelne są poszukiwania symboliki i nastrojów odzwierciedlających wyobrażenia czasu i miejsca.
„Punkty wyjścia i powrotu – pisze we wstępie do katalogu Piotr Słowikowski – ruchu i trwania. Każdy w swojej geografii życia ma takie punkty. Może odsunąć je w niepamięć, starać się o nich nie myśleć, ale one dogonią go [...] Ktoś może uciekać do atrakcji świata, podziwiać gmach opery w Sydney, katedrę w Pizie, czy architekturę dzielnicy Defense, ale jeśli włóczył się po Piotrkowskiej, to do niej wróci. Do takiej jakby z rozświetlonych obrazów impresjonistów lub z delikatnego rysunku ujmującego detale architektury tzw. łódzkiej secesji. Wszelkie konwencje malarskie są dobre, bo zwielokrotniają spojrzenie. Tu nawet światło z ikon, i z ikon złoto, tu nawet symultaniczne ujęcie twarzy i czasów, postaci z łódzkich ulic i fabryki, Polaka, Niemca, Żyda. Cyrylica sąsiaduje ze szwabachą i polskim napisem, płot z parkanem pałacu, detal kutego okna ze studnią, przepaścią podwórka. Takie portrety miasta, Łodzi – Ziemi Obiecanej, dziedziczącej Cztery a i więcej kultur, takie prace artystów kierują nasze spojrzenia, budują owe punkty”.


Konkurs objęli patronatem:
Prezydent Miasta Łodzi – Jerzy Kropiwnicki
Przewodniczący Rady Miejskiej – Sylwester Pawłowski
Senator RP – Zdzisława Janowska
Patronat medialny – Telewizja Polska S.A. Oddział w Łodzi

Jury
Prof. Wiesław Garboliński – Przewodniczący
Prof. Leszek Rózga
Prof. Jerzy Treliński
Ryszard Bonisławski – Prezes Towarzystwa Przyjaciół Łodzi
Barbara Kamieńska – Prezes Okręgu Łódzkiego ZPAP

Laureaci
Marek Gajewski (Łódź) – Grand Prix – Nagroda przyznana przez Prezydenta Miasta Łodzi
Ryszard Kustrzyński (Łódź) – I Nagroda przyznana przez Miejską Galerię Sztuki w Łodzi
Stanisław Stachura (Łódź) – II Nagroda
Tadeusz Majda (Łódź) – III Nagroda
Konrad Wieniawa-Narkiewicz (Warszawa) – Nagroda za rysunek

Wyróżnienia
Maria Anto (Warszawa)
Ryszard Piątkowski (Łódź)
Marta Tomczyk (Łódź)
Zdzisław Walter (Łódź)


Marek Gajewski,
Konstrukcja,
pastel, tempera - Grand Prix

Ryszard Kustrzyński,
W tańcu czasu,
technika mieszana - I nagroda
   

Stanisław Stachura,
Gdzież ten las kominów,
olej - II nagroda

Tadeusz Majda,
Ul. Piotrkowska dla pieszych,
olej - III nagroda
   

Konrad Wieniawa-Narkiewicz,
Esplanada,
rysunek - Nagroda za rysunek

Maria Anto,
Dom w Łodzi,
olej - Wyróżnienie Honorowe Głównego
Prezesa Zarządu ZPAP Jerzego Biernata
   
 

Marta Tomczyk,
Niezmienna,
rysunek, technika mieszana
- Wyróżnienie Poster Club
 
   


Bilet uprawniający do bezpłatnego przejazdu na wernisaż.
   






FOTOGRAFIA DZIKIEJ PRZYRODY Z MUZEUM HISTORII NATURALNEJ
W LONDYNIE
08.05 – 01.06.2003, otwarcie 8.05, godz. 17.00


Christof Wermter (Niemcy),
Pheasant

Maximilian Hahl (Niemcy),
Koziorożec alpejski
   


Współczesne malarstwo chińskie
CongLin Cheng, Bin Feng, Lu Luo, Chen Yun Wang, Zhuang Hong Yi, ChunYa Zhou
10.04.03 - 4.05.03, otwarcie 10.04.03 godz. 17.00

Komisarz wystawy - Elżbieta Middel-Gachowska.

Współczesne malarstwo chińskie już od wielu lat nie było prezentowane w Polsce. Pojawiały się jedynie sporadycznie pokazy zazwyczaj tradycyjnego malarstwa czy grafiki współczesnych Chin. Obecna wystawa przedstawia twórczość sześciu chińskich artystów średniego pokolenia: CongLin Cheng, Bin Feng, Lu Luo, Chen Yun Wang, Zhuang Hong Yi i ChunYa Zhou, których początki związane są z Sichuan Academy of Fine Arts w Chonging (Chiny), gdzie program nauczania opierał się na tradycyjnym nauczaniu starych technik i nieustannym kopiowaniu mistrzów. Studiując następnie w uczelniach zachodnich, biorąc udział w życiu artystycznym, zetknęli się z innym kręgiem kulturowym, mieli okazję poznać tradycję i współczesną sztukę europejską. Wystawa w Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi pokazuje jak przebiegała ta konfrontacja, jaki miała wpływ na ich dzisiejszą twórczość.

CongLin Cheng (ur. 1954 r.), członek China Association of Artists in Fine Arts, zajmuje się malarstwem olejnym. Inspirację dla jego obrazów stanowi tradycja, kultura i filozofia Chin, pokazana jednak nie bez wpływu, jaki miał na artystę kontakt z historią malarstwa niemieckiego.

Bin Feng (ur. 1962 r.), profesor i dyrektor Katedry Malarstwa Chińskiego Sichuan Fine Arts Institute, posługuje się tradycyjnymi chińskimi technikami malarskimi, wykorzystując w swojej pracy chińskie pigmenty, jedwab i papier ryżowy. W sposób uproszczony i wyabstrahowany, niekiedy niemal graficzny, pokazuje architekturę Tybetu. W innych pracach inspiracją dla artysty jest pejzaż współczesnej metropolii, z jej niedostępnością, obcością i klimatem, jakże bardzo odległym od czystej natury.

Lu Luo
(ur. 1971 r.) wykorzystuje w swojej twórczości różne materiały i przedmioty. Czasami są to gotowe obiekty, np. różowe balony uwięzione w zawieszonej wysoko sieci, niekiedy elementy chińskiego stroju lub współczesne, kobiece sukienki. Zestawiając je, aranżuje układy pełne odniesień do tradycji i jej znaczenia w dzisiejszej kulturze.

Chen Yun Wang
(ur. 1959 r.) maluje farbami akrylowymi na płótnie. Często tematem swoich prac czyni niespokojne, otwarte morze, ujęte w rygorystyczne, porządkujące sekwencje. W innych, niemal abstrakcyjnych pracach, żywioł natury sugerują już tylko tytuły poszczególnych dzieł.

W pracach Zhuang Hong Yi (ur. 1962 r.) może najsilniej dały o sobie znać różnice pomiędzy tradycyjną szkołą chińską, a nowoczesną sztuką zachodnioeuropejską. Właściwie odmienność ta, a także próba przejścia od jednego sposobu obrazowania do drugiego jest głównym problemem podejmowanym przez artystę.

ChunYa Zhou
(ur. 1955 r.) nawiązując, zwłaszcza w zakresie formy i techniki, do nowoczesnej sztuki europejskiej, zaznacza swoją obecność w nurcie neo-ekspresjonizmu. Duchowo pozostaje jednak wierny kulturze Chin.


CongLin Cheng, Sleep,
2002, 61x60

ChunYa Zhou, Green Dog,
2001,200x150
   
 

Feng Bin, Tall Wall,
2001
 
   


Roman Artymowski (1919 – 1993)
13.03. – 6.04.2003

Roman Artymowski urodził się 11 sierpnia 1919 roku we Lwowie. W 1945 roku rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie zakończone w 1949 roku dyplomem u prof. Eugeniusza Eibischa.
Po ukończeniu ASP zajmował się malarstwem sztalugowym i ściennym oraz grafiką artystyczną i książkową. Do połowy lat 50. uprawiał malarstwo realistyczne, natomiast w późniejszej twórczości rozwijał zagadnienia związane z abstrakcją niegeometryczną. W malarstwie, zarówno olejnym, jak i akwarelowym jest jednym z najwybitniejszych polskich artystów.
Realizując swoje prace w różnych technikach, także graficznych, zawsze był wierny pejzażowi, jednak pokazanemu poprzez doznania i emocje.
Za najważniejsze w swoim duchowym i artystycznym życiorysie uważał liczne podróże i wrażenia wyniesione ze spotkania z krajobrazem Bliskiego Wschodu. Doznania te, skondensowane, sprowadzone do znaku, symbolu z niezwykłą intensywnością oddają aurę i specyfikę pustynnego pejzażu.

Swoją aktywność artystyczną realizował również jako pedagog. Spośród wielu funkcji jakie pełnił na uczelniach w kraju i zagranicą nadmienić należy, iż w l. 1959-1967 był wykładowcą a następnie kierownikiem Katedry Grafiki Warsztatowej w Academy of Fine Arts w Bagdadzie, a w l. 1976-1979 profesorem Studium Podyplomowego Academy of Fine Arts University of Baghdad w Bagdadzie.
W l. 1969-1971 prowadził Pracownię Malarstwa i Rysunku na Wydziale Tkaniny PWSSP w Łodzi. W l. 1972 – 1975 był rektorem i kierownikiem założonej przez siebie Katedry Grafiki Warsztatowej na Wydziale Grafiki PWSSP w Łodzi, prowadził jednocześnie Pracownię Technik Litograficznych na tym Wydziale. W czasie jego kadencji rektorskiej rozpoczęto budowę gmachu PWSSP w Łodzi.
W l. 1983-1984 był rektorem ASP w Warszawie a następnie w l. 1988-1993 profesorem zwyczajnym ASP w Warszawie.


Roman Artymowski, Pejzaż XC,
1980, serigrafia

Roman Artymowski, Zaloty,
1962, akwarela
   


Wiesław Haładaj, grafika, malarstwo, rysunek
13 luty – 9 marzec 2003-03-03

Wiesław Haładaj (1959, Piotrków Trybunalski) jest absolwentem PWSSP w Łodzi. Dyplom obronił w 1984 roku w Pracowni Wklęsłodruku.
Od tego czasu, w pracach artysty pojawiają się niezwykłe formy, wyrosłe z wyobraźni i osobistej wrażliwości, które ukazane w sposób bardzo sugestywny i wyrazisty sugerują konkretną, intrygującą rzeczywistość. Drobiazgowość z jaką artysta przedstawia te antropomorficzne i zoomorficzne istoty pozwala uwierzyć w ich realną obecność.
W innych pracach artysta przybliża obiekt, powiększa szczegół, tak że poznajemy strukturę powierzchni już oglądanych przedmiotów lub zagłębiamy się w splot linii, może form roślinnych. Żywiołowo obrastają i zagęszczają powierzchnie, których nie można dostrzec, nazwać ani określić, tak jak w linorytach Yantra z 1994, czy Bez tytułu A-D z 2002 roku.
Formy te odnajdujemy również w realizacjach malarskich, wzbogaconych
o kolor i przestrzeń z zachowaniem jednak tego, co stanowiło o ich biologicznej proweniencji.
Na wystawie znajdą się również rysunki i obrazy olejne poświęcone portretom.
Portretom ujmującym postać w groteskowych pozach i gestach, z obsesyjnym wyrazem oczu, dziwnym grymasem na twarzy, wykonanych, z charakterystycznym dla artysty mistrzostwem warsztatu.


Wiesław Haładaj, Bez tytułu – 3,
1985, linoryt
   


Jan Świtka - malarstwo

16.01. – 9.02.2003, otwarcie godz. 17.00

W spojrzeniu artysty na rzeczywistość zawsze istotną rolę odgrywa teoretyczna refleksja nad wytypowanym fragmentem potocznej rzeczywistości. Pojedynczy obraz nie funkcjonuje samodzielnie, istotny jest cykl, który formułuje właściwy przekaz. Cykl jest sumą oderwanych spostrzeżeń, jest dokumentacją określonego zjawiska rejestrowanego w sposób możliwie najbardziej zobiektywizowany. Tak, by skłonić odbiorców do wyciągnięcia uogólniających wniosków.

Od początku lat 70. w centrum zainteresowania artysty jest motyw tłumu, zbiorowiska. Np. w cyklu siedmiu płócien pt. „Ślusarska 15 h 15” z 1973 roku, z użyciem fotografii, ukazuje przez tydzień ten sam fragment ulicy o tej samej godzinie. Permutacje rzeczywistości rejestruje z chłodnym obiektywizmem, świadomie pozbawionym ekspresji. Kompozycja potraktowana jest oszczędnie i graficznie. Sylwetki ludzkie przedstawione są płasko.
Kontynuacją ulicznych studiów były prace z lat 80. zatytułowane „Pasma” i „Pasma kumulacje”. W pracach tych zmienia się już punkt widzenia, a tym samym perspektywa widoku. Artysta wchodzi w tłum, sceny rozgrywają się na poziomie wzroku człowieka. Starając się uchwycić powierzchowny, chwilowy widok pokazuje fragmenty codziennego życia ulicy.

Od lat dziewięćdziesiątych obrazy Jana Świtki skupiają się na pojedynczych postaciach ludzkich, są to dyptyki „Ja i Dobrochna”, a także pojedyncze, zatytułowane „Jan” i „Dobrochna” numerowane kolejno obrazy. Postaci ciasno wypełniają przestrzeń obrazu, zagospodarowują szczelnie kadr. Przedstawione płasko, wyodrębniają się z tła jednolitą kolorystyką lub przejmują jego barwy. Czasami są jak wycięty szablon lub ślad postaci obrysowany białą kredą na niezależnym, rządzącym się swoimi prawami tle.


Jan i Dobrochna V, dyptyk 2001,
olej na płótnie, 2x[151 x 80]

Dobrochna 19, 2000,
olej na płótnie, 100 x 81
   


Stanisław Fijałkowski – Obrazy z lat 2000 – 2002.
Wystawa z okazji jubileuszu 80. lecia urodzin artysty.
7.11. – 15.12. 2002, otwarcie 7.11 godz. 17.00

Urodzony 4 listopada 1922 roku w Zdołbunowie na Wołyniu. 1944-45 - wywieziony na roboty przymusowe do Królewca. Studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi (1946–51) u Władysława Strzemińskego i Stefana Wegnera, dyplom u Ludwika Tyrowicza. Od 1947 do 1993 roku był pedagogiem w tej uczelni, od 1983 roku profesorem; pełnił funkcje prorektora i dziekana Wydziału Grafiki. W roku akademickim 1989/90 był przez 2 semestry gościnnym profesorem Uniwersytetu w Giessen. Prowadził krótkie seminaria w Mons (1978, 1982) i w Marburgu (1990). Jest wiceprezydentem Międzynarodowego Stowarzyszenia Drzeworytników XYLON z siedzibą w Szwajcarii, do roku 2000 był przewodniczącym Polskiej Sekcji XYLON-u. 1974–79 pełnił obowiązki wiceprezesa Polskiego Komitetu AIAP (Association Internationale des Arts Plastiques). Jest członkiem Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk w Salzburgu oraz Belgijskiej Królewskiej Akademii Nauki Literatury i Sztuk Pięknych w Brukseli.
Malarz i grafik.

Na wystawie w Galerii Willa można obejrzeć obrazy z lat 2000 - 2002. Obrazy te wpisują się w całokształt dorobku artysty, jako kontynuacja przyjętego u progu twórczości systemu. System to wybrany przez artystę, według niego najbardziej przekonujący, obraz świata i współczesnej sytuacji artystycznej. To sposób dzięki któremu artysta wypowiada swoją prawdę lub odnajduje interesujące go treści. Dzięki niemu również komunikuje się z odbiorcami swoich prac.
Ostatnie prace artysty, tak, jak i wcześniejsze, jedynie ukierunkowują przeżycie, delikatnie konkretyzują pewne treści. Treści, które - jak mówi Fijałkowski – rodzą się w duszy odbiorcy, towarzysząc namalowanemu obrazowi. Proces ten zachodzić ma niezależnie od wiedzy oglądającego, uwarunkowany jest natomiast jego osobowością i duchowością.
Na odmienność ostatnich prac, wskazuje Wiesława Wierzchowska we wstępie do katalogu towarzyszącego wystawie. Zauważa ona, że prosty zabieg, jakim było powiększenie formatu wielu obrazów spowodował zmianę skali wypowiedzi. Konsekwencją była większa spontaniczność procesu twórczego, uwolnienie swobody, pojawienie się nowej, innej, zadziwiającej pełni.
Obrazy te, napełnione nową emocją, nową świadomością odsłaniają obszary nie do końca dotąd rozpoznane. Są spojrzeniem na te same, fundamentalne sprawy, z innej życiowej perspektywy.


Mantra VII, 2001,
olej, płótno, 116 x 897

Granatowa szarfa, 2001,
olej, płótno, 162 x 114
   
   

18.II.99, 1999,
olej, płótno, 195 x 130

7.V.2002, 2002,
olej, płótno, 116 x 81
   
   


11 Międzynarodowe triennale Małe Formy Grafiki, Polska - Łódź'02
27.06.2002 - 15.09.2002 wernisaż 27.06.2002 godz. 18.00

Jan Lenica - Labirynt
do 16 czerwca


14.03. – 05.05.2002 Michał Gałkiewicz – rzeźba, Andrzej Łobodziński – malarstwo, Ireneusz Pierzgalski – malarstwo, Krystyn Zieliński - malarstwo

Wystawa jest prezentacją fragmentu twórczości 4 artystów, którzy w 1964 roku , wspólnie ze Stanisławem Fijałkowskim, przedstawili wystawę obrazów w Ośrodku Propagandy Sztuki w Łodzi.

Artyści należą do generacji, która kształtowała oblicze współczesnej sztuki łódzkiej. W 1957 roku Andrzej Łobodziński, Ireneusz Pierzgalski i Krystyn Zieliński zostali przyjęci jako najmłodsi członkowie do grupy „Piąte Koło”, do której należeli m.in. Teresa Tyszkiewiczowa, Stefan Wegner, Stanisław Byrski, Stanisław Fijałkowski, Lech Kunka i Jerzy Nowosielski. Prof. Teresa Tyszkiewiczowa była wtedy wnikliwym obserwatorem i recenzentem działań „młodych”.

Poza wspólnotą pokoleniową artyści uczestniczący w wystawie akcentują pewną cechę wspólną łódzkiego środowiska artystycznego, która wyraża się w dyscyplinie formalnej. Ważne jest dla nich ponadto wspólne doświadczenie przemian dokonujących się w sztuce i przemian zachodzących w ich własnej twórczości.
Wystawa stanowi przyczynek do ukazania indywidualnych postaw, przypomnienia działalności twórczej, która wykraczała poza wyznaczone obszary działań plastycznych (dźwiękowe environments realizowane przez K. Zielińskiego i A. Łobodzińskiego) i podkreślenia faktu, iż po eksperymentach w różnych dziedzinach artyści wracali do malarstwa jako tej dyscypliny twórczej, która pozwala najlepiej wyrazić nurtujące ich poszukiwania. 

Przygotowanie wystawy czterech wybitnych twórców w kameralnej przestrzeni Galerii Willa stanowiło niemałą trudność ze względu na ograniczenie przestrzeni. Michał Gałkiewicz, artysta zafascynowany urodą świata, pięknem ciała ludzkiego, ale także pięknem przyrody nieożywionej wybrał na wystawę rzeźby z kilkunastu lat. Andrzej Łobodziński i Krystyn Zieliński dokonali wyboru obrazów. Jedynie Ireneusz Pierzgalski, którego charakterystyczną cechą jest to, iż często zmienia swój styl i medium, postanowił pokazać prace, które dopiero się wyłoniły – cykl Stworzenie świata, 2000-2001.

Wystawa stwarza unikalną możliwość spotkania z twórczością profesorów, którzy wywarli i wywierają znaczący wpływ na kształtowanie postaw średniej i młodej generacji artystów, a w szczególności tych, dla których tradycja nurtu malarstwa abstrakcyjnego jest ciągle ważna i inspirująca. W moim zamierzeniu wystawa winna zainicjować dyskusję o sztuce łódzkiej w ostatnim 50-leciu, skłonić historyków sztuki do refleksji i opracowań na ten temat, a publiczności stworzyć okazję do spotkania z artystami, którzy bardzo powściągliwie odnoszą się do mechanizmów współczesnej promocji i reklamy i tylko niekiedy pozwalają, aby ich obrazy opuściły pracownie.

Pragnę podkreślić, iż prezentowana przez Miejską Galerię Sztuki w Łodzi wystawa jest świadectwem siły i niewyczerpanych możliwości malarstwa, które nawet w świecie zdominowanym przez nowoczesne technologie informatyczne ciągle zajmuje w sztuce bardzo ważne miejsce.

Elżbieta Fuchs